Ge doet het ook vooral uzelf aan he. Als ge ziek zijt, zijt ge ziek. Blijf in uw nest tot ge genezen zijt. Nu raakt ge alleen maar gefrustreerd, is uw werk niet deftig gedaan en kan je niet deftig rusten.
Wat ga je doen als je morgen je beide armen breekt? Met uw neus leren typen? Laat den boel eens in het honderd lopen en laat uw collega's eens hun plan trekken. Misschien leren ze er nog iets uit.
Dat verhaaltje heb ik al van veel mensen in mijn omgeving gehoord. "Wat als je morgen in coma ligt?" Enzovoort. En inderdaad, theoretisch gezien kan die situatie zich ook voordoen, en zal men dan ook zijn plan moeten trekken. Dat klopt. Tot zover de theorie.
Daarnaast heb je de praktijk:
- Er moest een expertise gebeuren op de dag dat ik ziek was. Partij A moest fysisch naar partij B. Ik ben voor beiden hun SPOC. Partij B had mij (nog vóór ik mijn out-of-office kon instellen) laten weten dat er iets was tussengekomen en dat het geen zin heeft dat partij A zou afkomen, heeft daarna ook nog gebeld. Wat moet ik dan doen? Doen alsof mijn neus bloedt en partij A de helft van België laten doorkruisen om voor een gesloten deur te staan? "Want ziek = ziek"? Ik bedoel: ik moet sowieso mijn mailbox opendoen om HR op de hoogte te brengen. Moet je dan echt je hand voor uw inbox houden? Of lees je de mail en trek je je er werkelijk geen hol van aan? Want dan ga je wél rustig in je bedje kunnen kruipen ofzo, wetende dat die kerel de Antwerpse Ring in de spits aan het trotseren is om voor een gesloten deur te staan? Sorry, zo zit ik niet in elkaar.
- Die input waar ik tot 11u30 aan gewerkt heb moest klaar zijn voor een meeting waarbij het een maand heeft geduurd voor we alle nodige partijen aan tafel hebben gekregen. Zonder die input zou het een nutteloze meeting zijn. Met het aankomend zomerverlof zou een nieuwe meeting pas in september mogelijk zijn. Dat zijn + 2 maanden tijdverlies met potentieel enorme gevolgen.
- ...
Voor dergelijke zaken vind ik het eigenlijk "logisch" dat je de voor- en nadelen in de balans gooit.
- Met 1 telefoontje van 2 minuten kan je iemand 4 uur tijd besparen.
- Met 2 uur werk tijdens mijn ziekte kan je 2 maanden delay besparen op uw project met alle negatieve gevolgen vandien. Dus wat ga je doen? Uw kop uitwerken en lekker in je bed kruipen terwijl de komende 2 maanden elke dag gaat afvragen waarom je niet gewoon die 2 uurtjes werk hebt gedaan tijdens uw ziekte. Ga je dan wél op uw gemak kunnen uitrusten en slapen, wetende wat voor miserie je aan het creëren bent? De keuze is toch ook snel gemaakt?!
- ...
Benieuwd naar jullie mening over deze concrete cases. Er is toch een verschil tussen een uitslover die zijn werk absoluut niet kan laten vallen omdat hij zichzelf te belangrijk waant (zoals sommigen hier suggereren dat van toepassing is op mij) en anderzijds met een relatief kleine gerichte effort tijdens uw ziekte heel wat nodeloze miserie uitsparen voor je werkgever, je klanten en jezelf.
En hoe langer hoe meer begin ik te beseffen dat die laatste situaties zich nu eenmaal vaak voordoen in mijn job. Jammer genoeg. Niemand verplicht mij, maar door de situatie en de aard van de job word je eigenlijk "gedwongen" om tijdens uw ziekte nog zaken af te handelen.
) En de kost is gigantisch. Op financieel vlak ook, maar vooral op menselijk vlak. 
.
