Ervaren jullie ook eenzaamheid?

[zarathustra]

Ik zou graag es een eenzaam weekske willen. Ik heb vaak het gevoel dat ik geleefd wordt. Door familie, vrienden, collega's...

Zo es 2 weken met een tentje maar de alpen met de mtb. En niemand dabei!

Ik denk dat het grote verschil hem net daar zit. Kiezen om even alleen te zijn is 1 ding, niet alleen willen zijn maar het wel zijn buiten uw wil om is iets heel anders.

En dat geldt voor het meeste van dit soort zaken. Je hebt mensen die gelukkig single zijn bijvoorbeeld. Maar - als iemand die opties heeft maar kiest om ze niet te gebruiken - zeggen tegen iemand die GEEN opties heeft dat je gelukkig kan zijn zo helpt niet.

Edit: en ik heb mezelf de uitdaging gesteld om 4-6 vriendjes van mijn kinderen uit te nodigen met hun ouders voor volgend weekend. Ik ben al 3 weken aan het stressen hierover, maar als ik niks doe dan lossen problemen zich ook niet op.

 

[Sylverscythe]

Het klinkt misschien raar wat ik zeg, maar ik voel me eenzamer in een gezinssituatie dan toen ik single was. Of mogelijk komt dat door de impact van een kind dat erbij komt, waardoor je gedwongen bent in een rigide structuur je leven te organiseren. Dat in combinatie met het verhuizen naar de andere kant van de provincie met de verwatering van vriendschappen en het hele coronagebeuren. Ik verwijt mijn dochter trouwens niets, maar ik stel het wel gewoon vast.

Het is ergens wel herkenbaar. Het merendeel van de vriendengroep zit nu met jonge kinderen, dus die doen (net zoals ik) een pak minder zaken "met de vrienden", gewoon omdat het minder praktisch is. Ik ben zelf ook thuis beginnen trainen i.p.v. in de gym, en doe geen avondschool meer. Heel die switch viel ook wat samen met COVID, wat het effect nog heeft versterkt volgens mij.

Ik moet zeggen dat ik het mij niet zo hard aantrek, maar soms bekruipt me wel een zeker gevoel van nostalgie naar de tijden dat we met die groep mensen in het weekend op café zaten. Nu goed, ik denk dat het deels tijdelijk is. En we komen nu bijvoorbeeld ook goed overeen met buren omdat die hun leven een beetje een spiegelbeeld is van het onze, dus je legt ook nieuwe contacten.

Maar in die vriendengroep zitten ook twee singles, en ik denk dat die het wel moeilijker hebben. Een ervan is gewoon met andere mensen beginnen optrekken, de andere geen idee.

 

[toru]

Het is ergens wel herkenbaar. Het merendeel van de vriendengroep zit nu met jonge kinderen, dus die doen (net zoals ik) een pak minder zaken "met de vrienden", gewoon omdat het minder praktisch is. Ik ben zelf ook thuis beginnen trainen i.p.v. in de gym, en doe geen avondschool meer. Heel die switch viel ook wat samen met COVID, wat het effect nog heeft versterkt volgens mij.

Wat maakt het specifiek minder praktisch? Ik zie zelf bij vrienden en kennissen grote verschillen tussen wel/niet met vrienden afspreken maar ik kan mijn vinger er niet op leggen wat nu net het zo moeilijk maakt? De argumenten die ik hoor om het niet te doen zijn eerder emotioneel (ik wil mijn partner niet alleen zetten met 1/2 kinderen, ik wil ze zelf in bed steken) dan effectief praktische hindernissen.

 

[MisterV]

(ik wil mijn partner niet alleen zetten met 1/2 kinderen, ik wil ze zelf in bed steken)

Dat zijn toch ook maar van die flauwe excuses?

Met kleine kinderen is het in de praktijk toch vooral "ik ben moe en wil eens een avond op mijn gemak zijn", maar dat wil/mag niet gezegd worden en dan komt men af met andere excuses.

 

[Sylverscythe]

Wat maakt het specifiek minder praktisch? Ik zie zelf bij vrienden en kennissen grote verschillen tussen wel/niet met vrienden afspreken maar ik kan mijn vinger er niet op leggen wat nu net het zo moeilijk maakt? De argumenten die ik hoor om het niet te doen zijn eerder emotioneel (ik wil mijn partner niet alleen zetten met 1/2 kinderen, ik wil ze zelf in bed steken) dan effectief praktische hindernissen.

Tja, weet ik veel. Ik stel enkel vast dat in de praktijk er veel minder animo was om af te spreken vanaf er mensen kleine kinderen hadden. En vanaf ik er zelf een had, had ik daar wel vrede mee eerlijk gezegd. Uiteindelijk moeten we daar ook niet flauw over doen, prioriteiten verschuiven, en je hebt maar een zekere hoeveelheid "energie" om te besteden, waarvan kinderen nu eenmaal wel wat nodig hebben (en terecht). Zelf ben ik ook gewoon selectiever geworden, terwijl als kinderloze en zeker als single het veeleer "FOMO" was, want er moest op die caféavond waar drie man op afkwam maar eens iets wereldschokkend gebeuren.

Ik vind het ook wat vreemd een soort onderscheid te maken tussen "werkelijk" praktische redenen en zaken die mensen aanvoelen, aangezien mensen nu eenmaal draaien op emotie zeker. Ook eens samen willen buitenkomen en dus een babysitter nodig hebben, dat lijkt me vrij praktisch, al kan je ook gewoon zeggen "ga apart weg" natuurlijk.

Dat zijn toch ook maar van die flauwe excuses?

Met kleine kinderen is het in de praktijk toch vooral "ik ben moe en wil eens een avond op mijn gemak zijn", maar dat wil/mag niet gezegd worden en dan komt men af met andere excuses.

Ik heb er geen probleem mee om gewoon te zeggen dat ik elke dag om 6u of uitzonderlijk eens om 7u wakker ben en dat ik dus geen zin heb in zaken die laat eindigen zonder dat ik daar een meerwaarde in zie. Zo ga ik wel eens wat eten met twee andere maten, waarvan een iemand ook elke keer zegt hoe hij te weinig slaapt door zijn kind, en na dat etentje gaan de andere twee nog wat drinken terwijl ik gewoon naar huis ga.

Voelt ook nooit aan alsof dat niet gezegd zou mogen worden ofzo. Ik ken wel andere mensen waar dat kennelijk een teken van zwakte voor is, maar dat zijn sowieso al niet echt mensen waar ik hoog mee oploop.

 

[Chelark007]

Dat zijn toch ook maar van die flauwe excuses?

Met kleine kinderen is het in de praktijk toch vooral "ik ben moe en wil eens een avond op mijn gemak zijn", maar dat wil/mag niet gezegd worden en dan komt men af met andere excuses.

Ik haal nochtans ook wel eens energie van een avond onder volwassenen. Probeer dat maandelijks te doen in de week.

Elke avond zit je toch op je gemak na 20u met kleine kinderen..

 

[toru]

Tja, weet ik veel. Ik stel enkel vast dat in de praktijk er veel minder animo was om af te spreken vanaf er mensen kleine kinderen hadden. En vanaf ik er zelf een had, had ik daar wel vrede mee eerlijk gezegd. Uiteindelijk moeten we daar ook niet flauw over doen, prioriteiten verschuiven, en je hebt maar een zekere hoeveelheid "energie" om te besteden, waarvan kinderen nu eenmaal wel wat nodig hebben (en terecht). Zelf ben ik ook gewoon selectiever geworden, terwijl als kinderloze en zeker als single het veeleer "FOMO" was, want er moest op die caféavond waar drie man op afkwam maar eens iets wereldschokkend gebeuren.

Ik vind het ook wat vreemd een soort onderscheid te maken tussen "werkelijk" praktische redenen en zaken die mensen aanvoelen, aangezien mensen nu eenmaal draaien op emotie zeker. Ook eens samen willen buitenkomen en dus een babysitter nodig hebben, dat lijkt me vrij praktisch, al kan je ook gewoon zeggen "ga apart weg" natuurlijk.

Ik bedoel dit verre van als verwijt, naar niemand toe.
Het is gewoon een vreemde discussie waarbij ik nooit met mensen tot de essentie kom van waarom ze nu niet meer bijvoorbeeld alleen weg gaan. Het kan zijn dat zelf de zin verdwijnt om effectief er apart nog een (uitgebreid) sociaal leven er op na te houden. Daar kan ik allerhande redenen voor bedenken waarom dat zou zijn. Maar ik hoor dan vaak 'ja dat gaat niet met de kinderen' en dat zou ik graag doorbroken zien. Dat mensen dan gewoon zeggen dat ze bewust hun sociaal leven op een laag pitje zetten omdat ze er geen energie van bijtanken in plaats van het catch-all excuus te gebruiken dat het aan 'de kinderen' ligt.

Bon, niet elke situatie is hetzelfde dus ik wil zeker geen oordeel vellen. Maar sommige mensen (waarop ik niet jou bedoel) doen alsof het volstrekt onmogelijk is om dat sociaal leven in gang te houden met jonge kinderen, en dat lijkt me in de meeste praktijk niet altijd waar...

 

[anonymousMF]

Ik bedoel dit verre van als verwijt, naar niemand toe.
Het is gewoon een vreemde discussie waarbij ik nooit met mensen tot de essentie kom van waarom ze nu niet meer bijvoorbeeld alleen weg gaan. Het kan zijn dat zelf de zin verdwijnt om effectief er apart nog een (uitgebreid) sociaal leven er op na te houden. Daar kan ik allerhande redenen voor bedenken waarom dat zou zijn. Maar ik hoor dan vaak 'ja dat gaat niet met de kinderen' en dat zou ik graag doorbroken zien. Dat mensen dan gewoon zeggen dat ze bewust hun sociaal leven op een laag pitje zetten omdat ze er geen energie van bijtanken in plaats van het catch-all excuus te gebruiken dat het aan 'de kinderen' ligt.

Bon, niet elke situatie is hetzelfde dus ik wil zeker geen oordeel vellen. Maar sommige mensen (waarop ik niet jou bedoel) doen alsof het volstrekt onmogelijk is om dat sociaal leven in gang te houden met jonge kinderen, en dat lijkt me in de meeste praktijk niet altijd waar...

Voor mij persoonlijk is de kost van een dagje/avond uit gewoon veel groter met kleine kinderen.

Een avond alleen met 2 kinderen (nu zelfs 3) onder 4 jaar is gewoon super zwaar. Dus dat op je partner dumpen is niet iets dat je vaak wilt doen en zorgt nadien ook nog voor extra werk (huis dat overhoop ligt). Plus uitslapen bestaat niet (je wilt niet en de vorige avond en de volgende ochtend op je partner dumpen).

Terwijl bij alternatieve sociale activiteiten waarbij de kinderen zijn betrokken de kost veel lager is, dus haal ik 95% van mijn sociale activiteit daaruit. Dat is dan met familie of bevriende koppels met kinderen.

Ook als single had ik veel meer verveel/dode momenten waarbij met vrienden socializen 'gratis' was (als in ik moest er geen andere activiteit/opruimen/werk/... voor opgeven). Terwijl nu voor iedere sociale activiteit er iets anders moet worden opgegeven.

Daarnaast zijn er nog 'niet kinderen' redenen waarom socializen met vrienden lastiger is. Ik woon verder & moet met de auto komen, werk is veel meer eisend, heb eigen huis met veel klusjes/werk dat daaraan vast hangt. Dat valt ook vaak samen met de periode dat je kinderen begint te hebben.

Elke avond zit je toch op je gemak na 20u met kleine kinderen..

Hier slapen die pas tegen 21.30-22.00 helaas.

 

[Sylverscythe]

Ik bedoel dit verre van als verwijt, naar niemand toe.
Het is gewoon een vreemde discussie waarbij ik nooit met mensen tot de essentie kom van waarom ze nu niet meer bijvoorbeeld alleen weg gaan. Het kan zijn dat zelf de zin verdwijnt om effectief er apart nog een (uitgebreid) sociaal leven er op na te houden. Daar kan ik allerhande redenen voor bedenken waarom dat zou zijn. Maar ik hoor dan vaak 'ja dat gaat niet met de kinderen' en dat zou ik graag doorbroken zien. Dat mensen dan gewoon zeggen dat ze bewust hun sociaal leven op een laag pitje zetten omdat ze er geen energie van bijtanken in plaats van het catch-all excuus te gebruiken dat het aan 'de kinderen' ligt.

Bon, niet elke situatie is hetzelfde dus ik wil zeker geen oordeel vellen. Maar sommige mensen (waarop ik niet jou bedoel) doen alsof het volstrekt onmogelijk is om dat sociaal leven in gang te houden met jonge kinderen, en dat lijkt me in de meeste praktijk niet altijd waar...

Ik denk dat op zich het mogelijk is, natuurlijk. Maar het is gewoon iets dat al wat sneller wordt afgebouwd/verminderd denk ik, in functie van het totaal.

Ik kan enkel voor mezelf spreken, maar als ik zie hoe het nu gaat: binnenkort is er nog een avondmarkt in de buurt. Vroeger was dat standaard een activiteit om allemaal naartoe te gaan. Sowieso vallen nu al wat mensen af, en niemand neemt initiatief. Ik zou het dan kunnen trekken, maar uiteindelijk lig ik ook gewoon graag op tijd in mijn bed en is dat geen "unieke" situatie. Dus ik zal thuis bij vrouw en kind zitten en om 22u in mijn bed kruipen.

En zo gaat dat vaak. In een vriendenkring waar iedereen blijft buitenkomen zal dat misschien minder sterk naar voor komen, maar ik denk gewoon dat weinig ouders met jonge kinderen hun sociaal leven op hetzelfde niveau onderhouden als vroeger. Het kan allemaal wel, maar de energiebarrière is groter, en het is niet of je recupereert de dag erna wel eens door uit te slapen.

 

[Googke]

Ik voel me geregeld eenzaam, als in het gebrek van een liefdesrelatie of het op een lijn zitten met anderen. Als single alleen wonen, ultiem respect ervoor op zowel mentaal als financieel vlak.

Ik heb een kameraad die 33 is en zeker 3 à 4 per week op café zit, los van het weekend om niet alleen te moeten zijn. Hij heeft geregeld last van jicht door het vele drinken en erkent dat hij gewoon niet alleen wil zitten, zelfs al zijn er geen leeftijdsgenoten...

 

[Sir.Killalot]

Elke avond zit je toch op je gemak na 20u met kleine kinderen..

Dan moeten wij nog beginnen met koken

 

[willydrama]

Als je vergelijkt met vroeger, ik hoorde verhalen van België in de jaren 70 (in elk dorp vijf keer zoveel cafés, voetbalclubs etc.) zijn we hier collectief zeer eenzaam. Of in de Roemeense gemeenschap waar ze individualisme aan de kant schuiven voor een groter gemeenschapsgevoel (vrienden en familie gaan constant ongevraagd bij mekaar op bezoek) gaat het in feite beter dan bij ons. Er zou eigenlijk actie moeten worden ondernomen om hier iets aan te doen, vraag is of we niet voorbij het punt van no return zijn...

 

[Dewdrop Dazzle]

De laatste dagen overvalt mij plots een gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat het komt omdat ik minder werk heb en dus meer tijd alleen spendeer. Hopelijk is het snel terug maandag dan zie ik mijn collega's terug. Hoe vreemd is dat nu dat ik zo denk?

 

[kinxton]

De laatste dagen overvalt mij plots een gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat het komt omdat ik minder werk heb en dus meer tijd alleen spendeer. Hopelijk is het snel terug maandag dan zie ik mijn collega's terug. Hoe vreemd is dat nu dat ik zo denk?

Idem, als zelfstandige aan het stoppen en het is alsof ze me al vergeten zijn. Ik ga sommige klanten echt wel missen na 15 jaar dienst

Maar langs de andere kant moet ik me verplicht gaan focussen op mijzelf, m'n vriendin en ons nieuw leven... Het is nodig.

 

[Ebel]

De laatste dagen overvalt mij plots een gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat het komt omdat ik minder werk heb en dus meer tijd alleen spendeer. Hopelijk is het snel terug maandag dan zie ik mijn collega's terug. Hoe vreemd is dat nu dat ik zo denk?

Hier hetzelfde. Net een break-up meegemaakt en m'n wereld is ineens heel wat stiller en eenzamer.
Ik krijg m'n weekends niet opgevuld en kijk daarom zelfs al wat uit naar maandag, zodat ik zeker iets te doen heb. Het is ver gekomen .

 

[MisterV]

Hier hetzelfde. Net een break-up meegemaakt en m'n wereld is ineens heel wat stiller en eenzamer.
Ik krijg m'n weekends niet opgevuld en kijk daarom zelfs al wat uit naar maandag, zodat ik zeker iets te doen heb. Het is ver gekomen .

Welkom bij de club. Het betert na een tijd maar wennen doet het nooit helemaal.

 

[Topperman]

Ik zit ook regelmatig alleen, de paar mensen die ik ken hebben elk een druk leven en gezin of wonen te ver. En dan hoor ik dat er bv een evenementje met muziek in't dorp is 2 straten verder en dan zit ge thuis maar te zitten want der is niemand om er mee naar toe te gaan terwijl ge wel zin hebt om wat onder de mensen te komen, maar niet in uwe alleen daar staan koekeloeren.

Of gewoon eens een pint pakken, wa gamen, sporten, vlezekes op nen bbq gooien..

Vervelend als uw introversie uitstraalt dat ge niet sociaal zijt en ge moeilijk vriendschappen opbouwt, terwijl ge af en toe wel behoefte hebt aan wat volk rond u.

Mensen regio Hasselt die in't zelfde schuitje zitten?

 

[Archaos]

Ik zit ook regelmatig alleen, de paar mensen die ik ken hebben elk een druk leven en gezin of wonen te ver. En dan hoor ik dat er bv een evenementje met muziek in't dorp is 2 straten verder en dan zit ge thuis maar te zitten want der is niemand om er mee naar toe te gaan terwijl ge wel zin hebt om wat onder de mensen te komen, maar niet in uwe alleen daar staan koekeloeren.

Of gewoon eens een pint pakken, wa gamen, sporten, vlezekes op nen bbq gooien..

Vervelend als uw introversie uitstraalt dat ge niet sociaal zijt en ge moeilijk vriendschappen opbouwt, terwijl ge af en toe wel behoefte hebt aan wat volk rond u.

Mensen regio Hasselt die in't zelfde schuitje zitten?

En vrijwilligerswerk, is dat niets voor jou dan?
Want veel van zo'n evenementen steunen nu eenmaal ook op vrijwilligers.

Op die manier kom je onder de mensen, leer je mensen kennen, ... zonder dat je direct moet focussen op (hechte) vriendschappen natuurlijk.

 

[jawadde001]

Ik ben niet super sociaal en kan best goed tegen eenzaamheid en soms zoek ik het zelfs actief op, maar de laatste tijd overvalt dit gevoel me ook wel meer en meer.

Iemand uit regio Gent die interesse heeft om iets te doen?

 

[Green Mamba]

Als jullie eens allemaal naar het centrum van de wereld (Antwerpen) kwamen, konden we wat doen. Echter, lees ik hier enkel maar uithoeken van het land, Gent, Limburg.