Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Had precies gehoopt dat er nog iemand een reactie had gepost, nu komt het over als zo'n negatieve klaagmuur.

Morgen gaan kijken naar een huis in de buurt van m'n ex (bewuste keuze van ons beide). Nu twijfel ik om even langs te gaan en hallo te gaan zeggen en mss iets af te geven (Fanta of ijsjes ofzo).

Is er geen mogelijkheid om weer naar elkaar toe te groeien, of heeft ze al iemand anders?
 
Is er geen mogelijkheid om weer naar elkaar toe te groeien, of heeft ze al iemand anders?
Ze heeft al jaren iemand anders en heeft er ook 2 kinderen van. Goeie kerel ook, werkt hard.

We wonen nu zo'n 45min van elkaar (met fille) maar moeten niet veel naar elkaar rijden omdat we de wissel doen met school. Nu met de vakanties is hij wat langer bij of bij mij.

Naar volgend schooljaar toe gaat onze zoon ook naar een school die maar op 5min van haar deur ligt omdat haar andere kinderen ook naar school beginnen gaan. Dus ik ga normaal binnen een straal van 10min van hun wonen.

We komen heel goed overeen, maar een relatie zit er niet in. We zijn ook lelijk uiteen gegaan dus ben echt al heel trots op waar we nu staan.
Moet ook zeggen dat zo'n relatie als 'vader-moeder' nog iets anders is dan vrienden of exen of..

Ze is 1 van de belangrijkste personen in mijn leven maar ik ga er niet uitgebreid mee kunnen praten over wat mij nu boeit. Haar standpunten en interesses zijn vastly different dan de mijne. Zij is nu ook mee aan het zoeken voor huisjes in de buurt en we horen elkaar zowat bijna elke dag, maar steeds over onze zoon of over wat ons nog handig lijkt (gaan we hem op voetbalkamp sturen, of hoe pakken we zijn rekenen aan,)

We hebben periodes gehad da'k ze in een open haard wou duwen hoor, maar nu zou'k door het vuur gaan voor haar. Het doet mijn zoon ook zoveel deugd te weten dat we gewoon kunnen doen en er geen competitie of vijandigheid is.
 
T blijft toch een moeilijke situatie,Sloan.
Heb wat het gevoel dat , moest het nog mogelijk zijn, dat je opnieuw een reactie met je ex zou willen.

Beste is, na een breuk, geen contact meer te hebben met je ex zodat men vlugger die breuk kan verwerken.
Bij jou is dit moelijker omdat je samen kids hebt , om week om week zie je je ex, contact over school kampen, schoolpunten.

T zou goed zijn moest je je open stellen voor een nieuwe relatie. (Mssn doe je dit al?)

Belangrijkste is dat je kids er niet teveel onder lijden.
 
T blijft toch een moeilijke situatie,Sloan.
Heb wat het gevoel dat , moest het nog mogelijk zijn, dat je opnieuw een reactie met je ex zou willen.

Beste is, na een breuk, geen contact meer te hebben met je ex zodat men vlugger die breuk kan verwerken.
Bij jou is dit moelijker omdat je samen kids hebt , om week om week zie je je ex, contact over school kampen, schoolpunten.

T zou goed zijn moest je je open stellen voor een nieuwe relatie. (Mssn doe je dit al?)

Belangrijkste is dat je kids er niet teveel onder lijden.
Nee hoor, relatie zit er niet in, we zijn alletwee verder gegaan met ons leven.
Heb nu zelf al een paar jaar een relatie, we zijn al 7j uit elkaar :)
 
zijn jullie er al uit of je het nog een kans gaat geven of is dat definitief afgesloten?
Wel, gisteren was ze dus hier toen we uit Belgie terug komen. ( ik in geen 36 uur geslapen) Gezegd van "we discussiëren morgen wel hoe dat gaat lopen". Komt ze af met dat ze deze maand wil gebruiken om te zien of we samen kunnen zijn. Dus zijn er al 1 keer traantjes gerold en we zijn nog geen 12 uur bezig :p

Dus laten we zien hoe dat gaat. Ik heb haar gezegd dat ik gewoon ga doen wat ik anders ging doen moest ze hier niet zijn. Maar dat we wel kunnen proberen zaken samen te doen.
 
Wel, gisteren was ze dus hier toen we uit Belgie terug komen. ( ik in geen 36 uur geslapen) Gezegd van "we discussiëren morgen wel hoe dat gaat lopen". Komt ze af met dat ze deze maand wil gebruiken om te zien of we samen kunnen zijn. Dus zijn er al 1 keer traantjes gerold en we zijn nog geen 12 uur bezig :p

Dus laten we zien hoe dat gaat. Ik heb haar gezegd dat ik gewoon ga doen wat ik anders ging doen moest ze hier niet zijn. Maar dat we wel kunnen proberen zaken samen te doen.
Is dit niet de breakup-variant van de processie van Echternach aan het worden? Ik snap dat loskomen van iemand niet evident is, laat staan als er kinderen in het spel zijn en andere praktische en financiële implicaties. En ik heb daar zelf ook jaren voor nodig gehad en had er achteraf bekeken veel sneller uit moeten stappen. Maar met de blik van een buitenstaander (die weliswaar bijlange niet de hele situatie kent): Waarom blijven proberen met iemand die niet 100% voor u kiest? Je ontneemt uzelf daarmee ook de mogelijkheid op een ander (gelukkiger?) leven, al dan niet met iemand die wél voor u kiest.
 
Maar was je dan ongelukkig in je relatie?
Maar vanuit mijn standpunt is de potentiële plus van er nog/terug iets van te maken veel groter dan het alternatief.
Want als ik dit lees, dan is het toch niet enkel samen blijven voor de kinderen. Als er nog veel liefde is en jullie je beiden willen inzetten om eraan te werken, waarom zou je dat dan niet proberen?
 
Maar ook, hij zegt toch nergens dat hij alleen maar (of zelfs overwegend) ongelukkig was in de relatie?
Maar vanuit mijn standpunt is de potentiële plus van er nog/terug iets van te maken veel groter dan het alternatief.
Dan is het toch niet enkel samen blijven voor de kinderen.
 
Laatst bewerkt:
Bon. Na 9 jaar en aan het begin van het nieuwe schooljaar heeft mevrouw het besluit genomen om het te stoppen. Tijd voor een rollercoaster aan emoties en een shitstorm aan geregel.

Maar ook tijd voor een nieuw begin voor mij en de dochter.
 
Laatst bewerkt:
Bon. Na 9 jaar en aan het begin van het nieuwe schooljaar heeft mevrouw het besluit genomen om het te stoppen. Tijd voor een rollercoaster aan emoties en een shitstorm aan geregel.

Maar ook tijd voor een nieuw begin voor mij en de dochter.
Huh? Donderslag bij heldere hemel?

In elk geval, sterkte amigo..
 
Huh? Donderslag bij heldere hemel?

In elk geval, sterkte amigo..
Thanks!

Niet echt hoor. Eerder iets wat er al veel langer zat aan te komen, maar dat geen van beiden wou toegeven. Nu zal het samen zoeken worden naar wat de beste vormgeving naar de toekomst gaat zijn voor onze dochter in deze. Het is op dit moment enkel het stuk liefde dat mist en verder komen we wel goed overeen ook naar haar toe, vast ook hetgeen dat het wat zuur maakt.
 
Nee hoor, relatie zit er niet in, we zijn alletwee verder gegaan met ons leven.
Heb nu zelf al een paar jaar een relatie, we zijn al 7j uit elkaar :)
Fast forward naar nu.

We sturen en bellen regelmatiger over niet alleen praktische zaken. Ik ben volop op zoek naar een woning (voor mezelf, mijn vriendin en kindje) en mijn ex komt mee kijken (vriendin zit in buitenland voor werk).
Ex komt mee kijken voor betere indruk en om wat te kijken waar ik ga wonen met ons kindje.

Gisteren kom ik toe bij haar thuis, doet ze de deur open met haar gsm en roept 'kzit nog op't wc ben er direct', terwijl de wc direct links is met zo'n gordijntje. Nu goed, ze is meer van het principe 'tis niks da ge nog niet hebt gezien', maar toch.
Eergisteren was het dan match van onze zoon en hebben we 2 uur staan babbelen en zei ze dat ze in relatietherapie gaat met haar huidige vriend (en vader van 2 van haar jongste kinderen). Het gaat niet al te best en ze geeft toe dat hij dingen heeft gedaan die niet oké zijn en het vertrouwen eigenlijk weg is.
Het is een zak met gemengde gevoelens, ben er ook open over naar mijn vriendin toe. Ik gun mijn ex het beste maar ze is serieus van haar sokkel gevallen, zowel mentaal als fysiek merk je dat ze moe is. Ze staat ook helemaal verkeerd in het leven en denkt direct werk te vinden (4j werkervaring op 28 jarige leeftijd) met een loon van 5k bruto. Ook op korte tijd 2x ontslagen.
Tegelijk is er een periode geweest dat ik hand en been had gegeven om terug bij haar te zijn om mijn zoon te zien. Gelukkig doen we nu weekweek en helpen we elkaar en ga ik kijken naar zijn trainingen en matchen dus ik zie hem wel regelmatig. We houden ook nog contact via Signal en Fortnite, of all things.

Maar het zijn die kleine dingen met mijn ex. Quasi tegen elkaar staan als we praten, lachen over 'weet je nog toen', subtiele verwijzingen naar wilde seks partijen (zij dan, ik niet), fier zijn op ons kindje dat zo goed kan voetballen, praten over onze hond die nu bij haar woont,..
Het geeft een akward/blij gevoel, ik denk dat het nu een happy gevoel geeft omdat we nu zo goed overweg kunnen maar ik vrees dat er voor haar meer achter schuilt. Het voelt ook te flirterig aan.

We zijn destijds uiteen gegaan door mij omdat ik erg dom was en dat heeft een trauma achtergelaten voor haar, maar dat heeft ze mij blijkbaar vergeven.
 
Fast forward naar nu.

We sturen en bellen regelmatiger over niet alleen praktische zaken. Ik ben volop op zoek naar een woning (voor mezelf, mijn vriendin en kindje) en mijn ex komt mee kijken (vriendin zit in buitenland voor werk).
Ex komt mee kijken voor betere indruk en om wat te kijken waar ik ga wonen met ons kindje.

Gisteren kom ik toe bij haar thuis, doet ze de deur open met haar gsm en roept 'kzit nog op't wc ben er direct', terwijl de wc direct links is met zo'n gordijntje. Nu goed, ze is meer van het principe 'tis niks da ge nog niet hebt gezien', maar toch.
Eergisteren was het dan match van onze zoon en hebben we 2 uur staan babbelen en zei ze dat ze in relatietherapie gaat met haar huidige vriend (en vader van 2 van haar jongste kinderen). Het gaat niet al te best en ze geeft toe dat hij dingen heeft gedaan die niet oké zijn en het vertrouwen eigenlijk weg is.
Het is een zak met gemengde gevoelens, ben er ook open over naar mijn vriendin toe. Ik gun mijn ex het beste maar ze is serieus van haar sokkel gevallen, zowel mentaal als fysiek merk je dat ze moe is. Ze staat ook helemaal verkeerd in het leven en denkt direct werk te vinden (4j werkervaring op 28 jarige leeftijd) met een loon van 5k bruto. Ook op korte tijd 2x ontslagen.
Tegelijk is er een periode geweest dat ik hand en been had gegeven om terug bij haar te zijn om mijn zoon te zien. Gelukkig doen we nu weekweek en helpen we elkaar en ga ik kijken naar zijn trainingen en matchen dus ik zie hem wel regelmatig. We houden ook nog contact via Signal en Fortnite, of all things.

Maar het zijn die kleine dingen met mijn ex. Quasi tegen elkaar staan als we praten, lachen over 'weet je nog toen', subtiele verwijzingen naar wilde seks partijen (zij dan, ik niet), fier zijn op ons kindje dat zo goed kan voetballen, praten over onze hond die nu bij haar woont,..
Het geeft een akward/blij gevoel, ik denk dat het nu een happy gevoel geeft omdat we nu zo goed overweg kunnen maar ik vrees dat er voor haar meer achter schuilt. Het voelt ook te flirterig aan.

We zijn destijds uiteen gegaan door mij omdat ik erg dom was en dat heeft een trauma achtergelaten voor haar, maar dat heeft ze mij blijkbaar vergeven.
Haar relatie gaat slecht, dus ze zoekt aandacht bij u en hoopt misschien op meer.
Keuze maken, uw nieuwe relatie opblazen voor haar en 2 extra stiefkinderen? Er is een reden waarom het een ex is.
 
Haar relatie gaat slecht, dus ze zoekt aandacht bij u en hoopt misschien op meer.
Keuze maken, uw nieuwe relatie opblazen voor haar en 2 extra stiefkinderen? Er is een reden waarom het een ex is.

Puur met de hoop om mijn zoon elke dag te zien was de gedachte er even vluchtig de voorbije dagen, maar dat gaat niet gebeuren.
Mijn nieuwe relatie blaas ik niet op, mijn huidige partner past veel beter bij mij op alle vlakken behalve het ouderlijke. Ze wilt geen kinderen en mist ook wel de know-how, maar dat leer ik haar stilaan bij. Ze heeft wel een erg goede band met hem en ze doet haar best.
Mijn lief is nu bv een jaar in het buitenland geweest en geen moment hebben we getwijfeld over vreemdgaan of iets dergelijks. Er zijn zeker ook dingen die mij storen, maar ik voel me veilig en goed bij haar.

Mijn ex is een ex omdat ik een fout heb gemaakt, moest dat niet zijn gebeurd waren we nog wel samen denk ik. Tis met de breuk en met aan mezelf te werken dat ik heb ontdekt dat het eigenlijk geen match is.

Het is fijn om goed overeen te komen, maar haar op afstand houden is toegegeven wel lastig omdat ik net wel een erg goede band met haar wil ifv ons kind. We waren tussen al de kinderen op veld onze zoon even kwijt en ik vroeg dan ''waar is die van ons?'' en dat geeft wel kriebels. Het is fijn om mama en papa te kunnen zijn voor hem.
 
Bon. Na 9 jaar en aan het begin van het nieuwe schooljaar heeft mevrouw het besluit genomen om het te stoppen. Tijd voor een rollercoaster aan emoties en een shitstorm aan geregel.

Maar ook tijd voor een nieuw begin voor mij en de dochter.
Damn, dat is inderdaad een shitstorm en zeker aan het begin van het nieuwe schooljaar. Maar ja, zo'n dingen hebben nooit een "goeie timing".

Het komt wel wat over of je daar vrede mee neemt en dat je de fut niet hebt om daar een strijd voor te beginnen? Soms doven relaties uit en is het gewoon wachten tot een van de twee de beslissing neemt om het aan de andere te vertellen. Misschien dat velen het wel weten, maar samen blijven voor de kinderen, voor het (financiële) gemak en het feit dat de vriendschap er nog altijd is en voldoende is om samen te blijven.
 
Fast forward naar nu.

We sturen en bellen regelmatiger over niet alleen praktische zaken. Ik ben volop op zoek naar een woning (voor mezelf, mijn vriendin en kindje) en mijn ex komt mee kijken (vriendin zit in buitenland voor werk).
Ex komt mee kijken voor betere indruk en om wat te kijken waar ik ga wonen met ons kindje.

Gisteren kom ik toe bij haar thuis, doet ze de deur open met haar gsm en roept 'kzit nog op't wc ben er direct', terwijl de wc direct links is met zo'n gordijntje. Nu goed, ze is meer van het principe 'tis niks da ge nog niet hebt gezien', maar toch.
Eergisteren was het dan match van onze zoon en hebben we 2 uur staan babbelen en zei ze dat ze in relatietherapie gaat met haar huidige vriend (en vader van 2 van haar jongste kinderen). Het gaat niet al te best en ze geeft toe dat hij dingen heeft gedaan die niet oké zijn en het vertrouwen eigenlijk weg is.
Het is een zak met gemengde gevoelens, ben er ook open over naar mijn vriendin toe. Ik gun mijn ex het beste maar ze is serieus van haar sokkel gevallen, zowel mentaal als fysiek merk je dat ze moe is. Ze staat ook helemaal verkeerd in het leven en denkt direct werk te vinden (4j werkervaring op 28 jarige leeftijd) met een loon van 5k bruto. Ook op korte tijd 2x ontslagen.
Tegelijk is er een periode geweest dat ik hand en been had gegeven om terug bij haar te zijn om mijn zoon te zien. Gelukkig doen we nu weekweek en helpen we elkaar en ga ik kijken naar zijn trainingen en matchen dus ik zie hem wel regelmatig. We houden ook nog contact via Signal en Fortnite, of all things.

Maar het zijn die kleine dingen met mijn ex. Quasi tegen elkaar staan als we praten, lachen over 'weet je nog toen', subtiele verwijzingen naar wilde seks partijen (zij dan, ik niet), fier zijn op ons kindje dat zo goed kan voetballen, praten over onze hond die nu bij haar woont,..
Het geeft een akward/blij gevoel, ik denk dat het nu een happy gevoel geeft omdat we nu zo goed overweg kunnen maar ik vrees dat er voor haar meer achter schuilt. Het voelt ook te flirterig aan.

We zijn destijds uiteen gegaan door mij omdat ik erg dom was en dat heeft een trauma achtergelaten voor haar, maar dat heeft ze mij blijkbaar vergeven.
Ik vind dit een assortiment aan rode vlaggen eigenlijk.
 
Damn, dat is inderdaad een shitstorm en zeker aan het begin van het nieuwe schooljaar. Maar ja, zo'n dingen hebben nooit een "goeie timing".

Het komt wel wat over of je daar vrede mee neemt en dat je de fut niet hebt om daar een strijd voor te beginnen? Soms doven relaties uit en is het gewoon wachten tot een van de twee de beslissing neemt om het aan de andere te vertellen. Misschien dat velen het wel weten, maar samen blijven voor de kinderen, voor het (financiële) gemak en het feit dat de vriendschap er nog altijd is en voldoende is om samen te blijven.
Tgoh. Ergens zat het eraan te komen, dus een verassing was het niet en de liefde was wel ergens op bij alletwee.

Maar je hebt dan een ukkie rondlopen waarvoor je toch niet alles wilt opgeven en als dan een de knoop doorhakt is dat ergens toch wel zwaar.

Geen idee wat we nu gaan doen. Kan zijn dat we een volledige breuk doen, kan zijn dat we nog even samen blijven voor de dochter met goede communicatie daarover. Zien wel wat de tijd zegt, maar zo kan ik me ondertussen wel wat pistes uitstippelen.
 
Hoe bedoelde?
Als je dat even niet bekijkt vanuit een geromantiseerd beeld van "the one that got away" (om te koppelen aan die thread), gaat het hier dus om het even heel cru te stellen iemand van 28 jaar die duidelijk flirt met haar ex terwijl ze nog in een relatie zit, "even tussen jobs zit" of toch tenminste problemen lijkt te hebben op de jobmarkt, en dit alles met drie kinderen van twee partners.

En ja, dat klinkt allemaal heel veroordelend om het zo te stellen, dat weet ik.
 
Als je dat even niet bekijkt vanuit een geromantiseerd beeld van "the one that got away" (om te koppelen aan die thread), gaat het hier dus om het even heel cru te stellen iemand van 28 jaar die duidelijk flirt met haar ex terwijl ze nog in een relatie zit, "even tussen jobs zit" of toch tenminste problemen lijkt te hebben op de jobmarkt, en dit alles met drie kinderen van twee partners.

En ja, dat klinkt allemaal heel veroordelend om het zo te stellen, dat weet ik.

Ohja volledig gelijk hoor.
De vlag is bloedrood.

Tegelijk heeft ze wel zodanig veel zelfvertrouwen en verbaal sterk dat ze wel serieuze jobs heeft gehad en bij haar eerste job bijna 3k pakte. Kheb die nog voor niemand weten achteruit gaan en ze kan zich ook wel aanpassen aan haar gesprekspartner, daar niet van.
Scheelt ook dat het een knappe is die zelfs na 3 kinderen te baren nog een lijf heeft waar de meeste vrouwen voor zouden moorden.

Nu goed, dat neemt idd al die andere dingen niet weg.
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Terug
Bovenaan