Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[gamer5]

Hier deze ochtend crisis bij de twee kinderen, ruzie tussen mijn vrouw en ik en mijn vrouw huilend op de fiets vertrokken.

Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen. Ik werk vandaag van thuis uit, dus heb totaal geen tijdsdruk om de kinderen klaar te krijgen, terwijl mijn vrouw de vroegdienst heeft en echt echt op tijd moet zijn. De kinderen krijsen om mijn vrouw, want papa is 's nachts en 's ochtends persona non grata, maar ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken. Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen. Als ik daar iets van zeg is het kot te klein en is alles altijd haar schuld (ik kan dat echt niet meer horen). Uiteindelijk begint ze dan boekentassen e.d. klaar te zetten, terwijl ik zie op de klok dat ze te laat gaat zijn. Ze doet dat dan blijkbaar omdat ik "niets" aan het doen ben (ik ben mijn zoon aan het proberen troosten en heb tijd) en zodat ik "niets zou vergeten". Ik mag daar niets op zeggen of ze stort in dat alles haar fout is (again), dat ze niets goed kan doen, dat ze gewoon eens gaat vertrekken ...

Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.

Hier was het niet zo extreem maar ik heb dat hier ook al meerdere keren voorgehad. Ik zit s’avonds met de kinderen dus mijn vrouw doet de ochtend vermits voor haar de enigste tijdsdruk ook de bel is. Hoewel ze dat al zo lang doet slaagt ze er niet in om die kinderen goed op tijd klaar te krijgen.

Ze staat om 7 op en slaagt er enkel in om hier om 8u40 te vertrekken, 5 minuten voor de bel gaat. Als ik iets probeer te zeggen om te helpen, moet ik haar gerust laten. De schuld van dat ze niet op tijd klaar geraakt is dan ook altijd iets wat ik niet gedaan heb, terwijl dat daar eigenlijk niets mee te maken heeft.

Ik heb het dan recent eens een ochtend gedaan, spijtig genoeg zonder dat ze erbij was, en ik heb die kinderen op 45 minuten klaar. En waarom doe ik dat sneller? Zoals je zegt, naar jezelf kijken en gewoon doen. Niet teveel naar het gedoe van de oudste dan vooral luisteren en voortdoen. Als die nee zegt, zeg ik ja en doe ik voort. Als hij begint te mokken laat ik hem 5 minuten doen, doe ik iets anders, en kom ik daarna weer terug en gaat dat vanzelf. Maar als je dat dan uitlegt, om haar te helpen, dan is ze een slechte moeder…

Ik zit hier s’avonds met die kinderen vaak alleen en heb nooit problemen. Heb redelijk wat geluk met de kinderen hun slaapgedrag maar ik werk gewoon heel gestructureerd en probeer zoveel mogelijk hetzelfde te doen dagelijks. De oudste gaat altijd op dezelfde manier slapen (ritueel voor slapen gaan) en de jongste ook. Het ritueel voor de jongste is nu heel anders dan wat we voor de oudste deden als hij baby was maar dat gaat gewoon niet anders omdat ik er nu 2 heb. Maar dat is geen enkel probleem vermits hij dat gewoon is en ik dat gewoon elke dag doen.

Ik zou met haar, op een rustig moment, eens proberen bespreken dat jij morgen (of volgende dag thuiswerken) de kinderen doet. Eerst en vooral, dan heeft zij eens rust, maar 2 dan kan je eens zien hoe jij het zou doen. Als daar dan zaken uitkomen die zouden helpen is het aan haar om daar dan voor openstaan. Als die zaken kunnen gecombineerd met het feit dat ze maar niet naar haarzelf kan kijken is dat misschien de beste optie. Dan verlicht je toch het werk met “strategische optimalisaties”.

 

[exCite]

Tip:
Probeer ervoor te zorgen dat er al zoveel mogelijk klaar staat de dag voordien.

Boekentassen staan hier bijv al volledig klaar en kleren liggen op een stapel per kind.
Zelfs uw ontbijttafel kan je de dag ervoor al dekken.

Lijkt niet veel, maar dag beginnen wordt zo veel relaxter en bespaart ergernissen.

Doen wij ook (toch zo goed als altijd). Gewoon al bordjes klaarzetten, boekentassen klaarzetten, kleren klaarleggen voor de jongste (de oudste kleedt zichzelf aan en kan zelf kleren pakken uit zijn kast).

de jongste: "papa, ik is klaar"

ik corrigeer hem: "neenee, ik BEN klaar"

jongste:"nee papa, IK is klaar!!"

smartass

Hier was het niet zo extreem maar ik heb dat hier ook al meerdere keren voorgehad. Ik zit s’avonds met de kinderen dus mijn vrouw doet de ochtend vermits voor haar de enigste tijdsdruk ook de bel is. Hoewel ze dat al zo lang doet slaagt ze er niet in om die kinderen goed op tijd klaar te krijgen.

Ze staat om 7 op en slaagt er enkel in om hier om 8u40 te vertrekken, 5 minuten voor de bel gaat. Als ik iets probeer te zeggen om te helpen, moet ik haar gerust laten. De schuld van dat ze niet op tijd klaar geraakt is dan ook altijd iets wat ik niet gedaan heb, terwijl dat daar eigenlijk niets mee te maken heeft.

Ik heb het dan recent eens een ochtend gedaan, spijtig genoeg zonder dat ze erbij was, en ik heb die kinderen op 45 minuten klaar. En waarom doe ik dat sneller? Zoals je zegt, naar jezelf kijken en gewoon doen. Niet teveel naar het gedoe van de oudste dan vooral luisteren en voortdoen. Als die nee zegt, zeg ik ja en doe ik voort. Als hij begint te mokken laat ik hem 5 minuten doen, doe ik iets anders, en kom ik daarna weer terug en gaat dat vanzelf. Maar als je dat dan uitlegt, om haar te helpen, dan is ze een slechte moeder…

Ik zit hier s’avonds met die kinderen vaak alleen en heb nooit problemen. Heb redelijk wat geluk met de kinderen hun slaapgedrag maar ik werk gewoon heel gestructureerd en probeer zoveel mogelijk hetzelfde te doen dagelijks. De oudste gaat altijd op dezelfde manier slapen (ritueel voor slapen gaan) en de jongste ook. Het ritueel voor de jongste is nu heel anders dan wat we voor de oudste deden als hij baby was maar dat gaat gewoon niet anders omdat ik er nu 2 heb. Maar dat is geen enkel probleem vermits hij dat gewoon is en ik dat gewoon elke dag doen.

Ik zou met haar, op een rustig moment, eens proberen bespreken dat jij morgen (of volgende dag thuiswerken) de kinderen doet. Eerst en vooral, dan heeft zij eens rust, maar 2 dan kan je eens zien hoe jij het zou doen. Als daar dan zaken uitkomen die zouden helpen is het aan haar om daar dan voor openstaan. Als die zaken kunnen gecombineerd met het feit dat ze maar niet naar haarzelf kan kijken is dat misschien de beste optie. Dan verlicht je toch het werk met “strategische optimalisaties”.

Idd, proberen gewoon door te doen zonder je te laten afleiden helpt enorm.

@anders. goed dat je het zelf inziet en hulp zoekt, da's de eerste stap denk ik. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat je dingen moet durven loslaten. Die "aanbevolen" zaken zijn er ook maar als richtlijn voor mensen die echt geen idee hebben vind ik. Doe gewoon jullie eigen ding in plaats van zo te focussen op wat anderen/boeken zeggen? Anders ga je je eigen identiteit verliezen daarin.

 

[shiftyke]

Hier deze ochtend crisis bij de twee kinderen, ruzie tussen mijn vrouw en ik en mijn vrouw huilend op de fiets vertrokken.

Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen. Ik werk vandaag van thuis uit, dus heb totaal geen tijdsdruk om de kinderen klaar te krijgen, terwijl mijn vrouw de vroegdienst heeft en echt echt op tijd moet zijn. De kinderen krijsen om mijn vrouw, want papa is 's nachts en 's ochtends persona non grata, maar ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken. Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen. Als ik daar iets van zeg is het kot te klein en is alles altijd haar schuld (ik kan dat echt niet meer horen). Uiteindelijk begint ze dan boekentassen e.d. klaar te zetten, terwijl ik zie op de klok dat ze te laat gaat zijn. Ze doet dat dan blijkbaar omdat ik "niets" aan het doen ben (ik ben mijn zoon aan het proberen troosten en heb tijd) en zodat ik "niets zou vergeten". Ik mag daar niets op zeggen of ze stort in dat alles haar fout is (again), dat ze niets goed kan doen, dat ze gewoon eens gaat vertrekken ...

Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.

Ik weet niet hou oud je kinderen zijn en weet nu ook niet hoe lang je de term na de bevalling mag gebruiken maar van wat ik hier lees schreeuwt dat toch postnatale depressie.

Mijn madam heeft dat ook voorgehad en ik herken zeer veel zaken, bij ons was het welk kort na de geboorte maar dat heeft quasi een jaar aangesleept en de enige oplossing was intensieve psychologische begeleiding en helaas genoeg medicamenten om een paard in slaap te krijgen.

 

[Creeping Death]

@anders. : da's inderdaad kut. Gelukkig dat je niet te lang aarzelt om hulp te zoeken. Zelf al zou het vals alarm zijn, beter gewoon hulp zoeken. En for what it's worth: ik had dat ook met de jongste: de eerste twee maand leek die echt niet content bij mij. Ik heb mij toen echt rot gevoeld maar 't is en blijft een baby, die doen zoiets zeker niet expres en zoals het afgezaagde cliché zegt: het is maar een fase.

@Sir.Killalot : heftig man. Hopelijk geraken jullie er uit.

 

[Sir.Killalot]

Hier was het niet zo extreem maar ik heb dat hier ook al meerdere keren voorgehad. Ik zit s’avonds met de kinderen dus mijn vrouw doet de ochtend vermits voor haar de enigste tijdsdruk ook de bel is. Hoewel ze dat al zo lang doet slaagt ze er niet in om die kinderen goed op tijd klaar te krijgen.

Ze staat om 7 op en slaagt er enkel in om hier om 8u40 te vertrekken, 5 minuten voor de bel gaat. Als ik iets probeer te zeggen om te helpen, moet ik haar gerust laten. De schuld van dat ze niet op tijd klaar geraakt is dan ook altijd iets wat ik niet gedaan heb, terwijl dat daar eigenlijk niets mee te maken heeft.

Ik heb het dan recent eens een ochtend gedaan, spijtig genoeg zonder dat ze erbij was, en ik heb die kinderen op 45 minuten klaar. En waarom doe ik dat sneller? Zoals je zegt, naar jezelf kijken en gewoon doen. Niet teveel naar het gedoe van de oudste dan vooral luisteren en voortdoen. Als die nee zegt, zeg ik ja en doe ik voort. Als hij begint te mokken laat ik hem 5 minuten doen, doe ik iets anders, en kom ik daarna weer terug en gaat dat vanzelf. Maar als je dat dan uitlegt, om haar te helpen, dan is ze een slechte moeder…

Ik zit hier s’avonds met die kinderen vaak alleen en heb nooit problemen. Heb redelijk wat geluk met de kinderen hun slaapgedrag maar ik werk gewoon heel gestructureerd en probeer zoveel mogelijk hetzelfde te doen dagelijks. De oudste gaat altijd op dezelfde manier slapen (ritueel voor slapen gaan) en de jongste ook. Het ritueel voor de jongste is nu heel anders dan wat we voor de oudste deden als hij baby was maar dat gaat gewoon niet anders omdat ik er nu 2 heb. Maar dat is geen enkel probleem vermits hij dat gewoon is en ik dat gewoon elke dag doen.

Ik zou met haar, op een rustig moment, eens proberen bespreken dat jij morgen (of volgende dag thuiswerken) de kinderen doet. Eerst en vooral, dan heeft zij eens rust, maar 2 dan kan je eens zien hoe jij het zou doen. Als daar dan zaken uitkomen die zouden helpen is het aan haar om daar dan voor openstaan. Als die zaken kunnen gecombineerd met het feit dat ze maar niet naar haarzelf kan kijken is dat misschien de beste optie. Dan verlicht je toch het werk met “strategische optimalisaties”.

Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar de kinderen zijn bij mij helemaal anders dan bij mijn vrouw. Ik ben inderdaad ook meer kordaat en rechtlijnig en de kinderen lijken dat, wanneer ik er alleen mee ben, ook op te pikken. Ze hebben nog altijd hun driftbuien, maar ik krijg die veel sneller klaar. Maar van zodra ze mijn vrouw zien, pakt dat niet meer, dan willen ze enkel nog de mama. Ook als ze alleen zijn bij haar zijn die veel meer huilerig en 'pakkerig' dan bij mij. Dus ik snap wel dat het klaarmaken bij haar dan lastiger gaat. Ik heb ook al geprobeerd om onze aanpak naar de kinderen toe rechtlijniger te maken, maar dan is het dus 'haar fout' en pakt ze het inderdaad ook op alsof ik haar beschuldig van een slechte moeder te zijn. Wat dus helemaal niet mijn intentie is, en ook gewoon helemaal niet klopt. Dat heeft daar niets mee te maken, maar dat krijg ik haar in elk geval niet duidelijk gemaakt. Maar soit, de frustratie bij mij nu zit vooral rond de randzaken van het klaarmaken eigenlijk. Wanneer we samen zijn probeert ze gewoon zelf zodanig veel te doen, waardoor ik het gevoel heb van in de weg te lopen, ookal had ze mij gevraagd om deze ochtend de kinderen klaar te maken. En dan is ze lastig omdat ze te laat komt en ik niet genoeg doe.

Ik weet niet hou oud je kinderen zijn en weet nu ook niet hoe lang je de term na de bevalling mag gebruiken maar van wat ik hier lees schreeuwt dat toch postnatale depressie.

Mijn madam heeft dat ook voorgehad en ik herken zeer veel zaken, bij ons was het welk kort na de geboorte maar dat heeft quasi een jaar aangesleept en de enige oplossing was intensieve psychologische begeleiding en helaas genoeg medicamenten om een paard in slaap te krijgen.

Ze zijn 3 en bijna 2. Ik vermoed dat ze al na onze eerste tegen zo'n depressie is aangelopen. Onze (kleine) verbouwing was uitgelopen, en onze zoon is twee weken te vroeg geboren, waardoor ze bevallen is net op het moment dat ze onze badkamer aan het afwerken waren (en daar is toen heel wat fout gelopen, met verschillende lekken enzo). Het was een lastige bevalling, we hadden een vroedvrouw die ons fout advies had gegeven en de zoon had enorme reflux. Pas na 9 maanden heeft die zijn eerste nacht doorgeslapen. Zij had enkel verhalen gehoord van vriendinnen en collega's op de roze wolk (later bleek die vaak ook niet zo roos te zijn), dus de confrontatie met de realiteit was bikkelhard. En 4 maanden na de geboorte besloot het hart van haar broer plots dat het genoeg was. Ik kan je zeggen dat het moment waarop ze die telefoon kreeg op mijn netvlies gegrift staat. Die pijn wil je als partner nooit zien in je geliefde. Enfin, om maar te zeggen, voer genoeg voor een depressie. We hebben redelijk snel besloten om voor een tweede kindje te gaan, maar hadden nu ook niet verwacht dat het van de eerste keer prijs ging zijn ... dus de kinderen zijn eigenlijk dichter op elkaar dan gedacht. En bon, ze zijn nu dus 3 en 2 en de enige nachten die we kunnen doorslapen zijn wanneer we de kinderen naar onze ouders sturen.

Nu, ik denk wel dat het in de eerste plaats vooral het waanzinnige slaaptekort is dat haar parten speelt. Maar ook daar weigert ze dus voor naar de dokter te gaan. Moest ik suggereren eens naar de psycholoog te gaan, mag ik mijn valiezen pakken denk ik.

 

[Avondland]

Hier eigenlijk geen twijfels over mijn vaderrol (wat dat betreft loop ik nog altijd op een roze wolk na 14 maanden). Tijdens de werkweek valt de meeste druk om onze dochter op mijn schouders, omdat mijn vrouw altijd vroeg weg is en later thuis is. Onze dochter heeft een pittig, energiek karakter maar is eigenlijk helemaal geen "moeilijk kind". Mijn band met haar is heel sterk en mijn vrouw is best tevreden hoe ik met mijn dochter omga. Ik ben flexibeler met mijn uren dan mijn vrouw die in het onderwijs staat en in Antwerpen lesgeeft, dus doktersbezoeken (gelukkig heel weinig) doe ik ook meestal.

Wel veel frustraties voor het huishouden, waarin we héél sterk verschillen: zij kan pas rusten als alles op orde is, ik ben de nonchalance zelf die best kan leven met wat rommel. Op dat vlak geef ik eerlijk toe dat ik daarin best meer moeite mag doen, maar die nonchalance zit vrij sterk ingebakken en kan ik maar moeilijk van mij afschudden. Zorgt er ook voor dat de meeste dingen die "moeten gedaan worden" op haar initatief gebeuren of onder onze aandacht komen. Dat leidt af en toe wel eens tot een crisis. Veel vaker dan voor we onze dochter hadden, omdat er nu simpelweg héél wat minder vrije tijd is. De herfstvakantie was dan ook nog eens schijtedruk en mijn vrouw plant die graag goed vol, zelfs op het overambitieuze af. En als er dan niet alles afgevinkt kan worden is het kot soms te klein. En omdat vrouwen vaak helemaal niet duidelijk communiceren (of mannen interpreteren dat totaal verkeerd) komt daar nog eens een schepje frustratie bij.

Niet zo heftig als de hierboven geschreven gevallen, maar achter de "live, love, laugh" op sociale media van dat "gelukkige gezinnetje" schuilt altijd een nuchtere realiteit. We modderen allemaal aan, niemand is perfect en we zoeken allemaal onze weg.

 

[gamer5]

Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar de kinderen zijn bij mij helemaal anders dan bij mijn vrouw. Ik ben inderdaad ook meer kordaat en rechtlijnig en de kinderen lijken dat, wanneer ik er alleen mee ben, ook op te pikken. Ze hebben nog altijd hun driftbuien, maar ik krijg die veel sneller klaar. Maar van zodra ze mijn vrouw zien, pakt dat niet meer, dan willen ze enkel nog de mama. Ook als ze alleen zijn bij haar zijn die veel meer huilerig en 'pakkerig' dan bij mij. Dus ik snap wel dat het klaarmaken bij haar dan lastiger gaat. Ik heb ook al geprobeerd om onze aanpak naar de kinderen toe rechtlijniger te maken, maar dan is het dus 'haar fout' en pakt ze het inderdaad ook op alsof ik haar beschuldig van een slechte moeder te zijn. Wat dus helemaal niet mijn intentie is, en ook gewoon helemaal niet klopt. Dat heeft daar niets mee te maken, maar dat krijg ik haar in elk geval niet duidelijk gemaakt. Maar soit, de frustratie bij mij nu zit vooral rond de randzaken van het klaarmaken eigenlijk. Wanneer we samen zijn probeert ze gewoon zelf zodanig veel te doen, waardoor ik het gevoel heb van in de weg te lopen, ookal had ze mij gevraagd om deze ochtend de kinderen klaar te maken. En dan is ze lastig omdat ze te laat komt en ik niet genoeg

Hier is dat ook zo bij de oudste (de jongste is 6 maand). Die weet heel duidelijk dat hij meer klaar krijgt bij mama dus doet veel moeilijker bij haar. Ze is daar dan ook snel door gefrustreerd en reageert daar dan op, iets wat ik heel snel geleerd heb dat je niet moet doen. Het gebeurd bij mij ook nog dat hij dat probeert maar ik verlies minder tijd door hem 5 minuten te negeren en hem te laten dan dat ik er tegen begin de roepen en hij gewoon van de rest van de morgen niet meer wil meewerken. En ik heb haar dat al duidelijk gemaakt en ze begrijpt het maar toch is het sterker dan haar zelf. En daar gaat, net zoals je aangeeft, slaaptekort veel mee te maken hebben. Ik ben ok met 6-8 uur slaap, ben altijd moe maar ben dat gewoon. Zij heeft 12 uur slaap nodig en dat mag je nu eenmaal vergeten met 2 kinderen.

Het is wel niet zo dat hij heel hangerig is naar haar toe en altijd naar haar gaat. Hoewel ik strenger ben is hij een papa’s kindje. Het is hier geregeld “mama mag niet praten met mij en papa wel” . Dat helpt dan waarschijnlijk ook weer dat het bij mij makkelijker gaat. Dat is trouwens ook enorm vermoeiend op bepaalde dagen dat papa de go-to ouder is en ik hoop dat dat met de jongste niet het geval gaat zijn.

 

[gamer5]

Niet zo heftig als de hierboven geschreven gevallen, maar achter de "live, love, laugh" op sociale media van dat "gelukkige gezinnetje" schuilt altijd een nuchtere realiteit. We modderen allemaal aan, niemand is perfect en we zoeken allemaal onze weg.

Heel bewust van in het begin gezegd tegen de vriendin dat ik die zever niet wil op Facebook. Wij hebben hele toffe momenten en trekken geregeld foto’s maar ik wil het niet op fb zetten. Als je dat doet, mag je ook de berg vuile kleren, 3 manden ongestreken was, of de rommel in de keuken die maar niet opgeruimd geraakt op fb zetten.

 

[Sancho]

Sinds vannacht begint onze 3 weken oude dochtertje (normaal uitgerekend op 13november) non-stop te "kreunen" en is haar voedingsschema opeens opeens een uur sneller geworden (om de 2u idpv 3u). Ze heeft ook het geduld niet meer om aan de borst te gaan hangen wat wel wat frustrerende momenten met zich meebrengt en natuurlijk ook niet helpt.

We denken dat het krampen zijn, maar deze had ze voordien ook wel al en ze reageerde daar niet zo lang en heftig op. Iemand dit ook al meegemaakt of enig idee wat er nog kan schelen of we kunnen proberen? Straks komt de vroedvrouw ook dus we gaan het haar ook al eens voorleggen.

 

[shiftyke]

Ze zijn 3 en bijna 2. Ik vermoed dat ze al na onze eerste tegen zo'n depressie is aangelopen. Onze (kleine) verbouwing was uitgelopen, en onze zoon is twee weken te vroeg geboren, waardoor ze bevallen is net op het moment dat ze onze badkamer aan het afwerken waren (en daar is toen heel wat fout gelopen, met verschillende lekken enzo). Het was een lastige bevalling, we hadden een vroedvrouw die ons fout advies had gegeven en de zoon had enorme reflux. Pas na 9 maanden heeft die zijn eerste nacht doorgeslapen. Zij had enkel verhalen gehoord van vriendinnen en collega's op de roze wolk (later bleek die vaak ook niet zo roos te zijn), dus de confrontatie met de realiteit was bikkelhard. En 4 maanden na de geboorte besloot het hart van haar broer plots dat het genoeg was. Ik kan je zeggen dat het moment waarop ze die telefoon kreeg op mijn netvlies gegrift staat. Die pijn wil je als partner nooit zien in je geliefde. Enfin, om maar te zeggen, voer genoeg voor een depressie. We hebben redelijk snel besloten om voor een tweede kindje te gaan, maar hadden nu ook niet verwacht dat het van de eerste keer prijs ging zijn ... dus de kinderen zijn eigenlijk dichter op elkaar dan gedacht. En bon, ze zijn nu dus 3 en 2 en de enige nachten die we kunnen doorslapen zijn wanneer we de kinderen naar onze ouders sturen.

Nu, ik denk wel dat het in de eerste plaats vooral het waanzinnige slaaptekort is dat haar parten speelt. Maar ook daar weigert ze dus voor naar de dokter te gaan. Moest ik suggereren eens naar de psycholoog te gaan, mag ik mijn valiezen pakken denk ik.

Hier was het ook vooral een externe factor die de miserie in gang getrapt heeft, ons dochter was wel nen droom op dat vlak want die sliep door en is een vrij zorgeloos kind dus dat was wel een meevaller.

Hier was het toch de huisarts die veel in gang getrapt heeft, die had meteen door hoe de vork in de steel zat, eerst geprobeerd met medicatie en niet gaan werken maar zelfs dat was niet genoeg, toen is er een gespecialiseerd team langs geweest van een psychiatrisch ziekenhuis hier in de buurt, dat heeft het meeste toch opgelost.

Als ik gans je relaas lees vind ik het straf dat jullie dat al vijf jaar volhouden...

 

[Sir.Killalot]

Het is wel niet zo dat hij heel hangerig is naar haar toe en altijd naar haar gaat. Hoewel ik strenger ben is hij een papa’s kindje. Het is hier geregeld “mama mag niet praten met mij en papa wel” . Dat helpt dan waarschijnlijk ook weer dat het bij mij makkelijker gaat. Dat is trouwens ook enorm vermoeiend op bepaalde dagen dat papa de go-to ouder is en ik hoop dat dat met de jongste niet het geval gaat zijn.

Hier wisselt dat overdag wat af, periodes dat ze aan mij hangen, periodes dat ze aan haar hangen. Maar 's nachts en 's ochtends of als ze zich echt niet goed voelen zijn het altijd mama's kindjes.

 

[Sir.Killalot]

Hier was het ook vooral een externe factor die de miserie in gang getrapt heeft, ons dochter was wel nen droom op dat vlak want die sliep door en is een vrij zorgeloos kind dus dat was wel een meevaller.

Hier was het toch de huisarts die veel in gang getrapt heeft, die had meteen door hoe de vork in de steel zat, eerst geprobeerd met medicatie en niet gaan werken maar zelfs dat was niet genoeg, toen is er een gespecialiseerd team langs geweest van een psychiatrisch ziekenhuis hier in de buurt, dat heeft het meeste toch opgelost.

Als ik gans je relaas lees vind ik het straf dat jullie dat al vijf jaar volhouden...

Drie jaar, maar 't voelt wel als langer.

 

[Rana0306]

Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.

Ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn man. Constant ruzie, alles was mijn schuld. Ik vermoedde dat hij overspannen was, maar hij wou daar zelf niet aan toegeven. Als de kinderen en ik "minder lastig" zouden doen, zou het wel opgelost raken. Ik ben uiteindelijk zelf naar de huisarts gegaan, met de boodschap dat ik weet dat de huisarts niet veel kon doen als mijn man niet mee wil, maar zo kon ik mijn hart eens luchten. De huisarts heeft dan een tweede afspraak gemaakt, voor mijn man, maar met de melding: als hij niet wil, kun je zelf komen. Mijn man was enorm kwaad (ik had het wel op voorhand besproken dat ik eens zou gaan om over de situatie te spreken). Hij is uiteindelijk wel naar die afspraak gegaan, is thuis gezet en heeft hulp gekregen.
Veel sterkte. Ik weet hoe moeilijk het kan zijn!

 

[anders.]

Sinds vannacht begint onze 3 weken oude dochtertje (normaal uitgerekend op 13november) non-stop te "kreunen" en is haar voedingsschema opeens opeens een uur sneller geworden (om de 2u idpv 3u). Ze heeft ook het geduld niet meer om aan de borst te gaan hangen wat wel wat frustrerende momenten met zich meebrengt en natuurlijk ook niet helpt.

We denken dat het krampen zijn, maar deze had ze voordien ook wel al en ze reageerde daar niet zo lang en heftig op. Iemand dit ook al meegemaakt of enig idee wat er nog kan schelen of we kunnen proberen? Straks komt de vroedvrouw ook dus we gaan het haar ook al eens voorleggen.

Het zou ook een groeispurt kunnen zijn ofzo. In die periode is het heel moeilijk om in te schatten wat er nu eigenlijk mis is. Je hoort dan vaak dat krampen tot 6-8 weken duren, hier duurden die krampen veel langer en heeft ze er nog regelmatig last van...

 

[Squidward]

@de overweldigde papa’s en mama’s:
Het wordt makkelijker. Zo cliché of het groot is maar wel waar. Het is een kwestie van loslaten van bepaalde verwachtingen, wat ongelofelijk moeilijk is maar vaak is het zelfs geen bewuste keuze, enkel de ballon die aan je greep ontsnapt. Want we zijn er ons allemaal zó hard van bewust, wat er achter die voordeur schuilt waar we ze straks door moeten sturen en we willen zó graag een volledig gewapend kind met de juiste stimulansen en bewustzijn van hoe graag we ze zien en dat het bij ons veilig en goed is. Om nog maar te zwijgen over het juiste eten, correct aantal uren slaap, het beste boek voor ‘s avonds, voldoende sociale interactie,… Het is een gevecht dat je niet *kan* winnen en waar je zal moeten leven met ‘ik doe mijn allerbest’. Dat is iets waar we ons bij kunnen neerleggen op veel vlakken, maar kinderen… Best maar nooit perfect valt zwaar als het over kinderen gaat.

@Sir.Killalot Misschien moet je eens een brief schrijven aan haar met je oprechte bezorgdheid? Iets wat ze op een rustig moment kan lezen. Is er iemand buiten jullie gezin (enfin dus gewoon niet jij) waar ze van zou aannemen wat gezegd wordt en die haar kan duidelijk maken dat ze absoluut niet aan het falen is en dat niemand, niemand haar zal nawijzen als ze zou toegeven dat de last momenteel te groot is en ze hulp nodig heeft. Een van haar ouders of een vriendin of zo.


Sometimes I cry for you, little one.

Sometimes I cry because the world is so big and you’re so small, and I worry—Oh, do I worry—about your smallness in this big world.

Sometimes I cry because you’re so big and I’m so small, and the bigger you get to me, the smaller I get to you, and I worry—Lord, how I worry—about my smallness in your big world.

Sometimes I cry because this love is too big and my heart is too small, and a bursting heart feels—strangely, painfully—an awful lot like a breaking one.

Sometimes I cry because I’m overwhelmed by the beauty of you.

Sometimes I cry because I’m overwhelmed by the weight of you.

Sometimes I cry because in the process of gaining you, I gave up a version of me, and though I wouldn’t change that even if I could, sometimes I miss me desperately.

Sometimes I cry because your skin is so soft, and your eyes are so bright, and your soul is so new, and your heart is so open, and I’m sad. I’m sad that your innocence will crumble from experiences brutal and necessary, because you are as painfully human as the rest of us.

Sometimes I cry because you need help in ways that I can’t help you, and helplessness as a parent feels—strangely, surprisingly—an awful lot like sheer terror.

Sometimes I cry because as a mother I have no choice but to put on my big-girl panties every day, and both of those things—having no choice and big-girl panties—can be really, really uncomfortable.

Sometimes I cry because I am so unbelievably tired—not sleepy, but tired—that I can’t do anything else.

Sometimes I cry because I hear God in your giggles.

Sometimes I cry because your very existence evokes a joy so profound that smiles and laughter can’t quite reach it.

Sometimes I cry because this blessing is so big and my cup is so small and the overflow has to go somewhere.

Sometimes I cry because all of these things—the love, the worry, the sadness, the beauty, the bursting, the big-girl panties, the blessing—it’s all too much to take. Just too, too much.

So sometimes I cry for you. And for me. And for this big world. And for a thousand other terrible, wonderful, desperate, beautiful reasons that you won’t understand until you’re a parent.

Sometimes I cry for you, little one. Big, cleansing tears.

 

[Archaos]

Pijnlijke verhalen hier. Verantwoordelijkheid, vermoeidheid, bezorgdheid, extra stress, balans zoeken werk-gezin, familie en vrienden die altijd een oordeel klaar hebben, tijd maken voor elkaar, ... het zijn grote veranderingen.

- Open met elkaar kunnen praten over bezorgdheden, onzekerheden, gevoelens, ...
- Elkaar vertrouwen
- Elkaar ruggensteun geven. Voor elkaar inspringen als de andere het eens wat moeilijker heeft.
- Accepteren (ook van elkaar) dat je soms gaat 'falen'. Er bestaan 1000-en boeken over, maar een handleiding is er niet.

Denk dat dat essentiële zaken zijn, maar makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Zijn ook allemaal zaken waar je (samen) in moet groeien. Als je partner er niet over wilt praten of bepaalde problemen niet onder ogen wil zien, dan wordt het heel moeilijk. Als partner zit je misschien ook wel in de moeilijkste positie om hem/haar met de neus op de feiten te drukken.

Het is normaal dat je eens onzeker bent (en zeker in het begin). Misschien ook wel de ziekte van deze tijd dat mensen te perfect willen zijn en zich altijd spiegelen aan een bepaald ideaalbeeld. Niets erger dan van die ouders die doen alsof alles altijd perfect loopt en alles maar een kwestie is van de 'juiste opvoeding'

Hier zijn ze 7 en 4,5, maar ook bij mij treedt dat nog wel eens op. Ben ik wel streng genoeg? Ben ik nu niet te hard geweest? Geef ik ze wel genoeg aandacht? Heb ik ze wel al genoeg dit of dat bijgebracht of geleerd? ... Waarschijnlijk verdwijnt dat ook nooit helemaal.

 

[Mulan]

Hier deze ochtend crisis bij de twee kinderen, ruzie tussen mijn vrouw en ik en mijn vrouw huilend op de fiets vertrokken.

Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen. Ik werk vandaag van thuis uit, dus heb totaal geen tijdsdruk om de kinderen klaar te krijgen, terwijl mijn vrouw de vroegdienst heeft en echt echt op tijd moet zijn. De kinderen krijsen om mijn vrouw, want papa is 's nachts en 's ochtends persona non grata, maar ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken. Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen. Als ik daar iets van zeg is het kot te klein en is alles altijd haar schuld (ik kan dat echt niet meer horen). Uiteindelijk begint ze dan boekentassen e.d. klaar te zetten, terwijl ik zie op de klok dat ze te laat gaat zijn. Ze doet dat dan blijkbaar omdat ik "niets" aan het doen ben (ik ben mijn zoon aan het proberen troosten en heb tijd) en zodat ik "niets zou vergeten". Ik mag daar niets op zeggen of ze stort in dat alles haar fout is (again), dat ze niets goed kan doen, dat ze gewoon eens gaat vertrekken ...

Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.

Hebben jullie al eens, wanneer jullie rustig zijn allebei, een takenlijst opgesteld voor wat je wél kan doen?
Hier was dat na 2j bvb afwisselen bij naar bed brengen, maar de eerste keren heb ik me toch ècht moeten afzonderen om me niet te moeten gaan moeien .

Dat kan gaan van flesje geven, boterham dozen klaarmaken, naar kind en gezin gaan, naar de tandarts met de kinderen,... Ècht kleine deeltaken waarvan ze dan weer dat ze je ervoor kan inschakelen. Want "de kinderen klaarmaken" ziet zij misschien als 1 taak, maar terwijl de ene boterhammen voor ontbijt smeert, kan de ander bvb aankleden. Terwijl de ene boekentassen klaar maakt, kan de andere tandjes poetsen en haren kammen,.
.

 

[Mulan]

Ik ga hier ff vanalles neerpennen om het van mij af te schrijven. Niet echt makkelijk, maar misschien help ik er anderen mee. Ik denk dat de meesten hier wel doorhebben dat ik het vaak lastig heb na de geboorte van onze dochter. Ik barst regelmatig uit in huilbuien, niet omdat ik ongelukkig ben maar eerder uit onmacht, gevoel van nutteloosheid, twijfel, angst, ...
Heel moeilijk te verwoorden natuurlijk, maar een soort algemeen gevoel dat je geen goede vader bent. Hoewel ik rationeel weet dat ik er veel meer voor haar ben dan de gemiddelde vader. Na de verkoudheid van vorige week lukken haar dutjes overdag ook niet goed meer. We moeten ze volledig in slaap wandelen om haar te laten slapen. Aangezien binnenkort de grootouders terug komen oppassen, is dat natuurlijk niet meer haalbaar en zijn we gisteren begonnen met slaaptraining. Deze keer de pick-up, put-down methode, en toen is er bij mij echt iets gebroken. Onze dochter kwam helemaal niet tot rust bij mij, ik kreeg ze letterlijk niet getroosd door ze gewoon te knuffelen. En (ik weet dat het belachelijk klinkt), dat kwam hard binnen. Mijn vrouw had overdag een opmerking gemaakt over het feit dat ik was afgevallen, en ze zei half lachend "toch niet depressief aan het worden". Toen was er bij mij al een klik dat dat misschien wel mogelijk was, al voel ik mij niet echt ongelukkig dus vond het wat raar.
Wat verder opgezocht 's avonds terwijl mijn vrouw de slaaptraining probeerde toe te passen, en blijkt dat zowat alles dat ik voel exact in het symptoombeeld van een postnatale depressie bij mannen valt. Gelukkig kan dat hier in het gezin heel goed besproken worden, en beslist om vandaag maar een afspraak bij de dokter te maken. Ik hoop vooral dat hij niet enkel antidepressiva gaat voorschrijven, want ik heb best schrik van de neveneffecten.

Maar, ondertussen ook wel compleet radeloos ivm het slapen van de dochter...

Heel veel sterkte en hopelijk komt de druk wat van de ketel!
Wat betreft dat "minder belangrijk voelen als papa" had mijn ex dat ook, maar wij hebben echt gezien dat dat van week tot week veel verschil kon maken, het is niet omdat ze je 1x afwijst, dat jij iets fout doet of "minder" bent in haar emotionele beleving.

Super dat je hulp inroept!

 

[Khyl@ris]

@anders. , slaap training is ook gewoon supervermoeiend en zo te lezen is het in slaap krijgen een heel grote factor in het gevoel dat je nu hebt.

Het (al dan niet) in slaap krijgen is hier ook een zeer vermoeiende opgave geweest met veel huilbuien als gevolg. Sinds een maand echter aan de slag met de slaapgidsen van Snuggles & Dreams, en dit werpt hier z'n vruchten af. Betere dutten, langere blokjes snachts, sneller kunnen troosten. Maar misschien is het in jullie situatie ook handig om een slaapcoach in te schakelen. Baat het niet, dan schaadt het niet.

 

[Lint]

(Disclaimer: Ik wil mij helemaal niet opwerpen als de messias van de ouders. Wij zijn alles behalve de perfecte ouders, en hebben ook meer dan ons deel van problemen en frustraties gehad. Ik ben dus niet opzettelijk aan het preken, maar wil wel en sharen wat voor ons werkte en/of een aantal punten die ik als waarheid aanzie)

Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen.

Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen.

Er is geen enkele reden waarom zij dan rap rap nog een appel zou moeten schillen of druiven snijden.

Mja heel herkenbaar, zowel ikzelf als mijn vriendin vervallen ook snel in dit gedrag. Vooral toen de dochter 1j tot 2,5j was (nu 4j) zijn we daar vaak over gebotst.
Ik denk niet dat dit een universele oplossing is, maar zo hebben wij het aan gepakt:

• Wij hebben de duidelijke afspraakt gemaakt dat in bepaalde situaties (bvb de ochtendrush, als de kleine iets verkeerd doet, ...) 1 van ons de "lead" is
• De andere moet zich niet moeien tenzij gevraagd door de lead.
• Hoe erg niet akkoord we ook zijn met de aanpak en hoe moeilijk dat ook is, niet moeien en achteraf bespreken.
• De lead s'ochtends is vrij duidelijk (bepaald op basis van onze agenda)
• De "lead" bij straffen is gewoon degene die eerste is / er mee bezig was / ... .

Pas op, dat botst nog steeds nu en dan eens hoor. Maar gewoon deze "guideline" helpt al om duidelijk te kunnen stellen "neen nu was ik bezig, laat mij de situatie verder uitklaren". En vooral na de feiten veel blijven babbelen met elkaar.


Nu ik begrijp dat dat "veel blijven babbelen met elkaar" net 1 van de problemen is bij jullie. Dat blijft imo wel key.
Ik zou vooral vermijden om, terwijl alles gaande is, dit proberen aan te halen. En zaken als

ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken.

werken waarschijnlijk als een rode lap op een stier. Dit zou ik nu eens nooit nooit NOOIT aanhalen op het moment zelf.

Het voelt stom om te doen, maar een basis regel van communicatie over gevoelens is om alles vanuit uw perspectief en gevoel te vertellen, en vooral geen oordeel noch advies te geven.
Dus niet "ge moet dat negeren en gewoon naar uzelf kijken", maar wel "ik raak gefrustreerd als ik een taak heb (bvb de ochtend) en jij delen ervan overneemt. Dan krijg ik het gevoel dat mijn "vaderschap" ondermijnd wordt. Ik heb liever dat je me gewoon laat falen. Daarnaast komt het mij over dat jij daardoor gefrustreerd geraakt en te laat voor je werk, waardoor ik nog meer frustratie tussen ons 2 voel".

En als dat moelijk is voor jullie, schrijf het neer zoals Squid zei:

@Sir.Killalot Misschien moet je eens een brief schrijven aan haar met je oprechte bezorgdheid? Iets wat ze op een rustig moment kan lezen.

Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar de kinderen zijn bij mij helemaal anders dan bij mijn vrouw. Ik ben inderdaad ook meer kordaat en rechtlijnig en de kinderen lijken dat, wanneer ik er alleen mee ben, ook op te pikken. Ze hebben nog altijd hun driftbuien, maar ik krijg die veel sneller klaar. Maar van zodra ze mijn vrouw zien, pakt dat niet meer, dan willen ze enkel nog de mama. Ook als ze alleen zijn bij haar zijn die veel meer huilerig en 'pakkerig' dan bij mij. Dus ik snap wel dat het klaarmaken bij haar dan lastiger gaat. Ik heb ook al geprobeerd om onze aanpak naar de kinderen toe rechtlijniger te maken, maar dan is het dus 'haar fout' en pakt ze het inderdaad ook op alsof ik haar beschuldig van een slechte moeder te zijn.

Hier is dat ook zo bij de oudste (de jongste is 6 maand). Die weet heel duidelijk dat hij meer klaar krijgt bij mama dus doet veel moeilijker bij haar. Ze is daar dan ook snel door gefrustreerd en reageert daar dan op, iets wat ik heel snel geleerd heb dat je niet moet doen.

En ook dit heb ik moeten leren. Ja de dochter is bij mij ook anders dan bij mijn vriendin. Ik ben ook strikter en rechtlijniger. Maar ... dat is niet beter of slechter hé, gewoon anders.
Jullie bericht leest wel een beetje alsof je denkt "ze moet het gewoon doen zoals ik het doe, en dan gaat het wel beter". En als ik het gevoel krijg dat iemand met zo een gedacht tegen mij spreekt, dan wil ik ook niet babbelen hoor. Dus als jullie vrouw dat ook voelt, begrijp ik best dat ze boos wordt, of gefrustreerd zegt dat het allemaal haar fout is...

En sowieso: jullie zijn andere personen en jullie hebben andere relaties met jullie kinderen. Niet elke aanpak werkt voor iedereen. Overeenkomen voor de basis opvoedings-zaken is OK. Maar streven naar 100% rechtlijnigheid als dat NIET intrinsiek zo is: bad idea imo.

Welja, dat perfectionisme is er zeker een deel van. We hebben het bvb heel lang (en soms nog steeds) lastig gehad als ze 's middags maar 1u 20 min slaapt ipv de "aanbevolen" 1.5u - 2u. Om maar een voorbeeld te geven...

Dat heb ik ondertussen al geprobeerd om wat los te laten, maar nu met die problemen met dutjes slaat dat plots volledig terug (gisteren heeft ze 1u geslapen overdag, en door oververmoeidheid 's nachts natuurlijk ook miserie). Ik zit hier momenteel echt met een halve paniekaanval over hoe de dag gaat verlopen...

What exCite zegt =>

Die "aanbevolen" zaken zijn er ook maar als richtlijn voor mensen die echt geen idee hebben vind ik. Doe gewoon jullie eigen ding in plaats van zo te focussen op wat anderen/boeken zeggen? Anders ga je je eigen identiteit verliezen daarin.

Maar echt serieus ... het is onmogelijk om alles perfect te doen. Stap daar vanaf, daar is niemand bij gebaat.
Zolang uwe baby niet ondervoed is, blijft groeien / bijkomen, alert is, energie blijft hebben, en niet non-stop ongecontroleerd huilt, zijt ge al goed genoeg bezig.
Dat uwe kleine minder eet dan normaal, lager op de curve zit, minder slaapt, nog niet kan rollen, later is met stappen, 12 kleine flessen drinkt i.p.v. 5 grotere, geen 2 keer per dag kakt, whatever ... maakt allemaal geen fluit uit zolang de punten hierboven juist zitten.
Uwe kleine is niet gebaat bij een ouder die er onderdoor gaat om de "guidelines" te kunnen volgen. Ja er zullen wel studies zijn die bewijzen dat het 1 beter is dan het ander. Maar iets dat elke studie wel zal bevestigen, is dat (mentaal) gezonde ouders toch wel het belangrijkst zullen zijn.

Mijn vriendin was ook zo een perfectioniste, en wij hadden heel veel problemen met eten. Het is eigenlijk pas beter geworden toen mijn viendin dat heeft los gelaten, en er niet meer zo op focuste.

En wederom, helemaal akkoord met wat Squid zegt:

Zo cliché of het groot is maar wel waar. Het is een kwestie van loslaten van bepaalde verwachtingen, wat ongelofelijk moeilijk is maar vaak is het zelfs geen bewuste keuze

Het is een gevecht dat je niet *kan* winnen en waar je zal moeten leven met ‘ik doe mijn allerbest’.

Nu zoals ik al zei: Sowieso goed dat je hulpt zoekt, en er met de vriendin over kan praten. Het is makkelijk gezegd "laat dat perfectionisme achterwege", ik weet ook wel dat het moeilijker is om dat effectief te doen. En daarnaast weet ik (jij waarschijnlijk ook niet) of dat wel het echte probleem is, of er andere zaken zijn.
Kunnen babbelen onder de partners is m.i. het belangrijkste dat er is. Daarom alleen al denk ik wel dat je er uit zal geraken.
Veel succes in elk geval !