SnakeGodRovinin
Well-known member
Rustdag twee. Ons leven bloedt wat leeg bij geen live-koers op hoog niveau. De aangewezen kans om jullie verder te laten leegbloeden met een stukje Giro-geschiedenis ter vervolg:
1919. De top tien van Italianen van eerdere edities werd doorbroken door Marcel Buysse (3e), die het jaar nadien terug in de top tien eindigde.
Marcel' broer Lucien werd op zijn beurt vierde in 1921. De Italiaan Girardengo, C leidde van start tot finish.
Binda, A (1927); Merckx, E (1973); Moser, F (1984) en Bugno, G (1990) waren de enigen die hem dat nadeden.
In 1920 werd de laatste etappe gewonnen door negen renners (een record
). Een paard kwam op de baan terecht en ontregelde de sprint. Men besloot de eerste groep van negen renners breed als winnaar uit te roepen.
1921: Girardengo kende een enorme inzinking; stapte van zijn ijzeren ros af; tekende een kruis op de weg en zei in zijn moedertaal: 'Girardengo stopt hier.' Buysse, L dus vierde en opvallend doorheen zijn carrière is dat de Belg bij zijn uitgereden GT' (5) ze steeds in de top acht beëindigde.
Brunero, G won een jaar na datum de koers naar Milaan terug, voor Aymo, B. De tweeëndertigjarige renner zou zesmaal op het podium staan van een GT, maar er nooit eentje winnen.
Girardengo won in 1923, acht van de tien etappes en won die natuurlijk. Hij heeft dertig Giro-etappes op zijn naam staan én zelfs negen monumenten, waaronder zesmaal Milaan-Sanremo. De eerste echte kampioen van het Italiaanse wielrennen (De Philippe Thys van Italië), zij het op nationale grond.
Eervolle vermelding voor degene die plek vijf bezette: Bottecchia, O. Hij won geen enkele etappe in zijn enig betwiste Giro, maar was wel de eerste Italiaan die de TdF won (1924 - 1925). Zijn broer overleed na een frontale aanrijding met een auto in mei 1927. Amper twee weken later werd Bottecchia zelf onder mysterieuze omstandigheden dood teruggevonden. Twee theorieën gingen de ronde: gedood door de fascisten of de boer die hem raakte met een zware steen. Feit was dat Mussolini geen fan van hem was.
1924 was speciaal. Niet alleen mannen participeerden, maar zelfs een (verborgen) vrouw: Alfonsin(a) Strada.
Ze reed de eerste zeven etappes uit (haar gender verborgen), maar werd geklopt door de tijdslimiet na valpartijen. De organisatoren vroegen haar om toch te starten in de komende etappes, omwille van verhoogde interesse in de Giro door haar toedoen. Ze werd wel niet opgenomen in de eindnotering. Ze eindigde amper twintig uur achter Enrici, G. Ter info, de tiende op een dikke vier uur en de laatste op twintig uur.
Net voor de Giro kwam Mussolini' PNF volledig aan de macht en best wel grappig dat zij het tegengestelde was van wat Mussolini eiste van de vrouw (thuisblijven in de keuken).
De tweede grote kampioen van Italië, met name Alfredo Binda, won zijn eerste Giro in 1925 en tevens de eerste GT waarin hij deelnam.
Brunero grabbelde zijn derde Giro bijeen. Zijn laatste grote overwinning. Hij zou te komen overlijden in het komende decennium wegens een sukkelende gezondheid.
In 1926 was er een klassement voor de fietsende militanten van WOI. 206 renners namen deel.
De organisatoren sleutelden aan het concept van hun ronde. Meer etappes (vijftien) en minder lang (max 320km).
Binda profiteerde van de verandering en won twaalf etappes (een Giro-record) en zoals verwacht zijn tweede grote thuiskoers.
Bijna driehonderd deelnemers namen deel in 1928. Albino Binda, broer van, won een etappe, na goede raad van zijn broer om aan te vallen na een bandwissel van hem.
Eindelijk nog eens een buitenlander in de top tien met Fontan (4e).
Onstopbare Binda won zijn vierde Giro in 1929 met acht etappezeges op een rij!
Dinale, A won een vlakke- en bergrit. Wie weet doet Ganna, F hem eer aan door goud te pakken op de OS in Parijs, want dan zou het honderd jaar geleden zijn dat Dinale goud won op de ploegenachtervolging, ook in Parijs.
Het was welletjes voor de organisatoren in 1930 met Binda. Zij en Binda' ploeg gaven hem een grote som geld om de Giro niet te rijden.
Hij reed dan maar de TdF en won twee etappes in zijn enigste Tour.
Tijdens een rit speelde de Etna een bijrol. Marchisio, L kreeg een vulkaansteen in zijn oog en kreeg de medische raad om af te stappen.
Hij weigerde en zou het niet zo erg gevonden hebben mocht hij zijn zicht verloren hebben, maar wel als hij niet thuiskwam met Giro-winst.
Hij won.
Negentig jaar terug werd de roze trui geïntroduceerd als leiderstrui, net als de invoering van Spaanse deelnemers.
De roze trui kreeg een embleem van de fascisten erop genaaid: een lictorenbundel, samengebonden roedes met een bijl.
Leuk weetje: Girardengo; Binda; Belloni en Brunero wonnen in hun carrière samen opgeteld, 89 giro-ritten (1919 tot 1933).
1919. De top tien van Italianen van eerdere edities werd doorbroken door Marcel Buysse (3e), die het jaar nadien terug in de top tien eindigde.
Marcel' broer Lucien werd op zijn beurt vierde in 1921. De Italiaan Girardengo, C leidde van start tot finish.
Binda, A (1927); Merckx, E (1973); Moser, F (1984) en Bugno, G (1990) waren de enigen die hem dat nadeden.
In 1920 werd de laatste etappe gewonnen door negen renners (een record
). Een paard kwam op de baan terecht en ontregelde de sprint. Men besloot de eerste groep van negen renners breed als winnaar uit te roepen.1921: Girardengo kende een enorme inzinking; stapte van zijn ijzeren ros af; tekende een kruis op de weg en zei in zijn moedertaal: 'Girardengo stopt hier.' Buysse, L dus vierde en opvallend doorheen zijn carrière is dat de Belg bij zijn uitgereden GT' (5) ze steeds in de top acht beëindigde.
Brunero, G won een jaar na datum de koers naar Milaan terug, voor Aymo, B. De tweeëndertigjarige renner zou zesmaal op het podium staan van een GT, maar er nooit eentje winnen.
Girardengo won in 1923, acht van de tien etappes en won die natuurlijk. Hij heeft dertig Giro-etappes op zijn naam staan én zelfs negen monumenten, waaronder zesmaal Milaan-Sanremo. De eerste echte kampioen van het Italiaanse wielrennen (De Philippe Thys van Italië), zij het op nationale grond.
Eervolle vermelding voor degene die plek vijf bezette: Bottecchia, O. Hij won geen enkele etappe in zijn enig betwiste Giro, maar was wel de eerste Italiaan die de TdF won (1924 - 1925). Zijn broer overleed na een frontale aanrijding met een auto in mei 1927. Amper twee weken later werd Bottecchia zelf onder mysterieuze omstandigheden dood teruggevonden. Twee theorieën gingen de ronde: gedood door de fascisten of de boer die hem raakte met een zware steen. Feit was dat Mussolini geen fan van hem was.
1924 was speciaal. Niet alleen mannen participeerden, maar zelfs een (verborgen) vrouw: Alfonsin(a) Strada.
Ze reed de eerste zeven etappes uit (haar gender verborgen), maar werd geklopt door de tijdslimiet na valpartijen. De organisatoren vroegen haar om toch te starten in de komende etappes, omwille van verhoogde interesse in de Giro door haar toedoen. Ze werd wel niet opgenomen in de eindnotering. Ze eindigde amper twintig uur achter Enrici, G. Ter info, de tiende op een dikke vier uur en de laatste op twintig uur.
Net voor de Giro kwam Mussolini' PNF volledig aan de macht en best wel grappig dat zij het tegengestelde was van wat Mussolini eiste van de vrouw (thuisblijven in de keuken).
De tweede grote kampioen van Italië, met name Alfredo Binda, won zijn eerste Giro in 1925 en tevens de eerste GT waarin hij deelnam.
Brunero grabbelde zijn derde Giro bijeen. Zijn laatste grote overwinning. Hij zou te komen overlijden in het komende decennium wegens een sukkelende gezondheid.
In 1926 was er een klassement voor de fietsende militanten van WOI. 206 renners namen deel.
De organisatoren sleutelden aan het concept van hun ronde. Meer etappes (vijftien) en minder lang (max 320km).
Binda profiteerde van de verandering en won twaalf etappes (een Giro-record) en zoals verwacht zijn tweede grote thuiskoers.
Bijna driehonderd deelnemers namen deel in 1928. Albino Binda, broer van, won een etappe, na goede raad van zijn broer om aan te vallen na een bandwissel van hem.
Eindelijk nog eens een buitenlander in de top tien met Fontan (4e).
Onstopbare Binda won zijn vierde Giro in 1929 met acht etappezeges op een rij!
Dinale, A won een vlakke- en bergrit. Wie weet doet Ganna, F hem eer aan door goud te pakken op de OS in Parijs, want dan zou het honderd jaar geleden zijn dat Dinale goud won op de ploegenachtervolging, ook in Parijs.
Het was welletjes voor de organisatoren in 1930 met Binda. Zij en Binda' ploeg gaven hem een grote som geld om de Giro niet te rijden.
Hij reed dan maar de TdF en won twee etappes in zijn enigste Tour.
Tijdens een rit speelde de Etna een bijrol. Marchisio, L kreeg een vulkaansteen in zijn oog en kreeg de medische raad om af te stappen.
Hij weigerde en zou het niet zo erg gevonden hebben mocht hij zijn zicht verloren hebben, maar wel als hij niet thuiskwam met Giro-winst.
Hij won.
Negentig jaar terug werd de roze trui geïntroduceerd als leiderstrui, net als de invoering van Spaanse deelnemers.
De roze trui kreeg een embleem van de fascisten erop genaaid: een lictorenbundel, samengebonden roedes met een bijl.
Leuk weetje: Girardengo; Binda; Belloni en Brunero wonnen in hun carrière samen opgeteld, 89 giro-ritten (1919 tot 1933).
. Daar heeft Remco waarschijnlijk zelf niet in te kiezen.
.
