Eerder dat de Palestijnen een figuur als Netanyahu legitimiteit geven. Maar dan nog bezit Netanyahu geen genocidair gedachtegoed.
Zijn broer werd wel ooit omgelegd door Palestijnse terroristen dus een persoonlijke link is wel denkbaar.
Netanyahu bezit geen genocidair gedachtegoed? Dat is op zijn minst… discutabel. Ik kan zo meerdere quotes van ministers tonen met genocidale retoriek, plannen voor permanente displacement en uitspraken over Gaza “flattenen”.. En zelfs DAN nog is dat een mega zwakke piste omdat genocide intentie bewijzen in het algemeen moeilijk is.
Dus redelijk zwak om de discussie plots te verschuiven naar een bijna onbewijsbare claim.
Als je me iets aanraad zal ik het waarschijnlijk lezen. Momenteel ben ik het meest overtuigd door de analyse van Haviv Rettig Gur.
Deze lezing van hem is een aanrader.
Ik ken genoeg lezingen van Gur. Redelijk pro-Israëlisch (wat mag overigens), maar focust iets te veel naar mijn mening op Joodse historische trauma's. Zijn centrale lijn is eingelijk 99,9% van de tijd dat het zionisme een nationale bevrijdingsbeweging van een bedreigd volk is. Which isn't entirely true. Zelfs geen beetje. Het probleem is dat hij de huidige machtsrealiteit quasi altijd negeert.
Even de realiteit opsommen:: Israël controleert militair de West Bank, Gaza staat onder blokkade (alé tis nu een giant steenpuin, maar goed), Israëm heeft nucleaire wapens, Israël heeft de volledige en undying support van de VS en de Palestijnen hebben geen... staat.
Zelfs ALS zionisme ooit begon als een bevrijdingsproject, is het vandaag vrijwel OOK een systeem van pure dominantie. Misschien moeten we het ook eens hebben over macht en gevolgen (wat ik hier ook al keer op keer heb aangekaart) i.p.v. enkel intenties.
Waar ik ook het vliegend schijt van krijg (en wederom hier ook al duizend keer heb aangekaart en ga blijven doen trouwens) is dat assymetrisch, borderline vals narratief. Ja, Europese antisemitisme, pogroms en de Holocaust zijn cruciale historische factoren. Dat ga ik nooit betwisten,
Maar Palestijnse geschiedenis wordt in dat verhaal bijna altijd gemarginaliseerd en is altijd secundair.
Zullen we het eens hebben over bijvoorbeeld de Nakba? Voor Palestijnen is dat HET centrale historische trauma. Als je dat structureel minimaliseert, krijg je een narratief waarin Israëlische acties altijd als reactie verschijnen en Palestijnse acties altijd als initiatie.