Met baby's of kinderen op vliegreis of op restaurant

Anderzijds vraag ik me nu wel af of voor die zelfcontrole en het algemeen gedrag het nu het beste is om elke situatie te vermijden waarin je niet zeker bent. Ik vraag me ook af hoe je dat op voorhand weet voor een vlucht van 10u. Dat zal dan wel met een rijkelijke veiligheidsmarge zijn, wat compleet niet haalbaar is voor iedereen die niet gewoon eens naar de familie kan rijden maar daar een vlucht voor nodig heeft.
Wel, in mijn geval was ik niet onzeker, ik wist gewoon - uit ervaring - dat mijn kinderen nog niet rustig gingen zijn. Ik kan natuurlijk niet meespreken over mensen die familie in het buitenland hebben, ieders situatie is uniek, maar als het puur is om op vakantie te gaan, zonder dat er een soort morele verplichting achter zit, vind ik het eigenlijk niet verantwoord om met je zuigeling uren op een vliegtuig te gaan zitten.
Kies dan toch een bestemming die wat dichterbij is, en ga met de auto oid?
 
Allez, ik zou daar een link kunnen maken naar de discussie rond het dalend geboortecijfer en de algemene houding van de maatschappij tegenover kinderen.
De algemene houding en verdraagzaamheid naar zoveel zaken in onze maatschappij is een groot probleem, dit heeft lang niet alleen met kinderen te maken. Over het algemeen is iedereen veel meer met zichzelf bezig en is er een enorm egoïstische houding. Veel mensen kunnen heel weinig verdragen van een ander, of inzetten voor een ander - wat is dat voor een vies beest. Als vrijwilliger zie ik dat als geen ander.
 
Ik heb nochthans ook kinderen en ik sluit me aan bij de "no-baby groep" :p
Mijn 3 kinderen zijn ondertussen volwassen, maar ik heb ze bewust nooit mee op een vliegtuig (of restaurant) genomen voor ze genoeg zelfcontrole hadden opgebouwd om rustig te blijven in een publieke omgeving.
Ik vind dat toch bizar. Een echte kleine baby slaapt en drinkt alleen maar (uitgezonderd van een huilbaby), dus die zijn super makkelijk op restaurant en een kind kunt je toch terecht wijzen als ze niet luisteren? Dat je geen 5 gangen gaat eten in één of andere chique tent begrijp ik, maar een brasserie ofzo moet toch gewoon kunnen?

Ik heb soms het gevoel dat mensen bang zijn om een normaal leven te leiden met kinderen.
 
Absoluut! Iedereen mag ervan vinden wat hij/zij/hen willen, maar mij kunnen ze overal tegenkomen met mijn kinderen. En een eventuele afkeurende blik laat mij koud. En mijn kinderen (als kind van 2 advocaten) zijn meer dan behoorlijk mondig voor 5 en 7 jarigen :-)
 
Ik heb nochthans ook kinderen en ik sluit me aan bij de "no-baby groep" :p
Mijn 3 kinderen zijn ondertussen volwassen, maar ik heb ze bewust nooit mee op een vliegtuig (of restaurant) genomen voor ze genoeg zelfcontrole hadden opgebouwd om rustig te blijven in een publieke omgeving.
Akkoord,

Mijn zoon geboren juni 2025, dat zal toch nog een aantal jaar duren vooraleer hij op een vlieger stapt met mij en mijn vriendin, en de eerste vliegtuigrit zal zeker een korte zijn ook, restaurant idem al zal ik dat wel eerder is proberen ongetwijfeld om te zien hoe het lukt (en het is, hout vasthouden, voorlopig dan echt nog een baby die echt het overgrote deel van de tijd gelukkig is en die pakweg twee uur naar een prentenboekje of een knuffel kan staren of ermee spelen).

Nee, ook absoluut in het no baby kamp hier op vliegtuigen.

Misschien een uitzondering voor mensen die echt familie hebben zitten die enkel met het vliegtuig te bereiken zijn, maar zelfs dan, ik heb ook familie in Griekenland zitten, en dat zal toch de eerste jaren zeker geen bezoek worden met de baby naar ginder.

In de schoonfamilie ook mensen die met hun baby van een paar maanden oud, vliegtuigreizen van 10 uur of meer deden, puur om op vakantie te gaan, ik zal het nooit begrijpen vrees ik. Onlangs van vrienden gehoord dat ze maanden gingen rondtrekken in Laos, Cambodia, Vietnam met twee kinderen van 1 en 4, nah, ofwel doe je dat voor je kinderen hebt, ofwel als je kinderen een heel stuk ouder zijn, ofwel kies je ervoor om geen kinderen te krijgen, all good. Maar met kinderen van die leeftijd dat doen is zwaar van t padje af imo (en nog wel steviger dan gewoon een vliegtuig nemen met een baby of klein kind naar Spanje I know).

PS: Ik erger me nu zelden of nooit aan schrijffouten maar die titel daar kan ik toch ook niet naast lezen.
 
Laatst bewerkt:
een kind kunt je toch terecht wijzen als ze niet luisteren?
Echt? Omg, had ik dat geweten, nu heb ik al die reisjes en restaurantbezoeken voor niets gemist.

Seriously, jij klinkt als de ouder die meewarig naar een andere ouder kijkt die zijn kind niet onder controle krijgt: "Dat moest de mijne zijn".
 
Wel, in mijn geval was ik niet onzeker, ik wist gewoon - uit ervaring - dat mijn kinderen nog niet rustig gingen zijn. Ik kan natuurlijk niet meespreken over mensen die familie in het buitenland hebben, ieders situatie is uniek, maar als het puur is om op vakantie te gaan, zonder dat er een soort morele verplichting achter zit, vind ik het eigenlijk niet verantwoord om met je zuigeling uren op een vliegtuig te gaan zitten.
Kies dan toch een bestemming die wat dichterbij is, en ga met de auto oid?
Ik vind dat allemaal heel grijs eigenlijk, hoe lang en welk vervoersmiddel is wel verantwoord? En op welke leeftijd is het dan wel ok, want zo'n kind van twee of drie kan ook serieus wat lawaai produceren en dat lang volhouden.

Wat ik bedoel: zo lang er geen bezwaar is uit medische hoek, en het toegelaten is door de vliegtuigmaatschappij (en vrij snel betaal je toch een extra stoel), heb ik er eerlijk gezegd nogal moeite mee dat iets niet "ok" zou zijn omdat iemand anders, die ook maar gewoon een ticketje in plebs-klasse heeft gekocht, dat vindt. Objectieve redenen, allemaal ok, maar dingen die gewoon neerkomen op intolerantie naar kinderen toe, daar heb ik het moeilijk mee.

Misschien een uitzondering voor mensen die echt familie hebben zitten die enkel met het vliegtuig te bereiken zijn, maar zelfs dan, ik heb ook familie in Griekenland zitten, en dat zal toch de eerste jaren zeker geen bezoek worden met de baby naar ginder.
Mja, er is een verschil tussen ergens wat grootnonkels of achterneven die ook gemakkelijk tot hier kunnen vliegen of zelfs rijden, of grootouders en tantes die dat fysiek en/of economisch niet aankunnen natuurlijk.
 
Laatst bewerkt:
Ik heb nochthans ook kinderen en ik sluit me aan bij de "no-baby groep" :p
Mijn 3 kinderen zijn ondertussen volwassen, maar ik heb ze bewust nooit mee op een vliegtuig (of restaurant) genomen voor ze genoeg zelfcontrole hadden opgebouwd om rustig te blijven in een publieke omgeving.

Ik vind dat toch bizar. Een echte kleine baby slaapt en drinkt alleen maar (uitgezonderd van een huilbaby), dus die zijn super makkelijk op restaurant en een kind kunt je toch terecht wijzen als ze niet luisteren? Dat je geen 5 gangen gaat eten in één of andere chique tent begrijp ik, maar een brasserie ofzo moet toch gewoon kunnen?

Ik heb soms het gevoel dat mensen bang zijn om een normaal leven te leiden met kinderen.
Ergens snap ik het he, maar wij hebben ze net wel heel vaak meegepakt als we iets gaan eten en dan heeft er denk ik net voor gezorgd dat ze nu weten hoe ze zich daar moeten gedragen.

Het begint natuurlijk allemaal met je aanpak he. Wij nemen altijd een hele rugzak mee met spelletjes, kleurboeken, ... Ik heb al redelijk wat ouders gezien die niks bij hebben en dan vervelen die kinderen zich nogal snel.
Tijdje terug ook wel een koppel die hun kind bij hadden en die kleine heeft van aperitief tot nagerecht gewoon met zijn gezicht in zijn tablet gezeten.

Ook op een vliegtuig snap ik het, kinderen die huilen zijn niet leuk, maar wij pakken gewoon onze koptelefoon mee, op het vliegtuig hebben wij voor onze kinderen ook wederom een rugzak mee, maar daar zit wel gewoon hun tablet met koptelefoon in.
Het geluid kan je afblokken (ik vind trouwens veel volwassenen ook storend op een vliegtuig), maar het enige wat mij echt stoort is als er iemand (kind of niet) in je rug zit te duwen.
 
Mja, er is een verschil tussen ergens wat nonkels of neven die ook gemakkelijk tot hier kunnen vliegen of zelfs rijden, of grootouders en tantes die dat fysiek en/of economisch niet aankunnen natuurlijk.
Fysiek, zeker akkoord. Economisch, ja dan betaal jij de tickets voor hen i.p.v zelf tickets te kopen om naar daar te gaan, zou qua kost weinig of niks mogen schelen en je hoeft je baby/kind niet meenemen naar, denk ik toch, Mexico in uw geval.

Maar bon los daarvan, zoals ik al zei, het is nu wel een situatie waar ik het nog iets of wat snap hoor, ook al zou ik het denk ik oplossen zelf door voor die mensen tickets te kopen naar hier i.p.v. zelf naar daar te vliegen, indien ze dat weigeren terwijl ze wel fysiek in staat zijn, ja dan zouden ze een tijd moeten wachten om hun familielid levend en wel van dichtbij te zien bij mij, denk ik.
 
Ergens snap ik het he, maar wij hebben ze net wel heel vaak meegepakt als we iets gaan eten en dan heeft er denk ik net voor gezorgd dat ze nu weten hoe ze zich daar moeten gedragen.

Het begint natuurlijk allemaal met je aanpak he. Wij nemen altijd een hele rugzak mee met spelletjes, kleurboeken, ... Ik heb al redelijk wat ouders gezien die niks bij hebben en dan vervelen die kinderen zich nogal snel.
Tijdje terug ook wel een koppel die hun kind bij hadden en die kleine heeft van aperitief tot nagerecht gewoon met zijn gezicht in zijn tablet gezeten.

Ook op een vliegtuig snap ik het, kinderen die huilen zijn niet leuk, maar wij pakken gewoon onze koptelefoon mee, op het vliegtuig hebben wij voor onze kinderen ook wederom een rugzak mee, maar daar zit wel gewoon hun tablet met koptelefoon in.
Het geluid kan je afblokken (ik vind trouwens veel volwassenen ook storend op een vliegtuig), maar het enige wat mij echt stoort is als er iemand (kind of niet) in je rug zit te duwen.
Dat vroeg of laat iemand met het argument ‘opvoeding’ zou komen aandraven, was te verwachten. Ik wil geen nature vs. nurture-loopgravenoorlog voeren, maar als ervaringsdeskundige en vanuit een orthopedagogisch standpunt, kan ik wel stellen dat de realiteit een pak complexer is.
Wanneer een kind (laat staan drie tegelijk) beslist dat stilzitten geen optie is, dan mag je nog zoveel kleurboeken en tablets aandragen — dat haalt geen bal uit.
 
Hier nemen we hem sinds zijn geboorte overal mee. Restaurant, reizen, etc

Ook lange vliegreizen, 3 weken rondtrekken geen probleem. Past zich aan waar we ook zijn. Hij zal zich niets herinneren van die reizen maar wij wel, het is niet omdat je een baby hebt dat je niet meer mag doen wat je voor de baby deed.
 
Dat vroeg of laat iemand met het argument ‘opvoeding’ zou komen aandraven, was te verwachten. Ik wil geen nature vs. nurture-loopgravenoorlog voeren, maar als ervaringsdeskundige en vanuit een orthopedagogisch standpunt, kan ik wel stellen dat de realiteit een pak complexer is.
Wanneer een kind (laat staan drie tegelijk) beslist dat stilzitten geen optie is, dan mag je nog zoveel kleurboeken en tablets aandragen — dat haalt geen bal uit.
Ik wil daar zeker ook niet in veralgemenen, elk kind is ook anders en je kent (meestal) je eigen kinderen het beste.
Met onze jongste hebben wij ook geprobeerd overal nog te komen zoals we normaal deden, maar dat ging niet (sliep echt nergens, enkel thuis), dus hebben we dat ook even on hold gezet.

Zoals je zelf zegt is het complexer dan dat en is er voor mij dan ook geen zwart/wit, ik wou alleen maar duiden dat er bij sommigen misschien wel iets schort in aanpak, zowel bij ouders, als mensen er rondom, die bijvoorbeeld op een vliegtuig niet voorbereid zijn en dan 4u in lawaai zitten, zoals ik zei, ik vind volwassenen hun lawaai minstens even storend.
 
Fysiek, zeker akkoord. Economisch, ja dan betaal jij de tickets voor hen i.p.v zelf tickets te kopen om naar daar te gaan, zou qua kost weinig of niks mogen schelen en je hoeft je baby/kind niet meenemen naar, denk ik toch, Mexico in uw geval.

Maar bon los daarvan, zoals ik al zei, het is nu wel een situatie waar ik het nog iets of wat snap hoor, ook al zou ik het denk ik oplossen zelf door voor die mensen tickets te kopen naar hier i.p.v. zelf naar daar te vliegen, indien ze dat weigeren terwijl ze wel fysiek in staat zijn, ja dan zouden ze een tijd moeten wachten om hun familielid levend en wel van dichtbij te zien bij mij, denk ik.
Ja, dat werd hier al als "oplossing" aangereikt, maar:
Als wij daar gaan zien we 25 man aan dichte familie, en dan spreken we nog niet over tantes, nonkels, neven, nichten, vrienden, ...
Ik zal een vliegtuig charteren zodat wat zuurpruimen geen moeite moeten doen om comfortabel te slapen in economy ja.
En dan hebben die mensen ook nog geen slaapplaats.

Ik ben voor de duidelijkheid geen voorstander van het idee dat je met een kind maar moet leven alsof je geen kinderen hebt trouwens. In het dagelijks leven is het voor mij een evidentie dat we ons aanpassen, net zoals wat we ter plekke doen op die vakantie, maar het reizen zelf is nu wel iets dat redelijk onvermijdelijk is hoor. Allez, ik zou toch graag eens zien wie hier nu effectief de grootouders enkel maar dat kind zou laten zien via videochat of zelf een veelvoud aan tickets gaat kopen. Ik weet dat we op BG zitten maar iets zegt me dat het een reactie is vanuit "ik zit niet in die situatie".
 
Akkoord,

Onlangs van vrienden gehoord dat ze maanden gingen rondtrekken in Laos, Cambodia, Vietnam met twee kinderen van 1 en 4, nah, ofwel doe je dat voor je kinderen hebt, ofwel als je kinderen een heel stuk ouder zijn, ofwel kies je ervoor om geen kinderen te krijgen, all good. Maar met kinderen van die leeftijd dat doen is zwaar van t padje af imo (en nog wel steviger dan gewoon een vliegtuig nemen met een baby of klein kind naar Spanje I know).
Waarom van het padje af? Net hetzelfde gedaan met ene van 1 jaar en was een prachtige vakantie. Als je dat wil doen dan doe je dat toch gewoon.
 
Echt? Omg, had ik dat geweten, nu heb ik al die reisjes en restaurantbezoeken voor niets gemist.

Seriously, jij klinkt als de ouder die meewarig naar een andere ouder kijkt die zijn kind niet onder controle krijgt: "Dat moest de mijne zijn".
Ach, niet zo snel op je tenen getrapt zijn. Het gaat hier over een algemene stelling of je met een baby/kind kunt vliegen of op restaurant gaan. Uiteraard zijn er kinderen die moeilijker onder controle te krijgen zijn vanwege wie weet welke reden. Alleen maar respect dat die ouders beslissen om thuis te blijven, maar waarom zouden andere ouders, waar de kinderen wel vrij braaf zijn moeten thuisblijven? Slaat gewoon nergens op. Mijn dochter is nu al haar tas aan het pakken omdat ze weer naar Griekenland wilt gaan. Ik ga dat kind, mijn vrouw en mezelf dat plezier niet afpakken omdat een handvol mensen moeite hebben omdat kinderen geluid kunnen maken. Die van ons vraagt constant wanneer we in de stad zijn om een terrasje te pakken en soms eten we dan ook wel iets. Uiteraard kan die wel eens wat lastiger zijn, maar niks wat niet op te lossen valt. In ben net blij dat wij normale dingen kunnen doen en onze dochter daar ook van geniet.

Even voor de duidelijkheid, wij gaan niet verder dan 3u vliegen. Of ik verder zou reizen met een kind, dat weet ik niet, maar absoluut geen problemen met mensen die dat wel doen.
 
Waarom van het padje af? Net hetzelfde gedaan met ene van 1 jaar en was een prachtige vakantie. Als je dat wil doen dan doe je dat toch gewoon.
Allemaal goed en wel tot dat je in de middle of nowhere... in Laos met een kleine zit die toch echt iets verkeerd binnenkrijgt, of koorts maakt door een beet of ... en ge een halve dag onderweg zijt om hopelijk een ziekenhuis te vinden dat iets of wat doorheeft wat er aan de hand is en waar je het hopelijk in het Engels min of meer krijgt uitgelegd ginder, en omgekeerd de mensen ginder ook aan jou.

Nah, ik ben zelf zot van reizen, en ik sluit niet uit dat er ooit nog verre reizen gaan gemaakt worden door mezelf, maar de zoon gaat niet mee tot hij zelf kan beslissen of hij pakweg x aantal weken mee doorheen het regenwoud wil, in de wetenschap dat dat niet per definitie veilig is en dat de medische wereld niet overal zo goed staat als hier. Als ik zelf sterf of zwaar ziek word in pakweg Laos als volwassen man, ja se, deel van t risico dat je neemt. Maar mijn baby/jong kind daar mee naartoe sleuren, nah, dat is, naar mijn mening, stevig van t padje af. Wat hééft dat kind daar ook aan de eerste jaren van zijn of haar leven? K zal zeggen wat ik denk: exact nul komma niks.

Mijn eerste reizen waren (weet ik van foto's) naar Spanje voornamelijk en is een enkele keer Griekenland, de eerste reis waar ik mij heel vaag nog dingen van herinner is Mallorca en toen was ik vijf (en mijn ouders gingen ook elk jaar met mij op reis met het vliegtuig dus toen had ik minstens vier vliegreizen achter de rug al). En wat ik mij daar nog van herinner is het volgende: Dat ik daar de kinderdisco ronduit geweldig vond. Dat ik pakweg de laatste 100m is naar een klein afgelegen strand mocht lopen van mijn ouders bij valavond en dat daar letterlijk één iemand was met een Duitse herder die losliep. En dat die herder met mij meeliep omdacht hij dacht spelen en mijn moeder razend was op die mens. Daar, that's it.

Nee, ik zie echt geen enkele reden om uw kind mee te nemen pakweg op zijn minst onder 6-7 jaar naar verre landen, geen enkele.


Soit, in se wijken we ook wel wat af van het originele punt, zou je met een baby überhaupt het vliegtuig nemen, ik niet in ieder geval behoudens dat het echt niet anders kan (ik snap sylverscythe bv nog wel, 25 mensen is veel om naar hier te laten vliegen, zeker als je het zelf moet betalen).
 
Laatst bewerkt:
Wij hebben met onze dochter sinds ze 5 maand is al ieder jaar een of twee maal een internationale reis gemaakt. Vier maal voor familiebezoek in Zuid-Amerika en nu as we speak in Japan. De reizen naar Zuid-Amerika voor de overgrootouders die ondertussen 90+ zijn en niet echt technisch aangelegd zijn, om nog maar te zwijgen van het tijdsverschil. Dus we moeten maar riskeren dat zij hun tweede achterkleinkind nooit zouden zien omdat er mensen zijn die ocharme 12 u van hun leven mogelijk wat ongemak gaan er varen?
Voor Japan is het gewoon de moment (zwakke yen, leerplicht vanaf volgend jaar, tweede op komst).
 
Waarom van het padje af? Net hetzelfde gedaan met ene van 1 jaar en was een prachtige vakantie. Als je dat wil doen dan doe je dat toch gewoon.
Allemaal goed en wel tot dat je in de middle of nowhere... in Laos met een kleine zit die toch echt iets verkeerd binnenkrijgt, of koorts maakt door een beet of ... en ge een halve dag onderweg zet om hopelijk een ziekenhuis te vinden dat iets of wat doorheeft wat er aan de hand is en waar je het hopelijk in het Engels min of meer krijgt uitgelegd ginder, en omgekeerd de mensen ginder ook aan jou.
Onder de 3-6 maand hebben ze bepaalde essentiële vaccins nog niet gehad, en pas vanaf 3-4 jaar is het immuunsysteem deftig ontwikkeld.
Mede daarom kiezen we er dan ook voor om kinderen ook niet mee te nemen buiten Europa tot die leeftijd, want daar is meer kans op vanalles qua infecties, gevaarlijke dieren, verkeer, etc.

Naar 'Westerse' landen of een hoofdstad valt het dan misschien nog mee qua medische verzorging, maar zelfs binnen Europa zoeken we op voorhand uit welke ziekenhuizen ter plaatse in geval van nood betrouwbaar zijn of hoogst ingeschat worden.

Wat hééft dat kind daar ook aan de eerste jaren van zijn of haar leven? K zal zeggen wat ik denk: exact nul komma niks.
Dat punt werd al eerder in het topic gemaakt.
Maar het is niet omdat de kinderen er geen herinneringen van hebben dat de ouders niets aan de reis hebben.
 
Mijn zoon geboren juni 2025, dat zal toch nog een aantal jaar duren vooraleer hij op een vlieger stapt met mij en mijn vriendin, en de eerste vliegtuigrit zal zeker een korte zijn ook, restaurant idem al zal ik dat wel eerder is proberen ongetwijfeld om te zien hoe het lukt (en het is, hout vasthouden, voorlopig dan echt nog een baby die echt het overgrote deel van de tijd gelukkig is en die pakweg twee uur naar een prentenboekje of een knuffel kan staren of ermee spelen).
Mag ik vragen wat de reden is om hier zo voorzichtig mee om te gaan? Uiteraard als je sowieso niet graag op restaurant gaat dan lijkt me dat geen prioriteit. Maar je kan toch perfect met kinderen uit eten gaan?

Als ze baby zijn dan liggen ze vaak in de wieg, of ben je ermee wat bezig. Na een 8-tal maanden amuseren die zich met een korst brood gedurende een uur.
Zijn ze wat groter (1,5) dan vergt dat inderdaad wat creativiteit. Maar vanaf 2,5 dan lukt het al om wat kleuter-gezelschapspelletjes te spelen samen en vanaf dan wordt het alleen maar meer interactief met heel het gezin.

Het enige praktische dat ik zie is rekening houden met slaaptijden. Maar verder is dat imo gewoon een erg fijn gezinsuitje. :)
 
Terug
Bovenaan