Kheb mij gisterenavond een beetje laten gaan wat resulteerde in gevaarlijke situaties en schuimbekkend gebrul. Mijn god, wat was ik diepbeschaamd 5 minuten nadat de razernij gaan liggen was.
Situatie: ik rijd vlot 110 op een baan waar 90 gereden mag worden. Bon, vrij druk verkeer maar dat vooral op het eerste baanvak dus vrije baan op baanvak twee.
Opeens zit er zo een halve johnybak in mijn gat te duwen en zie ik een klein mannetje onrustig schuifelen op zijn stoel. Aangezien ik 110 op een 90 baan al best wel ok vond had ik niet de intentie om te versnellen. Ik ging wel eens naar rechts gaan als er voldoende ruimte was (ik ga ook niet beginnen afremmen om mij ergens tussen te gooien) Uiteraard moet ondertekende wel al eens met zijn handen zwaaien met de ondertoon "rustig mannetje, komt goed, maar ik ga hier niet onnozel doen, wacht gij maar een beetje" Ik zag toen al in mijn achteruitkijkspiegel een hand de lucht ingaan en een mond die iets uitbraakte in de richting van "wuk ist vint"
Bon, mama belt en uiteraard vergeet ik meteen dat bengeltje dat achter mij rijd en begin ik met "moeke" te spreken over de komende reis. Ik geef toe, op dat moment zou ik in theorie naar rechts zijn kunnen opschuiven, alhoewel het nipt was, maar kom...ik wil het nog toegeven. Mijn ondertussen nieuwe beste vriend die achter mij reed had blijkbaar geen geduld en opeens schiet die kerel langs rechtsvoorbij, zie ik in mijn ooghoek een middenvinger passeren en rijdt die vlegel opeens voor mij.
- startpunt van de testosteron + adrenalinehormonen die door het dak gaan
Ik moet toegeven, op dat moment klakte het grandioos in mijn hoofd. Temeer iedereen weet dat je 1 km verder allemaal staat aan te schuiven aan de rode licthen op een druk kruispunt.
Op dat moment ontrolde zich een typisch staaltje van wederzijdse agressie met roepen en tieren. middenvingers die in het rond vlogen, sarcastisch applaus, raampjes die opengaan en nog dikkere middelvingers die in het rond vliegen, begint die aap mij daar te brakechecken begin ik helemaal uit mijn zetel te springen en het universele gebaar "wuk ist, gaan we batteren aan de zijkant" te maken. Bon, het ontspoorde een beetje.
oja, mama luisterde mee (op de achtergrond heel den tijd "jamaar jongen, wat is dat daar, jongen, vertel ne keer, jongen toch, rustig jongen")
En net zo snel als mijn woede gekomen was, was hij ook weer weg. Begon die peet inderdaad aanstalten te maken om te stoppen op de pechtstrook en dacht ik "oei oei oei, ik ga hier tegen mijn tanden krijgen", en dan was daar de verlossende afrit, waar ik op het allerlaatste moment afreed (over de arceringen) om dan nog eventjes naast elkaar te rijden en de pure haat in die kerel zijn ogen te zien.
En dan overvalt de schaamte je.