Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Ik ben wel blij dat wij allebei flexibele uren hebben, zodat één van ons telkens de ochtendshift kan doen en één de avondshift.
Nabewaking vinden ze momenteel ook niet erg, integendeel. Tegenwoordig zijn ze zelfs boos als we ze te vroeg komen halen
Zowel op de schoonouders (gescheiden) als op mijn ouders kunnen we wel rekenen, maar proberen daar ook niet constant gebruik van te maken. Ze wonen allen een paar gemeenten verder, dus hebben telkens een auto nodig om tot hier te geraken (of we moeten zelf ver rondrijden).
Als de kinderen ziek zijn, proberen we toch altijd zélf eerst verlof te nemen of van thuis uit te werken. Tot hiertoe is dat altijd wel goed gelukt. Als ze langere tijd buiten strijd zijn, komen grootouders natuurlijk wel eens van pas.
Ben toch ook blij dat ze eens kunnen blijven slapen bij de grootouders. Een paar keer per jaar met twee eens kunnen weggaan, vind ik toch niet onbelangrijk.
Nabewaking vinden ze momenteel ook niet erg, integendeel. Tegenwoordig zijn ze zelfs boos als we ze te vroeg komen halen
Zowel op de schoonouders (gescheiden) als op mijn ouders kunnen we wel rekenen, maar proberen daar ook niet constant gebruik van te maken. Ze wonen allen een paar gemeenten verder, dus hebben telkens een auto nodig om tot hier te geraken (of we moeten zelf ver rondrijden).
Als de kinderen ziek zijn, proberen we toch altijd zélf eerst verlof te nemen of van thuis uit te werken. Tot hiertoe is dat altijd wel goed gelukt. Als ze langere tijd buiten strijd zijn, komen grootouders natuurlijk wel eens van pas.
Ben toch ook blij dat ze eens kunnen blijven slapen bij de grootouders. Een paar keer per jaar met twee eens kunnen weggaan, vind ik toch niet onbelangrijk.
Zowel ouders als schoonouders doen enorm veel. Ze wisselen week om week af om woensdag en donderdag op mijn dochter te babysitten en mijn zoon van school te halen. Mijn ouders komen van ver en blijven vaak al van dinsdagavond slapen. En dan springen ze vaak nog in wanneer de kinderen ziek zijn (of wij ziek zijn of toch eens iets met ons twee willen doen). Mijn schoonouders op dat vlak iets vaker omdat ze vlakbij wonen. Mijn ouders beginnen ook wat te sukkelen met hun gezondheid, dus zowel ik als zij beginnen minder happig te worden om hen op de kinderen te laten letten wanneer die ziek zijn.
Zonder hen zouden wij dit nooit kunnen volhouden. Zelfs met hun hulp zitten we er compleet door. Mijn vrouw is fysiek en mentaal echt helemaal op. Maar die is dan weer veel te koppig om daarvoor naar de dokter te gaan. "Ik moet gewoon kunnen slapen 's nachts" zegt ze dan. Ja, het is nu al drie jaar gebleken dat we daar niet op moeten rekenen. Maar soit.
Zonder hen zouden wij dit nooit kunnen volhouden. Zelfs met hun hulp zitten we er compleet door. Mijn vrouw is fysiek en mentaal echt helemaal op. Maar die is dan weer veel te koppig om daarvoor naar de dokter te gaan. "Ik moet gewoon kunnen slapen 's nachts" zegt ze dan. Ja, het is nu al drie jaar gebleken dat we daar niet op moeten rekenen. Maar soit.
Eerste schooldag van de zoon.
Goed mee met de zus op weg naar school. Vlot de poort binnen. Dan wat aarzelend in de klas (geen wen uurtje voor de vakantie vanwege sluiting school omwille van Corona). Dus wat even de kat uit de boom kijken. Uiteindelijk beginnen spelen in het keukentje en alles goed tot er een kindje zijn pan kwam afpakken..
Maar al bij al viel het dus wel mee.
Goed mee met de zus op weg naar school. Vlot de poort binnen. Dan wat aarzelend in de klas (geen wen uurtje voor de vakantie vanwege sluiting school omwille van Corona). Dus wat even de kat uit de boom kijken. Uiteindelijk beginnen spelen in het keukentje en alles goed tot er een kindje zijn pan kwam afpakken..
Maar al bij al viel het dus wel mee.
Avondland
Well-known member
Mijn ervaring bij slapen bij de grootouders: doorgaans beter dan thuis. Betere lucht daar, zeker?
Al aan gedacht, maar dat zou op 10 maanden wel een pak te vroeg zijn. Ze is nadien (rond 11u dan) ook plots heel moe, maar als we dan het middag dutje doen, dan haalt ze de avond weer niet...
Ze slaapt gewoon hier terwijl de grootouders oppassen hoor
. Die slechte lucht blijft dus hangen ... 
Avondland
Well-known member
Mijn dochter (14 m) teert tegenwoordig op één dutje, al kunnen dat meerdere zijn als we ergens heen moeten met de auto. Gisteren wou ik ze groentepap geven, maar die viel na twee lepels in slaap in de stoel. Zéér aandoenlijk, maar dus naar boven gebracht om te slapen. Aan haar gesnurk te horen was ze diep in slaap.
Squidward
Well-known member
Onze zevenjarige weigert nog altijd pertinent om zijn grote boodschap op toilet te doen. Voor plassen al twee jaar prima maar als je het onderwerp ‘N°2-toilet’ begint, dan krijg je ‘shhhh’ ‘nee’ ‘niet zeggen’ en driftig met het voetje stampen op de grond. We hebben al alles geprobeerd (maar echt álles) en zelfs zijn grote broer doet elke dag wel een poging maar het blijft ‘nee’. Hij zou het zelfs dagen ophouden, uit koppigheid.
Het komt voor bij ASS, zegt elk persoon die met zijn begeleiding bezig is maar niemand die weet hoe het op te lossen.
Het komt voor bij ASS, zegt elk persoon die met zijn begeleiding bezig is maar niemand die weet hoe het op te lossen.
Mulan
Well-known member
Puppy pad in een hoekje leggen?
(Hier was het probleem dat ze niet op potje of toilet wou als peuter, niet zozeer dat ze nr 2 niet wou doen, dus semi ernstig voorstel)
Squidward
Well-known member
Ik zou het zelfs nog semi in overweging nemen mocht ik zicht hebben op de verdere gevolgen ie dat hij dat niet ook op school zou willen en niet nog eens zeven jaar zo bezig is. Want nu is het natuurlijk nog dat schattig knulletje van 7 maar als 12jarige zie ik dat niet meer zitten
Put_met_keren
Active member
Onze onthaalmoeder is daar rond die tijd ook mee gestopt, dat dutje in de voormiddag. Ik vond dat ook vroeg. Hij krijgt dan rond 10.30u inderdaad een dipje. Maar bij de onthaalmoeder eten ze patatjes om 11u en nadien kan hij er opnieuw tegen, nog een anderhalf uur zelfs. Het dutje ‘s middags kan dan wel een tweetal uur duren.
Ik ga hier ff vanalles neerpennen om het van mij af te schrijven. Niet echt makkelijk, maar misschien help ik er anderen mee. Ik denk dat de meesten hier wel doorhebben dat ik het vaak lastig heb na de geboorte van onze dochter. Ik barst regelmatig uit in huilbuien, niet omdat ik ongelukkig ben maar eerder uit onmacht, gevoel van nutteloosheid, twijfel, angst, ...
Heel moeilijk te verwoorden natuurlijk, maar een soort algemeen gevoel dat je geen goede vader bent. Hoewel ik rationeel weet dat ik er veel meer voor haar ben dan de gemiddelde vader. Na de verkoudheid van vorige week lukken haar dutjes overdag ook niet goed meer. We moeten ze volledig in slaap wandelen om haar te laten slapen. Aangezien binnenkort de grootouders terug komen oppassen, is dat natuurlijk niet meer haalbaar en zijn we gisteren begonnen met slaaptraining. Deze keer de pick-up, put-down methode, en toen is er bij mij echt iets gebroken. Onze dochter kwam helemaal niet tot rust bij mij, ik kreeg ze letterlijk niet getroosd door ze gewoon te knuffelen. En (ik weet dat het belachelijk klinkt), dat kwam hard binnen. Mijn vrouw had overdag een opmerking gemaakt over het feit dat ik was afgevallen, en ze zei half lachend "toch niet depressief aan het worden". Toen was er bij mij al een klik dat dat misschien wel mogelijk was, al voel ik mij niet echt ongelukkig dus vond het wat raar.
Wat verder opgezocht 's avonds terwijl mijn vrouw de slaaptraining probeerde toe te passen, en blijkt dat zowat alles dat ik voel exact in het symptoombeeld van een postnatale depressie bij mannen valt. Gelukkig kan dat hier in het gezin heel goed besproken worden, en beslist om vandaag maar een afspraak bij de dokter te maken. Ik hoop vooral dat hij niet enkel antidepressiva gaat voorschrijven, want ik heb best schrik van de neveneffecten.
Maar, ondertussen ook wel compleet radeloos ivm het slapen van de dochter...
Heel moeilijk te verwoorden natuurlijk, maar een soort algemeen gevoel dat je geen goede vader bent. Hoewel ik rationeel weet dat ik er veel meer voor haar ben dan de gemiddelde vader. Na de verkoudheid van vorige week lukken haar dutjes overdag ook niet goed meer. We moeten ze volledig in slaap wandelen om haar te laten slapen. Aangezien binnenkort de grootouders terug komen oppassen, is dat natuurlijk niet meer haalbaar en zijn we gisteren begonnen met slaaptraining. Deze keer de pick-up, put-down methode, en toen is er bij mij echt iets gebroken. Onze dochter kwam helemaal niet tot rust bij mij, ik kreeg ze letterlijk niet getroosd door ze gewoon te knuffelen. En (ik weet dat het belachelijk klinkt), dat kwam hard binnen. Mijn vrouw had overdag een opmerking gemaakt over het feit dat ik was afgevallen, en ze zei half lachend "toch niet depressief aan het worden". Toen was er bij mij al een klik dat dat misschien wel mogelijk was, al voel ik mij niet echt ongelukkig dus vond het wat raar.
Wat verder opgezocht 's avonds terwijl mijn vrouw de slaaptraining probeerde toe te passen, en blijkt dat zowat alles dat ik voel exact in het symptoombeeld van een postnatale depressie bij mannen valt. Gelukkig kan dat hier in het gezin heel goed besproken worden, en beslist om vandaag maar een afspraak bij de dokter te maken. Ik hoop vooral dat hij niet enkel antidepressiva gaat voorschrijven, want ik heb best schrik van de neveneffecten.
Maar, ondertussen ook wel compleet radeloos ivm het slapen van de dochter...
@anders.
Je hebt de eerste stap al gezet! Erkennen dat je u niet goed voelt en op zoek naar hulp. Het klinkt als niet veel, maar velen maken deze stap zelfs niet.
Een huisarts zal (tenzij je echt diep met zelfmoordneigingen zit) normaal nooit onmiddellijk starten met medicatie, zeker als je daar zelf geen voorstander van bent. Eerste stap zal een gesprek met bijvoorbeeld een psycholoog zijn.
Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje. Na de geboorte van mijn dochter (nu 16 maanden) heel verdrietig worden met huilbuien, mij schuldig voelen, etc. Heb nu ook de stap naar hulp gezet en ondertussen 2 sessies bij een psychologe gehad.
Je hebt de eerste stap al gezet! Erkennen dat je u niet goed voelt en op zoek naar hulp. Het klinkt als niet veel, maar velen maken deze stap zelfs niet.
Een huisarts zal (tenzij je echt diep met zelfmoordneigingen zit) normaal nooit onmiddellijk starten met medicatie, zeker als je daar zelf geen voorstander van bent. Eerste stap zal een gesprek met bijvoorbeeld een psycholoog zijn.
Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje. Na de geboorte van mijn dochter (nu 16 maanden) heel verdrietig worden met huilbuien, mij schuldig voelen, etc. Heb nu ook de stap naar hulp gezet en ondertussen 2 sessies bij een psychologe gehad.
Heftig, en moeilijk denk ik. Het is al moedig om het gewoon toe te geven. De eerste stap in de oplossing is het (h)erkennen natuurlijk. En dit mag ook niets zijn om u voor te schamen. Dus goed gedaan al om juist te beginnen
.Uit uw verhalen haal ik ook dat ge uzelf zeker niks kwalijk moet nemen t.o.v. "slechte vader" zijn, dat is HEEL duidelijk niet aan de orde.
Het is misschien zelfs net het tegenovergestelde... dat je jullie als ouders TE veel druk oplegt?
Zelf heb noch ik noch vrouw het gehad, dus ik heb geen first hand advies. Sowieso is de stap naar de huisarts / professional de goede!!
Wat mijn vrouw wel had, was dat perfectionisme... alles "zo goed mogelijk" proberen doen (vandaar dat ik hierboven polste bij jou, maar misschien is het niet relevant). Dat was niet gezond bij haar, en ze had daar heel veel stress over. Bij haar is het gebetert (weg gaat dat nooit, want is persoonlijkheid) door dit besef: Uw kind heeft meer aan een ouder die 50% juist "parenting" doet en 100% mentaal sterk staat, dan aan een ouder die 95% juist "parenting" doet maar er eigenlijk onderdoor gaat / zichzelf wegcijfert /...
Hier deze ochtend crisis bij de twee kinderen, ruzie tussen mijn vrouw en ik en mijn vrouw huilend op de fiets vertrokken.
Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen. Ik werk vandaag van thuis uit, dus heb totaal geen tijdsdruk om de kinderen klaar te krijgen, terwijl mijn vrouw de vroegdienst heeft en echt echt op tijd moet zijn. De kinderen krijsen om mijn vrouw, want papa is 's nachts en 's ochtends persona non grata, maar ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken. Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen. Als ik daar iets van zeg is het kot te klein en is alles altijd haar schuld (ik kan dat echt niet meer horen). Uiteindelijk begint ze dan boekentassen e.d. klaar te zetten, terwijl ik zie op de klok dat ze te laat gaat zijn. Ze doet dat dan blijkbaar omdat ik "niets" aan het doen ben (ik ben mijn zoon aan het proberen troosten en heb tijd) en zodat ik "niets zou vergeten". Ik mag daar niets op zeggen of ze stort in dat alles haar fout is (again), dat ze niets goed kan doen, dat ze gewoon eens gaat vertrekken ...
Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.
Echt, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrouw is altijd lastig omdat ze te laat op haar week komt, en klaagt dan dat ik niet genoeg help ... maar ze beseft niet dat ze mij gewoon niet toelaat te helpen. Ik werk vandaag van thuis uit, dus heb totaal geen tijdsdruk om de kinderen klaar te krijgen, terwijl mijn vrouw de vroegdienst heeft en echt echt op tijd moet zijn. De kinderen krijsen om mijn vrouw, want papa is 's nachts en 's ochtends persona non grata, maar ik zeg haar dat ze het moet negeren en gewoon naar haarzelf kijken. Ze blijft dan heel de tijd zo'n houding tussenin houden, waardoor de kinderen blijven proberen. Als ik daar iets van zeg is het kot te klein en is alles altijd haar schuld (ik kan dat echt niet meer horen). Uiteindelijk begint ze dan boekentassen e.d. klaar te zetten, terwijl ik zie op de klok dat ze te laat gaat zijn. Ze doet dat dan blijkbaar omdat ik "niets" aan het doen ben (ik ben mijn zoon aan het proberen troosten en heb tijd) en zodat ik "niets zou vergeten". Ik mag daar niets op zeggen of ze stort in dat alles haar fout is (again), dat ze niets goed kan doen, dat ze gewoon eens gaat vertrekken ...
Zij zit er fysiek en mentaal compleet door, maar de keer dat ik het aandurfde om toch eens te suggereren om eens naar de dokter te gaan resulteerde in een woede-uitbarsting. Ik weet het echt niet meer. Ik hou zielsveel van mijn vrouw, maar ik zie haar wegkwijnen en kapot gaan en ik voel mij compleet machteloos. En haar verwijten doen pijn. Ik verdien dat niet. Ik kan dat plaatsen binnen de situatie waarin ze zit, maar dat maakt het niet minder pijnlijk.
Welja, dat perfectionisme is er zeker een deel van. We hebben het bvb heel lang (en soms nog steeds) lastig gehad als ze 's middags maar 1u 20 min slaapt ipv de "aanbevolen" 1.5u - 2u. Om maar een voorbeeld te geven...Heftig, en moeilijk denk ik. Het is al moedig om het gewoon toe te geven. De eerste stap in de oplossing is het (h)erkennen natuurlijk. En dit mag ook niets zijn om u voor te schamen. Dus goed gedaan al om juist te beginnen
Uit uw verhalen haal ik ook dat ge uzelf zeker niks kwalijk moet nemen t.o.v. "slechte vader" zijn, dat is HEEL duidelijk niet aan de orde.
Het is misschien zelfs net het tegenovergestelde... dat je jullie als ouders TE veel druk oplegt?
Zelf heb noch ik noch vrouw het gehad, dus ik heb geen first hand advies. Sowieso is de stap naar de huisarts / professional de goede!!
Wat mijn vrouw wel had, was dat perfectionisme... alles "zo goed mogelijk" proberen doen (vandaar dat ik hierboven polste bij jou, maar misschien is het niet relevant). Dat was niet gezond bij haar, en ze had daar heel veel stress over. Bij haar is het gebetert (weg gaat dat nooit, want is persoonlijkheid) door dit besef: Uw kind heeft meer aan een ouder die 50% juist "parenting" doet en 100% mentaal sterk staat, dan aan een ouder die 95% juist "parenting" doet maar er eigenlijk onderdoor gaat / zichzelf wegcijfert /...
Dat heb ik ondertussen al geprobeerd om wat los te laten, maar nu met die problemen met dutjes slaat dat plots volledig terug (gisteren heeft ze 1u geslapen overdag, en door oververmoeidheid 's nachts natuurlijk ook miserie). Ik zit hier momenteel echt met een halve paniekaanval over hoe de dag gaat verlopen...
TNTim
Well-known member
Tip:
Probeer ervoor te zorgen dat er al zoveel mogelijk klaar staat de dag voordien.
Boekentassen staan hier bijv al volledig klaar en kleren liggen op een stapel per kind.
Zelfs uw ontbijttafel kan je de dag ervoor al dekken.
Lijkt niet veel, maar dag beginnen wordt zo veel relaxter en bespaart ergernissen.
Ja, die staan klaar hoor. Da's letterlijk gewoon het fruit in de boekentas doen. Die dingen.
Ik weet dat je tip goed bedoeld is, maar alles staat hier altijd al klaar. Ik kies wanneer ik thuis werk mijn uren quasi volledig zelf, dus ik heb die ochtenden geen enkele tijdsdruk behalve de schoolbel. Er is geen enkele reden waarom zij dan rap rap nog een appel zou moeten schillen of druiven snijden. Zelfs wanneer mijn ouders blijven overnachten om te babysitten is mijn vrouw te laat, omdat ze het gewoon niet kan laten om toch vanalles te proberen doen. Ze is niet in staat om gewoon naar haarzelf te kijken en da's allemaal lief en schoon maar ze gaat er in combinatie met die verpletterende vermoeidheid helemaal kapot aan.
Ze zou echt eens naar een psycholoog moeten, maar die oude West-Vlaamse mentaliteit van voort doen en niet zagen en vooral niet praten over mentale issues zit heel erg vastgeroest in haar.
Laatst bewerkt:
