Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Hier is de rangorde Oma/Opa > Mama > Papa. Mama niet in de buurt en beste vrienden, maar als die op het toneel komt, dan bestaat de papa bijna niet meer. Ondertussen toch al 4 jaar en half.
 
Hier is de rangorde Oma/Opa > Mama > Papa. Mama niet in de buurt en beste vrienden, maar als die op het toneel komt, dan bestaat de papa bijna niet meer. Ondertussen toch al 4 jaar en half.

Hier ist op dit moment papa > de kat > oma > mama, dus ik zou het graag anders zien puur voor mn vriendin, want dat moet toch echt wel pijnlijk zijn.
 
"NEEEEEE, NIII POTJEEEEEUH" riep ze nadat ik haar kleren aandeed. Bon, nadien doorgereden naar de crèche. Ik neem haar vast en voel nattigheid.

Koppige peuters. Echt. :sop:
 
Ik denk dat ge er met € 200 wel komt. Ik weet wel niet of ze zo krachtig zijn als in de jaren 80.


/S voor de goede verstaander.
check, en ik heb breaking bad gezien, dus komt goed
 
Hier ist op dit moment papa > de kat > oma > mama, dus ik zou het graag anders zien puur voor mn vriendin, want dat moet toch echt wel pijnlijk zijn.
haha hier is de orde ook papa > kat > mama. Ook constant "papa papa" en de kat maar mama komt er, jammer genoeg, nauwelijks uit
 
Die van ons kan slechte zin hebben, maar zodra ze de kat ziet, kan ze lachen.
da's echt ongelofelijk. Gisteren in het ziekenhuis plotseling hélemaal geen zin om terug in de buggy te gaan.

simpelweg moeten zeggen "waar is Dropje??" en ze was voldoende afgeleid/enthousiast aan het rondkijken :unsure:
 
Na een periode van even minder te denken aan wat er met onze zoon gebeurd is heeft zich dat blijkbaar toch lichamelijk op mij gewroken.
Liep overstresst rond, ook al was het rustig op het werk. Kon niet slapen, licht ontvlambaar, precies constant een blok op de maag, stijve spieren in mijn rug van onbewust op te spannen, ...
Ben naar de dokter gegaan en die vroeg even door en alles kwam terug boven. Heb er laatste maand bewust niet zoveel over willen praten omdat dat zeer emotioneel en vermoeiend is. Moet dat duidelijk terug meer doen want sindsdien is er weer een last van mijn schouders.

Onze dochter is duidelijk ook nog altijd aan het verwerken. Ze heeft plots een denkbeeldig vriendje die overal met haar mee naartoe gaat. Als we haar vragen of ze een broer heeft (om een vriendenboekje in te vullen) zegt ze "nee, ik heb geen broer". Dat komt heel hard binnen want het lijkt alsof ze hem al vergeten is. Maar da's haar manier om er mee om te gaan want ze weet wel degelijk waarom we iedere avond een kaarsje aansteken of waarom mama en papa soms moeten wenen.
Gisteren was het vijf maand geleden dat hij overleden is en dat lijkt weinig maar ook een eeuwigheid. Herinneringen vervagen, zeker omdat we er maar zo weinig hebben kunnen maken.
We zijn vorige week als koppel een paar dagen naar de Ardennen geweest. Dat was heerlijk ontspannen maar bij elk rustig moment komen die gedachten aan hem terug boven, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Da's iets wat waarschijnlijk altijd in onze rugzak zal zitten maar op sommige momenten weegt die zwaar.
Ik weet niet of je nog ondersteuning krijgt van psychologen ofzo, maar dat zou ik in elk geval proberen te doen/onderhouden. Ik heb het zelf even zwaar gehad in het eerste jaar (niks in vergelijking met wat jij hebt meegemaakt) en op een gegeven moment is er toen bij mij ook alles uit gekomen. Ik vond dat heel erg confronterend voor mezelf, maar het was nadien heel duidelijk dat het de goeie stap was. Wat jij hebt meegemaakt is ook gewoon iets dat niet zomaar te verwerken is he...
 
Man man ik geniet echt van mijn alone time met mijn zoontje. Zo 's nachts (ik doe de eerste shift tot middernacht/2-3 uur) als ik 'm eten geef en hij ligt dan zo na te genieten, rustig tv op en beetje praten met hem. Echt fijn.
 
Na een periode van even minder te denken aan wat er met onze zoon gebeurd is heeft zich dat blijkbaar toch lichamelijk op mij gewroken.
Liep overstresst rond, ook al was het rustig op het werk. Kon niet slapen, licht ontvlambaar, precies constant een blok op de maag, stijve spieren in mijn rug van onbewust op te spannen, ...
Ben naar de dokter gegaan en die vroeg even door en alles kwam terug boven. Heb er laatste maand bewust niet zoveel over willen praten omdat dat zeer emotioneel en vermoeiend is. Moet dat duidelijk terug meer doen want sindsdien is er weer een last van mijn schouders.

Onze dochter is duidelijk ook nog altijd aan het verwerken. Ze heeft plots een denkbeeldig vriendje die overal met haar mee naartoe gaat. Als we haar vragen of ze een broer heeft (om een vriendenboekje in te vullen) zegt ze "nee, ik heb geen broer". Dat komt heel hard binnen want het lijkt alsof ze hem al vergeten is. Maar da's haar manier om er mee om te gaan want ze weet wel degelijk waarom we iedere avond een kaarsje aansteken of waarom mama en papa soms moeten wenen.
Gisteren was het vijf maand geleden dat hij overleden is en dat lijkt weinig maar ook een eeuwigheid. Herinneringen vervagen, zeker omdat we er maar zo weinig hebben kunnen maken.
We zijn vorige week als koppel een paar dagen naar de Ardennen geweest. Dat was heerlijk ontspannen maar bij elk rustig moment komen die gedachten aan hem terug boven, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Da's iets wat waarschijnlijk altijd in onze rugzak zal zitten maar op sommige momenten weegt die zwaar.
Ook al heb je het gevoel dat je niet wilt praten, is het zeker niet slecht om naar een therapeut gespecialiseerd in rouw te gaan. Je bent niet verplicht om daar alles te lossen of continu te praten, alles gaat op je eigen tempo.

Wat je momenteel voelt, zijn symptomen van onderdrukte rouw. Hoe graag je ook terug wilt functioneren, er ten volle zijn voor je dochter en vrouw die ook door hun eigen rouw gaan, je mag jouw eigen gevoelens ook de ruimte en tijd geven. Door ze te doorleven, ga je merken dat je terug rustiger wordt met de tijd.

Ik wil jullie heel veel warmte en begrip wensen, want waar jullie door moeten, is gewoon vreselijk. Maar laat jullie zeker wat begeleiden, dan kropt niet alles te hard op.
 
Vanavond nog maar eens een schoolbezoek gedaan. We wonen er 1km van, plaats voor 5 kinderen. Van degene die vanavond aanwezig waren was ik nummer 12 op de lijst op basis van woonafstand :unsure:
 
Vanavond nog maar eens een schoolbezoek gedaan. We wonen er 1km van, plaats voor 5 kinderen. Van degene die vanavond aanwezig waren was ik nummer 12 op de lijst op basis van woonafstand :unsure:
Hier ook bezig, ondertussen 2 scholen gedaan.
School 1 is vlakbij, hier kregen we gewoon niks van uitleg. Gewoon :"ahja, dit zijn de klassen dus". Heel vreemd.
27 kleuters in een klas waar er misschien 15 zouden mogen zitten, zonder zorgjuf...

2e school een goeie uitleg gekregen, moderner gebouw, goed ingerichte klassen. 22 kleuters max per klas en voor elke klas ook een zorgjuf.
Nu... Die zorgjuf was er gisteren dus ook en heeft op 10 minuten tijd mijn visie wel aangepast...
Dochter speelt met pop in de klas en wil die niet direct terugleggen.
"Leg die pop maar terug, anders gaan onze kindjes Wenen". Euhm, psychologische chantage van kinderen is not done he.
Wij zeggen dat ze thuis geen pop heeft: "hoe, waar speelt ze dan mee?" Euhm, meisjes spelen ook met andere dingen .
Kindjes zijn appel aan het eten, ik gok dat er een tweeling bij zit. Eentje geen zin in appel. "Uw broer eet toch appel, dus jij lust dat ook"
Nu is dat maar 1 persoon die we gezien hebben natuurlijk, maar die had overduidelijk geen kaas gegeten van pedagogie...

@Holocene Tip: als er scholen in de buurt zijn zonder registratie, mogen ze u niet weigeren
 
Hier hebben we onze kadée nog eens op de meldjeaan lijst voor de school van keuze gezet. Lukt dat weer niet, proberen we volgend jaar opnieuw en gaat ze anders gewoon verder in de school waar ze nu in zit.🤷‍♂️ Met het weinige aantal scholen en het teveel aan leerlingen heb je zelf toch niet echt meer een lepel in de pap te brokken anders dan thuisonderwijs.
 
Dat vind ik toch ook een bedenkelijk systeem hoor. Wij hebben nu bewust een school gekozen die verder van onze woning ligt dan een aantal andere scholen, omdat al de scholen in onze buurt katholiek zijn. Ik zou het toch echt niet fijn vinden moest ik door zo'n systeem gedwongen worden mijn kinderen naar een katholieke school te sturen, omdat ik niet binnen geraak in een GO school omdat we te ver wonen.
 
2e school een goeie uitleg gekregen, moderner gebouw, goed ingerichte klassen. 22 kleuters max per klas en voor elke klas ook een zorgjuf.
Nu... Die zorgjuf was er gisteren dus ook en heeft op 10 minuten tijd mijn visie wel aangepast...
Dochter speelt met pop in de klas en wil die niet direct terugleggen.
"Leg die pop maar terug, anders gaan onze kindjes Wenen". Euhm, psychologische chantage van kinderen is not done he.
Wij zeggen dat ze thuis geen pop heeft: "hoe, waar speelt ze dan mee?" Euhm, meisjes spelen ook met andere dingen .
Kindjes zijn appel aan het eten, ik gok dat er een tweeling bij zit. Eentje geen zin in appel. "Uw broer eet toch appel, dus jij lust dat ook"
Nu is dat maar 1 persoon die we gezien hebben natuurlijk, maar die had overduidelijk geen kaas gegeten van pedagogie...
hier ook toch in bepaalde scholen wat vreemde vibes gehad :p ik denk dat we er ondertussen al 6 hebben gedaan.

School op 50m van ons huis (zou eigenlijk ideaal zijn) maar veel te chaotisch/streng.
3 juffen, 1 zorgjuf voor 24 kinderen/klas.

ze verwachten in het eerste kleuter dat de kindjes al flink stil op hun stoeltje zitten en "als ze het niet doen tonen we dan aan de andere kindjes dat X dit nog niet kan" van pesten gesproken :wtf: plus ook echt absurd veel pushen dat het kind zindelijk moet zijn voor ze starten. Let op, ik snap het wel hé daar niet van, maar het kwam zéér opdringerig over.

Maar bon, onze top 5 is zo goed als zeker - als ik kijk naar het aantal vrije plaatsen per school zal het waarschijnlijk onze nummer 2 worden
Nummer 1 is een Freinet school, ik was daar eerst wat terughoudend tegenover (geitewollensokken & all that) maar de visie van de school/gebouw/speelplaats was écht helemaal ons ding.

1. 8 plaatsen vrij;
2. 38 plaatsen vrij;
3. 23 plaatsen vrij;
4. 10 plaatsen vrij;
5. 9 plaatsen vrij.

@Sir.Killalot snap ik, ik wil ook allesbehalve dat mijn kind naar een katholieke school moet :p
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan