Kan je enkele voorbeelden geven uit games dan?
Ik zal zelf beginnen. Enkele leuke actiegames met vrouwelijke leads van de laatste jaren die ik me kan herinneren: Hellblade: Senua's Sacrifice, The Last of Us II, Returnal, Half Life: Alyx, Assassin's Creed: Odyssey, Control, Dishonored 2, Horizon: Zero Dawn, A Plague Tale: Innocence, Alien: Isolation.
Wat vind jij zo storend dan?
Ter info: het is
pas sinds recent dat er meer vrouwelijke representatie in games te vinden is. Er zijn nog altijd veel meer games met enkel een mannelijke dan een vrouwelijke protagonist. Terwijl de gendergap helemaal niet zo groot is.
Moeten we dus eigenlijk niet veel meer games krijgen met vrouwelijke protagonisten om een 'realistische weerspiegeling' te hebben?
Om te beginnen is er meestal het probleem van suspension of disbelief. De creativiteit die nodig is om een universum te creëren waarin een vrouw in een brutale, fysieke, actie-gerichte game kan winnen van fysiek superieure antagonisten, is meestal ontoereikend.
In Hollywood films is dat al wat beter gerealiseerd dan in games want daar gaat men meestal uit van 'superkrachten' om een interne logica tot stand te brengen die deze geloofwaardigheid ondersteunt. In jouw lijst heeft vooral Horizon daarmee een probleem. De rest heb ik (nog) niet gespeeld.
Het tweede probleem is, zoals ik al zei, het feit dat de meeste actiegames qua gameplay design gericht zijn naar wat mannen leuk vinden om te spelen. Grittige, competitieve third person shooters publiceren en daar vervolgens vrouwelijke personages in steken 'want woke capitalism diversiteit', daar heeft niemand wat aan.
Vrouwen gaan een typisch 'male power fantasy' spel niet opeens leuk vinden om te spelen, omdat ze ingame met een vrouwelijk karakter kunnen rondlopen. En omgekeerd verkiezen de meeste mannen een mannelijk karakter. De enige uitzondering daarop zijn zwaar geseksualiseerde vrouwelijke leadcharacters zoals Tombraider waar men van iedere cutscene gebruik maakt om in te zoomen op een bil- of borstenspleet.
Algemeen gesproken zijn 'meer vrouwelijke protagonisten in mannenhobbies' of de promotie ervan dus zinloos en voorbeelden van woke capitalism. Toppunt is Battlefield V, een competitieve shooter met een vrouwelijke soldaat op de cover. Alsof vrouwelijke soldaten een prominente rol gespeeld hebben in WOII.
Dat historisch revisionisme is opnieuw een voorbeeld van suspension of disbelieve, net zoals de netflix serie Bridgerton waarin zwarte acteurs rollen aannemen van blanke adel en aristocratie.
Dit is ook hoe wokisme een karikatuur van zichtzelf maakt:
- Eerst zeuren dat mannen met hun oorlogen doorheen de geschiedenis voor miserie gezorgd hebben en vervolgens pretenderen dat vrouwen daar deel van uitgemaakt hebben?
- Zeuren over blank kolonialisme en vervolgens pretenderen dat de verantwoordelijken daarvoor ook zwarten waren?
Dit alles neemt niet weg dat vrouwelijke protagonisten in andere genres, gericht naar wat vrouwen leuk vinden om te spelen of zonder suspension of disbelieve, wel kunnen werken.
Ik heb het dan over drama- of verhaal-gedreven games zoals Heavy Rain en The Last of Us. Of sociale games zoals MMORPG waarin niet de competiviteit maar samenwerking tussen spelers en communities centraal staat. World of Warcraft en Final Fantasy X-2 zijn bijvoorbeeld razend populair geweest bij vrouwelijk publiek.
Het is eerder tenenkrullend dat vandaag de dag mensen zich nog altijd zo hard storen aan "diversiteitshype" dat hun tenen er van krullen.

Waar komt die afkeer toch vandaan?
Omdat mensen in het algemeen nu eenmaal niet van dogma's houden, uitgezonderd de fanatici die deze dogma's uitdragen.