Chelark007
Well-known member
Nagels met koppen, en op alle vlakken een invloed op het leven.
Kiezen voor kinderen of niet
- Onderwerp starter Karton
- Startdatum
Nagels met koppen, en op alle vlakken een invloed op het leven.
Uw volste recht. Net zoals de andere ook het volste recht hebben op kinderen. Ik ben alleszins mentaal kapot na een dag werken en ben blij dat ik mij nadien niet met kinderen moet bezighouden. In mijn geval is dat vragen om een burn-out. Bij ons thuis is dat altijd televisie en rust. Ik kan mij dat echt niet voorstellen om daar 2 kinderen van 4 en 6 bij te plaatsen. Ik zou foute zaken doen vrees ik.
Philharmoniker
Active member
Ik had geen kinderwens. Dus vandaag de dag vloekt dat bij momenten toch dat ik 2 couchons heb rond lopen. Maar, dat is ook enkel maar bij uithang momenten kids of madam. Niet zozeer door die kids zelf.
Ben nu zelfs blij dat ze er zijn. Net zoals bouwheer (huisje bouwen) spelen je een beetje volwassener zet in het leven gaat vader/moeder worden je ook een zekere stap in het leven doen zetten.
Wilt dat zeggen dat je nu blindelings aan kids moet beginnen? Nope denk dat een zeker zelf reflectie van je leven wel belangerijk is. Zowel nu als toekomst perspectief.
Alsook de 1tje is gene zever van de oudere generatie is wel iets dat ik zeg van neen..niet op volgen. Wees blij dat je 1tje kan inpassen en opvoeden in je leven. Ding is bij twijfel zou ik het niet doen. Bij ja we willen er 1 zou ik er me ook volledig achter zetten goed wetende dat je een nieuwe leven instapt.
Soit just my 2 cents.
Mijn kids worden dit jaar 9 en 11. Tijd voor een midlife crisis dus
Ben nu zelfs blij dat ze er zijn. Net zoals bouwheer (huisje bouwen) spelen je een beetje volwassener zet in het leven gaat vader/moeder worden je ook een zekere stap in het leven doen zetten.
Wilt dat zeggen dat je nu blindelings aan kids moet beginnen? Nope denk dat een zeker zelf reflectie van je leven wel belangerijk is. Zowel nu als toekomst perspectief.
Alsook de 1tje is gene zever van de oudere generatie is wel iets dat ik zeg van neen..niet op volgen. Wees blij dat je 1tje kan inpassen en opvoeden in je leven. Ding is bij twijfel zou ik het niet doen. Bij ja we willen er 1 zou ik er me ook volledig achter zetten goed wetende dat je een nieuwe leven instapt.
Soit just my 2 cents.
Mijn kids worden dit jaar 9 en 11. Tijd voor een midlife crisis dus
Ik moet nu wel zeggen dat tot hiertoe, en we zijn nog maar 2.5 jaar verder, ik één kind wel super vind meevallen. We hebben ons leven nu wel wat ingericht om het niet te moeilijk te hebben, maar anderzijds hebben we ook geen grootouders in de buurt (of het continent, for that matter). En toch gaat alles een beetje vanzelf. De dochter zelf is nu ook wel een makkelijk kind denk ik, maar het doet je toch vermoeden dat twee zo'n kinderen ook wel zou lukken.
Destijds was mijn beginpunt ook om het ergste te verwachten, zeker na wat doemverhalen uit de omgeving, maar goed, het moet niet altijd negatief zijn.
Destijds was mijn beginpunt ook om het ergste te verwachten, zeker na wat doemverhalen uit de omgeving, maar goed, het moet niet altijd negatief zijn.
Avondland
Well-known member
1 kind is wel gemakkelijk tegenover meerdere en we gaan wellicht niet meer aan een tweede beginnen. Soms knaagt het wel: gaat mijn dochter me niet verwijten dat ze alleen was en geen grote zus "mocht" zijn? Want ik ben er zeker van dat ze een fiere grote zus zou zijn.
Anderzijds: kerel die ik ken heeft drie kinderen waarvan de twee jongste kleine duivels zijn die ze niet in de hand hebben waarvan ik blij ben dat die niet bij mij rondlopen. Of andere mensen die zeggen dat hun tweede kind absoluut niet goed slaapt en dat het altijd een heel gepuzzel is om alles geregeld te krijgen.
Ik ben er ook zeker van dat ik gelukkig zou zijn geweest zonder kind of zelfs als single. Maar in het leven maak je nu eenmaal keuzes.
Anderzijds: kerel die ik ken heeft drie kinderen waarvan de twee jongste kleine duivels zijn die ze niet in de hand hebben waarvan ik blij ben dat die niet bij mij rondlopen. Of andere mensen die zeggen dat hun tweede kind absoluut niet goed slaapt en dat het altijd een heel gepuzzel is om alles geregeld te krijgen.
Ik ben er ook zeker van dat ik gelukkig zou zijn geweest zonder kind of zelfs als single. Maar in het leven maak je nu eenmaal keuzes.
Onze dochters zijn praktisch even oud en wil dat eigenlijk ook wel bevestigen. Heeft het invloed op uw leven? Ja, uiteraard, maar ik had het veel erger verwacht. Je gaat erin mee zonder daar eigenlijk bij stil te staan. Nu is het echt een zalige leeftijd ook. Al is ze laatste dagen hard aan het solliciteren om van mijn testament te verdwijnen! Ze is serieus aan het testen. Het voordeel daarvan is dat mijn vrouw ook strenger begint te worden
.Bevriend koppel had ook een schat van een dochter, alles ging perfect. Jaja, het bestaat. Kinderen die 's nachts slapen en altijd braaf zijn. Daarom zijn ze voor een tweede kind gegaan. Toffe zoon, daar niet van. Maar die jongen is ondertussen 7 jaar oud en heeft nog nooit 1 woord gezegd, zit altijd in zichzelf, kijkt niemand in de ogen, ook niet als je hem roept en gooit alles omver. Ermee op restaurant gaan of afspreken met de vrienden hebben ze al een tijdje opgezegd. Als je die knuffelt weet die jongen niet wat er gebeurt.
Je zal er maar mee zitten.
Dit is een extreem voorbeeld, maar ik hoor wel overal dat een 2e kind voelt alsof je er opeens 3 krijgt. Klopt dat?
Dat is de reden dat ik geen kinderen wil. Gewoon omdat dat jouw situatie kan zijn.
KingNine
Active member
Klinkt als een autistisch kind, buiten al de voorgenoemde zaken in andere posts ivm kinderen en vrijheid kan je dus nog de pech erbovenop hebben een gehandicapt kind erbij te krijgen. Dan is het helemaal game over met je eigen leven...
Alle respect wel voor ouders die dag in dag uit hiermee te maken krijgen en hun kinderen zo best mogelijk proberen te verzorgen, goed om in een crisis te belanden.
Ja, het is niet gewoon x2, maar x34165
Sowieso, verdubbelt alles hé. Dubbel zoveel was/strijk, dubbel zoveel eten nodig, ...
Maar plots is het ook aandacht verdelen. En je zit ook telkens op 2 snelheden de eerste jaren (afhankelijk natuurlijk ook van het leeftijdsverschil). Je komt in een situatie dat de jongste amper kan kruipen, terwijl de oudste rondloopt en je die geen 2 seconden uit het oog kan verliezen, om maar iets te zeggen. Of je kan al wat meer activiteiten doen met de oudste, terwijl de jongste dat wat tegenhoudt. Enz...
Niet dat ik de één-kind-ouders hier een slecht gevoel wil aanpraten (sorry
), maar denk dat de meeste kinderen toch wel blij zijn met minstens één broer of zus. Ik heb 2 vrienden die enig kind zijn, en ik weet dat die dat toch niet altijd even leuk vinden/vonden. Onze oudste zoon heeft ook een kameraadje die enig kind is, en die laat regelmatig toch weten dat die graag nog een jonger zusjes/broertje had gehad. Ook al maken die van ons in deze levensfase vaak ruzie, er zijn toch ook genoeg periodes dat je ziet dat ze veel aan elkaar hebben (al is het maar om samen te voetballen in de tuin bv.)
willydrama
Well-known member
Zodus, dit gaat collectief slecht aflopen ?
Avondland
Well-known member
Het zal zijn eigen uitdagingen met zich meebrengen. Of het allemaal kommer en kwel wordt wil ik niet beweren. Ik kan niet in de toekomst kijken.
pardal
Well-known member
In onze situatie ja
Zoals al door andere aangehaald, je zit met een baby die aandacht vraagt en in ons geval een 2 jarige die ook aandacht vraagt. Nu wij hadden nog het geluk dat de oudste een trotse grote broer was, die wou mee helpen zorgen voor zijn broertje.
Het zware was vooral dat de baby moeite had om bij te komen, moeilijk stoelgang maakte, moeilijke sliep en kinderartsen die mekaar tegenspraken. Waar de ene zij bijvoeden hij moet bijkomen, zei de andere niets doen omdat hij heel actief was. Heeft ook RSV gehad met een week ziekenhuisopname. Daarna is die beginnen eten, dat het niet normaal was. Maar is op dit moment nog altijd degene waar we ons het meeste zorgen over maken.
Nr 3 was in vergelijking met 2 een zaligheid, rustig, sliep in verhouding veel beter, lijkt ook het meeste op de papa, tot frustratie van de mama, want volgens haar heeft hij ook mijn "slechte eigenschappen" (alsof ik dat heb). Op het moment dat de 3de kwam, waren de "problemen" bij de 2de veel minder, oudste was ook al 4 jaar en een pak zelfstandiger, maar kon ook de 2de bezighouden.
Bij Nr 4 was de aanpassing miniem.
Maar elke situatie/kind/ouder is anders en je kan er u er niet op voorbereiden. Je weet niet wat er gaat komen, een goede graadmeter is de familiegeschiedenis van mama en papa bekijken en bevragen bij de eigen ouders/schoonouders. Er zijn toch wel gelijkenissen (als ik er op terug kijk)
Er zijn 1001 redenen om voor kinderen te kiezen en er zijn er 1001 om het niet te doen. Een foute beslissing is er niet zolang het jouw eigen beslissing is. Hetgeen je niet wilt is voor kinderen gaan omdat je partner het wilt of andersom, dit gaat IMO altijd te pas en onpas naar boven komen in discussies en gaat aan u vreten. Ik heb mij nooit de vraag gesteld of ik kinderen wou, ik ging er altijd vanuit dat ik papa ga worden. Heb dit ook altijd tegen mijn partners gezegd en redelijk snel in het date-proces.
Khyl@ris
Member
Onze eerste was een huilbaby, dit was een intense en slopende periode wat de keuze voor een tweede tegenhield. Nu is onze tweede er al bijna een jaartje. Een wolk van een baby en grote zus heeft super goede interactie met haar. Ze gieberen er samen op los, wat echt om te smelten is.
Ik ben blij dat we toch er voor gegaan zijn, maar het is wel serieus intens geweest. De overgang van 1 naar 2 had voor ons eigenlijk voornamelijk praktische gevolgen die vooral impact hebben op onze tijd (dagelijkse creche/school-rondrit, weer ochtend/middagdutjes (in bedje), alle zorghandelingen die horen bij de baby tijd). Het leven van de oudste staat natuurlijk ook niet stil en zij is intussen aan haar eerste hobby begonnen.
Nu de kleinste 1 jaar is, zie ik wel in de verte onze tijd weer een beetje terug komen. En dan zijn we weer bij de peuterpuberteit wat weer voor andere uitdagingen zorgt.
Ik ben blij dat we toch er voor gegaan zijn, maar het is wel serieus intens geweest. De overgang van 1 naar 2 had voor ons eigenlijk voornamelijk praktische gevolgen die vooral impact hebben op onze tijd (dagelijkse creche/school-rondrit, weer ochtend/middagdutjes (in bedje), alle zorghandelingen die horen bij de baby tijd). Het leven van de oudste staat natuurlijk ook niet stil en zij is intussen aan haar eerste hobby begonnen.
Nu de kleinste 1 jaar is, zie ik wel in de verte onze tijd weer een beetje terug komen. En dan zijn we weer bij de peuterpuberteit wat weer voor andere uitdagingen zorgt.
willydrama
Well-known member
Vooral individualisme. Ik wil mijn vrijheid niet laten aantasten.
pardal
Well-known member
het is was bij mij ook individualisme om voor kinderen te kiezen.
zolang dat jij tevreden bent met je keuze is het toch goed, niet?
iamhollywood
Well-known member
Goh waarschijnlijk inderdaad vooral vanuit eigen gevoelens maar daarom is dat voor uw eigen motivatie niet minder relevant?
Mijn vriend verwijt zijn ouders dat zij nooit voor een 2e kind gegaan zijn uit ‘gemakzucht’. Hij heeft zich als kind zeer eenzaam gevoeld en hij wil dit absoluut niet voor zijn dochter.
Zelf ben ik ook enig kind en heb daar als kind nooit last van gehad. Ik had een nichtje die eveneens enig kind is en waarmee ik iedere schoolvakantie/woensdagnamiddag doorbracht bij ons grootouders. Toen ons mama er echter ernstig aantoe was na een zwaar ongeval miste ik een broer of zus om mee te sparren en het werk te delen. Er was wel familie die eens een was of rit uit handen nam, er konden mensen luisteren naar mijn verhaal maar niemand om met mij mee cruciale beslissingen te nemen. Toen voelde ik mij oprecht ‘eenzaam als enig kind’.
Mijn nicht herhaalt steeds dat zij hetzelfde gevoel had toen haar vader kanker had. Uw partner/vrienden kunnen luisteren naar uw verhaal maar zij kunnen u niet leiden in de te nemen beslissingen.
Ik zie nu hoe mijn stiefpa samen met zijn broer en zus zich over de taken en beslissingen over hun hulpbehoevende ouder ontfermen. Zij hebben vb een wekelijkse beurtwissel.
Dat lijkt onnozel maar na ons mama haar herstel was ik vb zwaar gecrasht omdat ik maanden op automatische piloot geleefd had, mijn ijzersaturatie stond dramatisch laag.
Daarom wens ik ons dochter ook graag een broertje of zusje toe, al heb je geen garantie dat zij altijd goed gaan blijven overeenkomen. Desalniettemin, als je het niet doet zal je het nooit weten.
De angst voor de impact van een eerste kind zat er ook in. Het is niet altijd makkelijk maar het is oprecht het allerbeste wat mij overkomen is. Elke dag heeft elke dag opnieuw een onschatbare reden om op te staan, hoe kut uw werkagenda of taken er ook kunnen uitzien, die momenten met uw kind maken alles goed.
Kiezen voor kinderen doe je uiteraard voor jezelf. Niet omdat je een wereldverbeteraar bent. Ik zou zelfs durven zeggen dat dat een zeer egoïstische keuze is. Waar niets mis mee is, want alles wat we doen (trouwen, werk, ...) is uit eigenbelang.
pardal
Well-known member
goh ik vind van mezelf dat ik geweldig ben, en aangezien mijn kinderen 50% van mijn genen hebben zijn ze nog altijd geweldiger dan zo goed als iedereen op de wereldbol buiten mezelf dan
Dus de wereld is er wel degelijk beter geworden door meer pardal genen.
willydrama
Well-known member
Kinderen maken is ook een verantwoordelijkheid van iets nuttig te doen. Een clan gevoel van een volwaardig gezin zorgt voor zelfwaardering en connectie met de gemeenschap los van sociale status. Een gelukzalig gevoel nastreven is gevaarlijk, ga je dat doel halen, zoneen wordt je depressief, zoja hoe lang gaat dat duren. Een kind als verlengstuk van een lifestylekeuze kan zelden perfect zijn, daarom is hier zoveel angst voor.
