Al 25 jaar vrijgezel en gaat wat mij betreft zo blijven.
Eigenlijk wist ik het in mijn puberteit al; als ik naar de toekomst keek zag ik me daar nooit met vrouw en kinderen.
Tijdens mijn 'wilde jaren' heb ik best wat vriendinnetjes gehad, die ik ook wel echt graag heb gezien. Toch was het zo dat ik, na een leuke avond met partner te hebben gehad terug in mijn auto stapte of naar huis fietste (in die tijd nog niet alleen wonend), ik telkens het gevoel had blij te zijn dat ik weer even terug alleen was.
Toen mijn laatste relatie spaak liep heb ik aan wat zelfreflectie gedaan en aanvaard wat ik dus al die tijd al wist: ik ben één van die zeldzame personen die gemaakt is om alleen te blijven, en zich daar ook het gelukkigst bij voelt.
Ik ben graag alleen, ben nooit eenzaam, en heb niet de behoefte om veel onder de mensen te komen. Echt asociaal ben ik dan ook weer niet, maar op mijn werk heb ik genoeg sociaal contact om mentaal gezond te blijven. Echter, met mensen omgaan kost me ook veel energie en in tegenstelling de meesten waarschijnlijk ben ik blij dat ik na mijn werk in een rustig en stil huis kan 'thuiskomen'. Want ook dat heb ik ondertussen geleerd: dat voor mij 'rust' het hoogste goed is.
Ik kan best nog een vrouw aantrekkelijk of sympathiek vinden, maar verliefd zal ik niet meer worden. Simpelweg omdat ik ontzettend tevreden ben met mijn leven zoals het nu is. Ik zou werkelijk niet weten welke toegevoegde waarde een relatie voor mijn leven zou hebben.
Ik besef ook wel dat ik waarschijnlijk een uitzondering ben, maar ook ergens een gelukzak. Want als ik het soms zie in mijn omgeving: vrouwen die op de verkeerde mannen vallen en steeds het deksel op de neus krijgen, mannen die zich door vrouwen het hoofd op hol laten brengen en vervolgens financieel pluimen....allemaal omdat ze niet alleen willen zijn/blijven...dan mag ik mezelf gelukkig prijzen.