Eerste appartement in een grote nieuwbouwblok, tweede appartement in een klein gebouw.
Over die eerste kan ik een heel boek over volschrijven.
NOOIT EN NOOIT MEER.
Zo blij dat ik daar weg ben.
- Nog stoelen, deuren, e.d. horen op uren dat het stil moest zijn, bleitende kinderen en hun ouders, meubilair dat gemakkelijk in het midden van de nacht werd verschoven, gekook (houten lepels afkloppen), geklop op de muren, gebonk op de vloer, geroep en gevloek omdat sommigen zelf last hadden van de buren (maar probleem is dat de andere buren wij inclusief dat ook konden horen), een tirade op de gang tegen een buur die lawaai maakte (waarvan de hele blok kon meegenieten natuurlijk).
- Sowieso te gehorig naar mijn goesting (en dat is dan nieuwbouw)
- Directe buren die wel vriendelijk waren, maar wel zo'n 10 keer per dag binnen en buiten gingen en dan nog met een voordeur die op den duur niet meer goed sloot langs de binnenkant, dus daar moesten ze altijd een paar keer goed tegen duwen eer dat die in z'n slot viel. Een jaar later nog niet gemaakt. Dan hadden ze nog een klein verwend nest met een dagelijkse crisis (of meer).
- Andere buur die in slaap was gevallen voor zijn tv waardoor we daar om 3 uur 's nachts van wakker werden, want hoera, onze kamer was net aan de kant van zijn tv. "Gelukkig" gebeurde dit maar een paar keer en was die buur voor de rest ook vriendelijk en vond het heel vervelend dat we daardoor waren wakker geworden.
- De eerste jaren een gestoorde trien die eens om 3 uur 's nachts o.a. zat te schelden aan haar balkon naar haar buur (ik zever niet) omdat die zogezegd teveel lawaai maakte (terwijl zijzelf degene was die iets mankeerde) en dit gebeurde soms zelfs op klaarlichte dag.
Wijkagent is zeker 30 keer bij dat mens geweest en die buur en haar vent voelden zich zelfs niet meer veilig omdat dat mens niet bang was om fysiek aan te vallen. Daar scheelde echt serieus iets mee. Zat leugens te verzinnen over die mensen en voelde zich het grote slachtoffer.
Gelukkig was ze uiteindelijk verhuisd. (Ocharme de nieuwe buren.)
- Er woonde zoveel volk dat het moeilijk was om een schuldige aan te wijzen voor de vuiligheid op de muren, de trappen, de grond. (Het had al bijna geen zin dat er een kuisploeg kwam elke week.)
Er werden ook de duurste fietsen uit de ondergrondse parkeergarage gepikt. De mijne was eens bijna gepikt, maar ik vond hem godzijdank nog terug.
Natuurlijk wist er nóóit iemand van iets en had nóóit iemand iets gezien.
Toch héél straf dat een vreemde daar binnengeraakte en weer buitenkon omdat dat niet ging zonder remote.
Sommige brieven van de syndicus werden verfrommeld, half van de muur getrokken indien geplakt, berichten van bewoners "verdwenen" na onbepaalde tijd, net als de magneten van het infobord, en ze geraakten ook op wonderbaarlijke wijze terecht op de grond. Kapot.
- Op een gegeven moment was er dagelijkse geur van weed, sigaretten, e.d. Ondanks bezoek van de wijkagent trokken ze zich er niks van aan.
Echt een hoop marginalen bijeen gewoon (behalve een paar).
Ik zou iedereen dan ook oprecht ten zeerste afraden om in zo'n grote nieuwbouw te gaan wonen, of het zou echt tijdelijk moeten zijn en/of je zou heel weinig thuis moeten zijn (of doof) of je wordt gewoon zot, en voor de grootte moet je het ook al niet doen.
Dan was in mijn geval het gebouw ook nog eens totaal onlogisch gestructureerd, waarbij een woonkamer gemakkelijk boven een slaapkamer was. (Balkons ook niet recht onder elkaar. Architecten doen graag speciaal.)
Dus ja, 's avondslaat volk over de vloer, jouw slaapkamer daaronder = gejost.
Nu woon ik in een heel ander appartementsgebouw dat veel kleiner is met ook veel minder bewoners en allemaal oudere mensen (dus al zeker geen overlast 's nachts).
Behalve mijn buur die soms babbelt/belt in zijn living en muziek van de oudjes beneden hoor ik hier eigenlijk niks.
Geen overlast, geen diefstallen, geen vuiligheid,...
Het is echt een hele verademing.
(Maar het is ook veel een betere buurt, het moet gezegd zijn.)
(...) Echt, en mensen die andere mensen verklikken als ze op bezoek gaan bij anderen, awel die moeten ze behandelen gelijk in WO II. In de Zoo bij de apen opsluiten, dan tegen de muur en neerschieten! Geen medelijden." Zat dan nog een half uur langer van die taal te verkopen, terwijl er in de tuin tussen ons beiden jonge kinderen aan het spelen waren.
