Geef mij dan maar de mening van Neil Patrick Harris, Barney Stinson in How I Met Your Mother, fantastisch getalenteerd acteur, of Cate Blanchet.
De logica omkeren en hetero-personages enkel nog door hetero's laten spelen hadden ervoor gezorgd dat een serie HIMYM dan waarschijnlijk een flop was geworden, kan me die serie zelfs niet inbeelden zonder Barney/HIMYM.
Russel T. Davis stelt als auteur van één van mijn voormalig - fuck you Chris Chibnall - favoriete series dan weer deels teleur. Ik snap volledig zijn mening dat je niet een homoseksueel zou moeten casten als "de homo", seksualiteit is maar één deel van een mens. Maar de vergelijking met blackface? Alsof elke hetero-acteur een beledigende karikatuur zou maken van een homo-personage. Huidskleur is bovendien uitwendig zichtbaar, seksualiteit doorgaans niet. Die vergelijking raakt dus kant noch wal.
Ik ben het met je eens hoor. Ik snap het argument wel absoluut dat iemand met een gelijkaardige achtergrond zich allicht beter kan voorstellen hoe het is om iemand te spelen met een bepaalde achtergrond: afkomst, seksualiteit, beperking, sociale achtergrond, ... Als je zelf die afkomst, achtergrond of identiteit hebt, is het logisch dat je je beter kan inleven in zo'n rol dan iemand zonder die 'bagage'. Maar ik huiver er absoluut voor dat enkel je achtergrond bepaalt welke rollen je kan of mag spelen.
Zeker in het acteursvak is het net de essentie van je job dat je je voordoet als iemand anders. Wat je persoonlijke achtergrond, afkomst, seksualiteit, ... is doet er dan niet toe. Voor bepaalde rollen in bepaalde type films zijn uiterlijk en taal wel belangrijk, maar dat is het dan ook.
Ik snap die meningen dus wel, maar ik ben het er niet mee eens. Wat ik wel volg is dat er, naar verhouding, nog altijd te weinig minderheidsgroepen vertegenwoordigd zijn. Dat het behoren tot een minderheidsgroep je kansen nog altijd fnuikt. En als dan zelfs rollen die letterlijk op je lijf geschreven staan, toch naar steeds datzelfde groepje acteurs gaan, dan is dat zeer frustrerend. Maar dan moet dat het argument zijn.
In de geschiedschrijving heb je trouwens een zelfde stroming, die vinden dat de geschiedenis van een gemeenschap enkel mag geschreven worden door iemand van die gemeenschap. Maar de blik van een outsider is vaak minstens even interessant als die van een insider.
Brokeback Mountain had nochtans lovende kritieken.
Andere tijden he. Toen was dat taboedoorbrekend.
