Gisteren begonnen aan mijn fret en zuip marathon weekje en kdacht zo van "ne keer posten hier om ne goe voorbeeld te geven aan de janetten hier van BeyondGayMing
En het was avond, achttien uur precies, toen Befferke opstond van zijn zetel en sprak:
“Vandaag eet ik niet om te overleven, maar om een punt te maken.”
Het Chinees Restaurant der Hong Kong in Vilvorde
Befferke trad binnen in het Chinees restaurant, waar de tafels plakkerig waren van geschiedenis en de menukaart beloofde: pikant, zeer pikant, levensveranderend.
“Chef,” zei Befferke, “doe maar alles waar rode pepertjes naast staan.”
En zie, daar kwamen de schotels, één voor één, als krijgsheren:
Pikante tomatensoep,
Kung Pao kip, met pepers die knetterden als vuurwerk op oudejaarsavond.
Rund in zwartebonensaus, zout, scherp en onverbiddelijk.
Mapo tofu, trillend, rood als een verkeerslicht dat alleen maar STOP schreeuwt.
Scampi’s met chili-olie, zwemmend in een saus die de tafel bedreigde.
Gebakken rijst, want zelfs helden hebben een fundament nodig.
Hierbij vloeide de drank:
liters wijn “om te spoelen”,
Pinten “om af te koelen”,
vodka “tegen de hitte” (wat een leugen was),
en whisky “voor de afwerking”.
Zijn voorhoofd parelde. Zijn ogen traanden.
Maar Befferke at door, want opgeven is voor mensen met plannen morgen en Beyondgaymers.
De Openbaring van 22u
En toen, om 22u, sprak zijn maag niet van pijn, maar van roeping.
“Het fritkot,” fluisterde zij.
“Het fritkot.”
Het Frituur van de Laatste Hoop
Daar stond het, badend in neon, dampend van ossevet.
Befferke stapte binnen door de deur open te schuiven met zijn dikke cervela XXXL als een man die wist wat hij wou.
“Een grote friet me stoofvleessaas.”
“Een boulet speciaal.”
“Een cervela speciale XXXL, let et mo deu a dochter preparere, ze wet hoe ze met zulke kanjers moet omgaan

.”
“Een bicky burger, volledig ritueel: saus één, twee en drie.”
“Een viandel, want respect voor de klassiekers.”
“En een berenhap"
"Ne sito"
"ne vuurvreter"
Mayonaise droop. Andalouse liep over. Samurai prikte na.
Nog een 9 tal wacht- en doorspoel pinten. Misschien nog een whisky. Niemand hield nog bij.
De frituurman keek zwijgend toe. Dit was geen bestelling.
Dit was erfenis.
De Les van Befferke
En zo eindigt deze epistel, met saas op de borst en de cervela XXXL die gretig door beiden dochters werden afgelikt.

Men eet pikant Chinees niet om verzadigd te zijn.

Men gaat daarna naar het fritkot niet uit honger.

Men doet dit uit absolute, onwrikbare toewijding.
Want Befferke leert ons:
ware dedication stopt niet bij zes gangen,
niet bij chili,
niet bij drank,
maar pas wanneer het fritkot sluit.