Post - / math - / experimental / indie rock

Tweede plaat van The Smile nog dit jaar EN een nieuwe Bananagun! :woohoo:
Ik kijk wel uit naar de nieuwe van The Smile. Maar om eerlijk te zijn: ik denk niet dat ik mij een dik halfjaar later nog veel voor de geest kan halen van Wall Of Eyes behalve wat flarden zoals de melodie van Friend Of A Friend of de uitbarsting in Bending Hectic. Pas als ik dat album nog eens opleg, zal er wel wat terugkomen. Een heel ander beest (maar daarom niet minder mooi) dan hun debuut waarvan veel nummers nog goed in mijn geheugen zitten.

Ik hoop dus dat deze een beetje meer richting het debuut terug gaat. Zero Sum is een goed nummer en lijkt dat inderdaad te doen. Met een klein beetje fantasie hoor ik daar zelfs wat King Crimson in ten tijde van Discipline.
 

Nog maar één luisterbeurt maar dit kan een Cave grand cru zijn. Dit album leunt het dichtst aan bij Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus. Het geeft een erg fijn gevoel om dit soort optimistische, bij momenten uitbundige muziek te horen na de sombere, rouwvolle trilogie die er aan vooraf ging. De laatste minuut van het titelnummer vind ik in die context heel ontroerend.

Ik kijk wel uit naar de nieuwe van The Smile. Maar om eerlijk te zijn: ik denk niet dat ik mij een dik halfjaar later nog veel voor de geest kan halen van Wall Of Eyes behalve wat flarden zoals de melodie van Friend Of A Friend of de uitbarsting in Bending Hectic. Pas als ik dat album nog eens opleg, zal er wel wat terugkomen. Een heel ander beest (maar daarom niet minder mooi) dan hun debuut waarvan veel nummers nog goed in mijn geheugen zitten.
Bij mij is het nog steeds omgekeerd. Voor mij voelt het debuut nog steeds aan als een losse collectie van (weliswaar heel goeie) songs, waar ik niet altijd van buiten weet welk nummer op welk volgt. Terwijl Wall of Eyes me meer als een klassiek album in het geheugen staat waar de nummers elkaar versterken en waar ik de sequentie redelijk vanbuiten ken.
 
Het is nog geen september en al zoveel goede releases. :love:

Nog eentje van Maruja: https://marujaofficial.bandcamp.com/album/the-vault

Every track we write is spawned from improvising together, a practice the 4 of us have obsessed over for the better part of a decade. Jamming is a place where we can completely let go and unleash our emotions sonically.

A phone in the middle of the rehearsal room records every jam we do and we have finally decided to release The Vault. It is a collection of 6 of our favourite jams we recorded between 2021-2023, it is Maruja in our purest form.

The Vault is now available to listen to for free on YouTube but if you are in a financial position to do so, please consider purchasing it on our Bandcamp. You can own it all for £8 or more if you’re feeling generous, the support helps us massively during this transition of making Maruja full time.
 
Laatst bewerkt:
Verdorie seg. Die 3 geloste singles van The Smile beginnen echt te groeien.

Ik lees dat Cutouts tegelijk met Wall Of Eyes is opgenomen maar kan mij moeilijk voorstellen dat dit gewoon 'leftovers' zijn. Kid A en Amnesiac werden immers ook tijdens dezelfde sessies opgenomen.
 
Ik ben in de val gelopen en heb de Dinked edition gekocht via Norman records. :unsure:
Wie of wat is een Dinked edition?

Wat was je shipping kost? Ik ga denk ik wat afwachten tot hij in pre-order komt binnen Europa. Ik vermoed (hoop) dat Music Mania hem binnenkrijgt en dan kan ik hem gewoon te voet gaan afhalen. :unsure:
 
Was jij fan van post-punk? Zo richting de eerder killere Britse Joy Division sound ? ( heel kort door de bocht! ) De eerste twee Fontaines DC platen kan je voor mij best onderbrengen onder die paraplu, en met een tekstuele focus op Ierland, Dublin, Ier-zijn. Vanaf Skinty Fia zijn ze verhuist naar London en mijmeren ze ook over die verandering van locatie en de Ierse vs de Britse identiteit.

Als post-punk minder je ding is, ga je vrees ik niet zo overtuigd zijn van het vroegere werk.
Ik heb ondertussen eens door de hele discografie van Fontaines DC gegaan, en ik kan je zeker wel volgen eigenlijk. Ik moet eigenlijk zeggen dat ik die eerste 2 albums dan precies ook wel boven deze nieuwe plaat zou zetten. Dan hoor je wel hoe inderdaad de scherpe kantjes eraf gaan en het allemaal iets toegankelijker en wat meer poppy wordt, wat op zich niet slecht hoeft te zijn, want er staan nog altijd goeie nummers op. Maar mijn voorkeur lijkt dan toch ook naar hun ouder werk te gaan precies.
 
Ik heb ondertussen eens door de hele discografie van Fontaines DC gegaan, en ik kan je zeker wel volgen eigenlijk. Ik moet eigenlijk zeggen dat ik die eerste 2 albums dan precies ook wel boven deze nieuwe plaat zou zetten. Dan hoor je wel hoe inderdaad de scherpe kantjes eraf gaan en het allemaal iets toegankelijker en wat meer poppy wordt, wat op zich niet slecht hoeft te zijn, want er staan nog altijd goeie nummers op. Maar mijn voorkeur lijkt dan toch ook naar hun ouder werk te gaan precies.
Deze week heb ik zelf nog eens A Hero's Death beluisterd (op vinyl :cool:). Hiermee heb ik de band leren kennen. En dit blijft voor mij toch echt een topper. Moody, goeie riffs, goeie songs en bijwijlen bijtende lyrics. Geweldige stem ook van Grian Chatten!

Puntje van kritiek kan zijn dat ze op hun eerste twee weinig buiten de lijntjes van het genre kleuren terwijl het nieuwere werk wel diverser in sound is. Maar voor mij zijn ze gewoon exemplarisch.
 
Ik vind die nieuwe van Fontaines DC goed en ben vooral verbaasd van de goeie, gevarieerde mainstream productie? Goeie producer die James Ford. Ik ben wel blij dat ze een lichte koerswijziging gevoerd hebben, je kan ook maar x aantal platen in hun "oude" stijl opnemen voor het wat saai begint te worden. De muziek op Romance is wat softer maar de invloeden vind ik wel interessant. Soms gaat het richting dream pop uit en soms doet het me zelfs aan The Smiths denken.

Ook trouwens verbaasd over hoe goed ik het nieuwe album van Jack White vind. Heb z'n solowerk enkel helemaal in het begin wat dichter gevolgd maar dit is toch wel een heerlijk fuzzy plaatje met veel catchy songs. Voor mij toch ook z'n beste album sinds de White Stripes jaren, hoewel ik z'n solodebuut ook nog eens beluisterd heb en die ook behoorlijk goed vond.
 
Die nieuwe Fontaines vind ik zeker goed maar ik had te hoge verwachtingen na Starburster en Favourite. Openingstrack vind ik geweldig en er zitten een paar serieuze oorwurmen tussen (looking at you 'In The Modern World') maar ik vind het tweede en derde veel consistenter. Ik had één van de platen van het jaar verwacht en gehoopt maar dat is het helaas niet.

Het feit dat ze nu geen clubshows meer zullen doen vind ik wel jammer maar ik gun ze alle succes. Na hun set op Primavera enkele jaren geleden was het duidelijk dat ze een toekomstige headliner zijn.
 
Contrair als altijd vind ik Starbuster nochtans een van de mindere nummers op heel de plaat... Der was ergens een interview waar de band aangaf oa. inspiratie uit Nu Metal te hebben gehaald en ik hoor dat het meest in Starbuster, wat ook mijn mindere oordeel verklaart.
 
Terug
Bovenaan