Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Ik mis helemaal niets aan mijn ex. (18jaar samen geweest)
Ook vrij snel de bladzijde omgedraaid. Ik heb gehuild en kreeg geen hap door de keel, maar lijkt me vrij normaal.
Alles redelijk geregeld. Split pot 50/50.
Zelf binnen de paar weken een huis gekocht (beetje geluk gehad dat dit leeg stond, en ik mocht al deels verhuizen/verbouwen voor de akte)
Hierdoor was ik ook wat afgeleid van de situatie.
Enigste spijtige aan de zaak zijn de wekelijkse verhuis die de kids moeten ondergaan. Ze hebben er geen 'last' van, maar toch heeft dit een impact op ze.
Mijn raad: probeer er een positief verhaal van te maken. Mooie tijd gehad,... Maar kijk nu vooruit!
 
We zijn ondertussen enkele weken/maanden verder en ik blijf het er wel moeilijk mee hebben.

Het is niet dat ik niet meer functioneer ofzo, ik doe mijn werk nog goed, sport nog steeds, eet vrij gezond ... maar ik denk toch nog praktisch constant aan haar en ik merk ook dat het soms lijkt alsof ik nog altijd niet geloof, dat ik nog steeds precies in een soort nachtmerrie zit die ieder moment kan eindigen.

Ik merk dat ik zelfs nog bij bepaalde beslissingen denk 'wat zou zij daar van vinden'.... Maar lijkt me ook normaal na 10jaar.

Ik mis ze nog enorm, maar ik blijf gewoon zoveel mogelijk mijn gedachten verzetten. Het voelt niet alsof mijn leven gestopt is, gewoon alsof iemand op de pauze knop gedrukt heeft.

Aan daten heb ik nog geen nood. Deels omdat ik gewoon absoluut nog niet over mijn ex ben, maar ook ergens wel omdat ik gewoon enorm bang ben om me terug kwetsbaar op te stellen. Dat potentieel afgewezen worden is niet ideaal voor het zelfvertrouwen, dewelke al een serieuze deuk heeft gekregen.

Ik heb zelf ook gewoon nog altijd heel veel last van de fysieke en mentale problemen die me het laatste 1,5 jaar bezig hebben gehouden, en ik kan me niet voorstellen dat iemand daar op zit te wachten. Ik zou ook niet met mezelf daten nu.

Dag per dag.
 
Mij heeft 'tinder' wel geholpen.
Had er toen ook geen nood aan, maar je kon wel eens iets gaan drinken en praten over andere dingen.
 
TitaTovenaar zei:
Mij heeft 'tinder' wel geholpen.
Had er toen ook geen nood aan, maar je kon wel eens iets gaan drinken en praten over andere dingen.
Klik om te vergroten...
Ik heb het altijd wat vreemd gevonden dat mensen Tinder gebruiken om vriendschappen aan te gaan. De app bestaat al meer dan tien jaar en toen ik er nog op zat zag ik zelfs getrouwde vrouwen op tinder die op zoek waren naar vrienden. Geen idee of daar ook benefits bij moesten zijn, als het gaat om een babbel te hebben zijn er toch andere manieren om in contact te komen met mensen? Met Tinder kan je wel doelgerichter iemand contacteren.
 
Avondland zei:
Ik heb het altijd wat vreemd gevonden dat mensen Tinder gebruiken om vriendschappen aan te gaan. De app bestaat al meer dan tien jaar en toen ik er nog op zat zag ik zelfs getrouwde vrouwen op tinder die op zoek waren naar vrienden. Geen idee of daar ook benefits bij moesten zijn, als het gaat om een babbel te hebben zijn er toch andere manieren om in contact te komen met mensen? Met Tinder kan je wel doelgerichter iemand contacteren.
Klik om te vergroten...
Mij lijkt dat dan toch eerder een voorwendsel om er meer van te maken als de persoon interessant blijkt en/of een manier om geen voorstellen genre "Yoo, poepen?" te krijgen.

Allez, als mijn vrouw zou afkomen dat ze vriendjes zoekt op tinder, gaan we een beetje ruzie hebben.
 
Mijn voorbeeld was toen ik vrijgezel was. Puur om gedachten te verzetten.
Beetje swipen, chatten,...
Ging ik met een kameraad iets drinken, kwam dat makkelijk ter sprake. Op date met een 'vreemde' kan je dat gewoon ontwijken
Ik vond dat een makkelijke manier om eens iets te gaan drinken. Oké, zo nu en dan kwam er wel eens meer van. (maar dat was het dan)

Ik zou er ook niet mee lachen moest mijn vriendin tinder gebruiken om 'vrienden' te maken
 
Zotten Danny zei:
Na een relatie van 6 jaar, een huwelijk van bijna 3 jaar, 2 kinderen van 2,5 jaar en 11 maanden zit het erop voor mij.
Zij kan en wil er geen enkele moeite meer insteken en ik zou niets liever willen, want ik zie ze uiteindelijk nog steeds graag.
Het is ongeveer een maand geleden uitgesproken en vandaag heb ik een huurcontract getekend in een huis dat naast mijn ouders staat (heel toevallig). Dat geeft me wel meer moed voor de toekomst om verder te gaan, ook al heb ik een je m'en fous mentaliteit ontwikkeld en zegt iedereen dat ik verder moet gaan voor de kindjes en voor mezelf. Ik hoop dat ik nu terug voor mezelf kan zorgen, ben 7 kilo vermagerd op die 4 weken tijd, heb ook heel weinig energie daardoor en het gevoel dat alles teveel is voor mij.
Klik om te vergroten...
Sinds zondag ben ik officieel verhuisd. Het was een dag waar ik absoluut niet naar zat uit te kijken, maar uiteindelijk is het voor mijn mentale gezondheid de beste keuze. Alle onoverkomelijke obstakels heb ik op een redelijk korte termijn overwonnen dankzij de hulp van mijn ouders en mijn broers. Zonder hun steun en liefde zou ik nooit zover gestaan hebben als nu en dat besef ik heel goed.

Ik mis mijn kindjes ontzettend hard. Het voelt raar om uw eigen kinderen een week niet te kunnen zien of horen. Ik probeer 's avonds te facetimen om ze toch eventjes te kunnen zien, maar met de drukte van alles in mijn huis in orde te brengen is het amper gelukt. Gelukkig komen ze vrijdag bij mij :D
 
het is nu 2 or 3 jaar geleden dat het gedaan is en zoals andere denk ik nog of en toe aan haar. 13 Jaar samen geweest maar we kenden elkaar al van het middelbaar.

Mentaal zat ik volledig in de knoop de laatste jaren maar ik deed nog altijd mijn best in onze relatie. Voor haar was het klaar mijn vevanging stond al klaar. Ze kon het nietmeer aanzien hoe achteruit ik was gegaan.

in 1 jaar tijd mij volledig kunnen herpakken, overheidsjob, eigen plek, afgevallen enz.

Mij laten vallen omdat ze het nietmeer kon aanzien hoe achteruit ik was gegaan maar ondertussen wel een relatie begonnen met een drank en drugsverlaafde. De beslissing kan ik tot vandaag nog altijd niet begrijpen.

Er is teveel gebeurt om terug samen te komen ma ik heb altijd gezegd tegen haar vind iemand beter als mij. Maar ja een vrouw en haar emoties is moeilijk te begrijpen.
 
Heel ferm dat ge u zo hebt kunnen herpakken! Da's iets om trots op te zijn en hopelijk vindt ge in de toekomst ook nog eens een goeie relatie. Wel jammer dat uw post moest eindigen met zo'n lelijke veralgemening. :(
 
Sir WarCry III zei:
Heel ferm dat ge u zo hebt kunnen herpakken! Da's iets om trots op te zijn en hopelijk vindt ge in de toekomst ook nog eens een goeie relatie. Wel jammer dat uw post moest eindigen met zo'n lelijke veralgemening. :(
Klik om te vergroten...

Het is algemeen bekend dat een man logisch is en een vrouw meer emotioneel. En daar bedoel ik niks mis mee.

Moest ze tegen mij zeggen ik heb een super kerel gevonden dit en dat geen probeem goed voor haar.

En ik kan nog begrijpen dat je bij iemand blijft met een verslaving als je al langer samen was met die persoon. Maar om iets nieuw te beginnen met iemand die 2 verslavingen heeft dat is een emotionele beslissing.
 
Tha_nOn zei:
scientias.nl

Onderzoek bewijst: vrouwen zijn helemaal niet emotioneler dan mannen

Nog altijd heerst het stereotype beeld dat vrouwen emotioneler zijn dan mannen. Maar onderzoekers vegen dat vooroordeel nu van tafel. Vaak wordt gedacht
scientias.nl scientias.nl
Klik om te vergroten...
In alle respect, maar dat is echt wel een heel slechte samenvatting van de studie waarnaar ze gaat verwijzen.

De studie had als doel om te kijken of vrouwen zonder psychische problemen hun emotionele variabiliteit sterker fluctueert door hun hormonenschommelingen dan die van mannen en of ze daardoor wel kunnen meedoen aan allerlei medische proeven (antwoord van de paper is dat er geen reden is om vrouwen uit te sluiten).

Hoe je met een slecht gevoel omgaat (emotioneel of rationeel), is een heel andere zaak en wordt niet besproken in deze paper. Dat gaat ook sterk verschillen van persoon tot persoon trouwens.

Geen kritiek naar jou toe, maar om deze reden vertrouw ik dus die populair wetenschappelijke tijdschriften niet echt.
 
Granaatappel zei:
Dit moet even van het hart.

Na een kleine 6 jaar is mijn relatie net verbroken. Iets meer dan een jaar geleden had ik beslist om alleen een huis te kopen om helemaal te renoveren. Ik reeds een 2- 3 tal jaar aan het werk, zij nog laatstejaarsstudent.
Gaandeweg zijn we elkaar verloren.

Afgelopen jaar leefde ik enkel en alleen in functie van de verbouwing, elke euro werd driedubbel gedraaid en praktisch elk weekend offerde ik ervoor op. Een leven van 7/7 werken dus wat grote impact had op mijn sociaal leven en emotionele beschikbaarheid. Ondertussen had zij zeeën van vrije tijd en sociale activiteiten.

Ik reageerde (misschien deels uit vermoeidheid, deels uit jaloezie) soms bot als zij wederom uitging maar ik ervaarde ook weinig support en enthousiasme in het gaan samenwonen. Deze maand was de druppel, zij had alles ingekropt afgelopen maanden en de vulkaan barstte uit. Eerst was dit een verrassing voor mij, gezien mijn gedachten niet bij de relatie hadden gezeten echter zie ik wel in dat haar reactie logisch is. Haar school verliep dit jaar ook zeer lastig, het afstuderen en beginnen werken ziet ze enorm tegenop. Het was haar allemaal wat te serieus opeens. En ik heb geen zin om eraan te trekken dus dit betekende het einde.

We houden nog steeds van elkaar, echter was er van goede communicatie en begrip wederzijds geen sprake afgelopen jaar.

Momenteel voel ik mij compleet op, fysiek en mentaal., 'onze' toekomst was een grote drijfveer voor mij.
Beide kanten hebben fouten gemaakt, onze leefwereld was tegenovergesteld. Over het algemeen ben ik een vrij stabiel persoon mentaal maar ik voel me momenteel compleet uitgebrand en een schaduw van eenzaam-en doelloosheid heeft zich over mijn leven getrokken. Ik ben op papier misschien nog jong (26 jaar) echter haat ik het idee om opnieuw te moeten starten.
Klik om te vergroten...
Je hebt enorm veel energie gegeven aan een project waarvan je zeker was dat dat je toekomst zou zijn samen en nu spat dat uiteen. Je bent natuurlijk nog jong (op jouw leeftijd kende ik mijn huidige vrouw nog niet eens) maar dit heeft tijd nodig om een plaats te geven. Het is wel jammer dat jullie elkaar op die manier zijn kwijtgeraakt, maar waren er dan al geen tekens op voorhand van die afstand tussen jullie? Jij klaar voor het huisje-tuintje-boompje en zij misschien nog helemaal niet?
 
Granaatappel zei:
Klopt, in mijn studententijd en eerste werkjaar zaten we nog veel meer op dezelfde golflengte. Ik ben de laatste 2 jaar veel kalmer geworden en heel erg bezig met de toekomst. Ik had dan soms ook weinig interesse naar haar leefwereld. Echter een goeie 6 maand geleden leek ze veel enthousiaster in de volgende stap (ze had zelfs een nieuwe zetel en tafel gekocht) maar dit is afgelopen maand compleet omgedraaid. Waarschijnlijk worstelende met het gevoel dat haar jeugd aan het eindigen was en dat ik te pusherig was daarin. Laatste tijd spendeerde ze dan ook veel tijd in studielocaties met jongere studenten.
Klik om te vergroten...
Het is natuurlijk een heel andere leefwereld hé: iemand die voltijds met verbouwingen bezig is en iemand die nog in het studentenleven zit. Zelfs binnen koppels die op een lijn zitten zijn verbouwingen vaak een moment van conflicten. Als ik het goed heb is dat huis ook niet van haar? Ja, dan zal haar betrokkenheid misschien sowieso al wat minder geweest zijn, en de jouwe in haar leefwereld was dat kennelijk ook.

Het klinkt een beetje als het klassieke "we zijn uit elkaar gegroeid".
 
Granaatappel zei:
Klopt, daar komt het inderdaad op neer. Echter keek ik telkens een jaar in de toekomst, waar normaalgezien ons leven meer soortgelijk zal zijn wanneer ze begint te werken. Zij vond het moeilijk om zo ver veruit te kijken en werd vrij labiel, waarvoor ik te weinig begrip had.
Klik om te vergroten...
Hier exact dezelfde situatie. Ik werkte al x-aantal jaar, de vriendin moest nog 3 jaar studeren. Ik probeerde toch al te kijken naar hoe kunnen we over een jaar het beste staan etc + We hadden plannen om samen te emigreren zodra haar studies klaar waren. Dus die plannen moesten ook in gang gezet worden.

Echter was haar mindset (en zo zei ze het letterlijk): "Ik studeer nog, ik moet nu toch nog geen jaar vooruit kijken. Mijn komende examens zijn even het belangrijkste, de rest zien we dan wel."

En das heel kut, want je geef ongetwijfeld om die persoon, maar jij hebt noden om in de toekomst te kijken (met het huis bv), zij is waarschijnlijk kortzichtiger, waar je haar dan ook niet echt de schuld voor kunt geven.

Probeer vooral je kop er wat bij de houden. Ik zit nu min of meer een half jaar verder en ben er nog steeds constant kapot van. Goesting om te werken is ook enorm gezakt omdat ik altijd extra werkte met de gedachten geld te sparen voor het emigratie verhaal.

Focus even op dingen die je graag doet, probeer niet te veel na te denken over wat het had kunnen zijn etc want dan maak je jezelf kapot. Ik spreek uit ervaring.
 
Laatst bewerkt:
Granaatappel zei:
Klinkt inderdaad soortgelijk, is gewoon zeer kut omdat het sociale leven/hobby's/... een heel jaar on hold zijn gezet geweest voor mij. Eerlijk weet ik zelfs niet meer wat ik echt 'graag' doe. Het laatste gesprek was ook vrij liefde-en begripvol dus ergens is er nog de hoop dat het goed komt. Een maand geleden had ik nochtans echt het gevoel dat het ok zat tussen ons dus ik weet het allemaal even niet.
Klik om te vergroten...
Als ik het zo lees, zou ik nu geen abrupte beslissingen of acties nemen.
Geef het wat tijd als dat helpt, en probeer elkaar dan te zien in alle rust en abstractie te maken van de zaken die net de verschillen veroorzaakten (dus maw niet in je huis, niet in de studentenbuurt ook) en probeer elkaar te zien als de individuen die nu een beetje verdoken zijn achter de context (als dat verstaanbaar klinkt). Misschien zullen jullie zien dat die personen nog dezelfde zijn, of nog passen, en misschien zullen jullie ontdekken dat jullie uit elkaar gegroeid zijn,aar door alle invloeden wat uit te sluiten, is er meer kans op duidelijkheid imho...
 
Granaatappel zei:
Klinkt inderdaad soortgelijk, is gewoon zeer kut omdat het sociale leven/hobby's/... een heel jaar on hold zijn gezet geweest voor mij. Eerlijk weet ik zelfs niet meer wat ik echt 'graag' doe. Het laatste gesprek was ook vrij liefde-en begripvol dus ergens is er nog de hoop dat het goed komt. Een maand geleden had ik nochtans echt het gevoel dat het ok zat tussen ons dus ik weet het allemaal even niet.
Klik om te vergroten...
Ik snap je volledig. Ik had hetzelfde. Mijn leven stond in teken van werk of er voor haar zijn. Toen zij er plots niet meer was viel ik echt in een enorm gat. Ook weer mijn lesje geleerd om niet je leven rond en persoon te laten draaien.

Ook bij ons waren er uiteindelijke liefdevolle/begripvolle gesprekken. Al zorgt dat er nu voor dat we in een rare grey zone zitten waar ik wel nog vanalles voor haar doe, maar ik ergens ook besef dat zij gewoon aan het afwachten is tot ze me niet meer "nodig heeft" om het zo te zeggen.

Wat deed je bijvoorbeeld graag voor je aan het huis begon?
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Aanmelden | Registreren

Vergelijkbare onderwerpen

FreakyJP
  • Artikel Artikel
De gamereleases van juni 2023
Reacties
1
Weergaven
2K
?therapy?
?therapy?
Joeri
  • Artikel Artikel
Deze games moet je spelen op Valentijnsdag
Reacties
0
Weergaven
2K
Joeri
Joeri
Terug
Bovenaan