Er is geen lijn om door te trekken. Je voorbeelden zijn absurd. Subsidies geef je niet met fiscale koterijen en zeker niet door extralegale foefjes die je dan nog vaag (en discriminerend) gaat limiteren tot bepaalde beroepen.
Om op je (voor mijn oorspronkelijk punt) absurde voorbeelden in te gaan in een bredere context: werk (of eerder huisvesting/veiligheid/voedsel/...) verzekeren is wel degelijk een taak van de overheid. Het volgende is natuurlijk wat kort door de bocht, maar in essentie niet helemaal onwaar denk ik, ongeacht hoe je er naar wil kijken. In een typische westerse kapitalistische economie gaat dat door veel in te zetten op jobs en werk, want dat brengt dan weer op door consumptie en inkomstenbelastingen, waardoor een overheid geld heeft om andere dingen te financieren (sport/cultuur/milieu). Dingen als werkgelegenheid, gezondheidszorg, onderwijs hangen eigenlijk allemaal onder die pijler van werkgelegenheid (zonder jobs geen arbeid, zonder dokters geen gezonde mensen, zonder onderwijs geen geschikte profielen voor de jobs die je wil hebben in je land).
Niets, maar dan ook niets zegt dat een overheid moet zorgen dat Jos de Schilder zijn eenmalige verkoop van een schilderij van 10k tegen een voordelig tarief moet kunnen uitkeren aan zichzelf, in een fiscaal framework specifiek voor letterlijk die case. Daar is niets onmenselijk aan.
Als de overheid kunst wil aanmoedigen, dat ze dan een systeem/cultuur opzet waarbij kunstenaars een geleidelijker inkomen kunnen vergaren. Of dat zij daar dan zelf voor zorgen. Vroeger (en nu nog steeds, maar minder waarschijnlijk) zorgden mecenassen voor dat inkomen van deze groepen mensen. Maar dan moet je als kunstenaar wel willen doen wat je patron je opdraagt (binnen de kunstenaarsvrijheid).
Voor mij alleszins is het niet wenselijk dat iedere kunstenaar fiscale koterijen krijgt om zijn zelfstandig galerijtje uit te baten hopende op een doorbraak, waarbij die dan dat inkomen tegen een volledig discriminerend belastingtarief kan vergaren.