Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Stel je de legitimiteit van de wetenschappers in kwestie in vraag of ...? Indien wel: beetje inconsistent om tegelijk een 'neutrale' houding aan te nemen. Ik was dan ook te kort door de bocht, maar dit is misschien het bewijs dat het debat niet meer moet worden gevoerd alsof er geen ernstige aanwijzingen zijn.Heb absoluut geen behoefte om een inhoudelijk standpunt in te nemen, maar sinds wanneer volstaat een mening van twee (of zeven) wetenschappers om een discussie (eender welke) "af te sluiten"?
Afleiding en irrelevant: doet helemaal niets aan de inhoud van het artikel.Wat een stuntelige term/vertaling ook, "genocide-wetenschapper".
Je haalt net een genuanceerd stukje uit het artikel om de hele boodschap te ondermijnen, terwijl het stuk als geheel juist zegt dat wat er gebeurt wel degelijk als genocide kan worden gezien op basis van daden en gevolgenOpvallend citaat van deze wetenschappers:
"Ik denk niet dat de beleidsmakers in Israël de oorlog zijn gestart met de intentie om een genocide te plegen, waardoor er dus geen sprake zou zijn van een genocide."
Dus:
"Volgens de genocidewetenschappers is het noodzakelijk om de definitie van een genocide aan te passen."
Dat bevestigt mijns inziens wel wat uiteindelijk al sinds 7 oktober al vast stond. Israël zal veroordeeld worden voor genocide ook al betekent dat dat we de betekenis van het woord moeten uithollen.
Pleegt Israël hier genocide?
De conclusie dat dit het geval is, is inmiddels niet meer aan activisten voorbehouden. Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) acht het „plausibel”. En waar eerder mensenrechtenorganisaties als Amnesty International en Human Rights Watch en VN-rapporteur Francesca Albanese al van genocide spraken, spreekt inmiddels ook de directeur van het NIOD van „genocidaal geweld”. Andere NIOD-onderzoekers hadden zich al uitgesproken.
Maar behalve van maatschappelijk debat is genocide ook onderwerp van de wetenschap. En dat onderzoeksveld, genocidestudies, ziet het niet als een ja/nee-vraag, maar als een proces. Geen lichtknopje, maar een „dimmer”, in de woorden van hoogleraar Holocaust- en genocidestudies Ugur Ümit Üngör van de Universiteit van Amsterdam en het NIOD. En anders dan de publieke opinie zijn de toonaangevende genocideonderzoekers verrassend eensgezind: het kabinet-Netanyahu, zeggen zij, zít in dat proces – volgens de meerderheid zelfs in het eindstadium. Daarom spreken de meeste onderzoekers niet langer alleen van ‘genocidaal geweld’, maar van ‘genocide’.
Ook ploos NRC het meest gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift in het veld uit, het Journal of Genocide Research. Dat verzamelde in de afgelopen anderhalf jaar ruim 25 artikelen over de genocidevraag in Gaza, van wetenschappers binnen en buiten genocidestudies. Sommigen problematiseren de term, anderen analyseren genocidale uitspraken van Israëls regering en leger of beargumenteren vanuit een juridisch perspectief waarom het ICJ wel of niet tot een veroordeling zal komen.
Maar ook hier valt op: de meerderheid en álle acht academici uit het veld van genocidestudies zien genocide of ten minste genocidaal geweld in Gaza. En dat is bijzonder voor een veld waarin geen eenduidigheid bestaat over wat genocide zélf precies is.
In het westerse publiek debat klinken vaak dezelfde argumenten tegen de conclusie dat Israël genocide pleegt. Een greep: het is een militaire oorlog om Hamas te vernietigen, er ligt geen duidelijk uitroeiingsplan, nog niet alle Gazanen zijn vermoord, het lijkt niet op de Holocaust, de rechter heeft nog niet geoordeeld.
Dat zijn misverstanden en simplificaties, zeggen de genocide-experts. Zo spreekt de verdragstekst van „geheel of gedeeltelijk” vernietigen. Moet het aantal slachtoffers de zes miljoen van de Holocaust benaderen? Nee, ook de moord op achtduizend mannen in Srebrenica geldt als een genocide. En, zegt O’Brien, een genocide gebeurt niet omdat een rechtbank dat vaststelt. „Het gebeurt omdat het gebeurt.”
Het Israëlische geweld in Gaza onderschrijft volgens hem wel een theorie die in het onderzoeksveld al langer sluimert: het absolute onderscheid tussen militaire en genocidale doelen is soms onhoudbaar. Dat kunstmatige onderscheid frommelden de wereldmachten in 1948 het verdrag in, maar in de praktijk lopen ze vaak door elkaar.
Achter het Israëlische beleid, zegt de Australiër, schuilt „een dubbele intentie”. Zo dienen de noodhulpblokkade, de vernietiging van ziekenhuizen en het uithongeren van de Gazanen twee doelen: ze raken Hamas, maar overduidelijk ook (en vooral) de burgerbevolking. Niet als onopzettelijke nevenschade, maar doelbewust.
Ander voorbeeld: de Israëlische inzet van kunstmatige intelligentie om met behulp van telefoongegevens mogelijke Hamas-militanten te lokaliseren. Die techniek is dusdanig grof en wordt met zulke beperkte menselijke controle ingezet dat een luchtaanval al snel samengaat met de dood van tientallen of zelfs – in één door The New York Times gereconstrueerd geval – 125 omwonenden.
Volgens een inlichtingenbron van +972 Magazine lokaliseert het AI-programma potentiële doelwitten makkelijker thuis dan tijdens de strijd. En dus, schrijft het Israëlische medium, hoopt het leger de succesgraad op te schroeven door met name privéwoningen te bombarderen. Het liefst ’s nachts. Het onvermijdelijke en door Israël geaccepteerde gevolg, zegt Moses: een ongekend hoog aantal vrouwen en kinderen komt om. Dat laatste noemt Shmuel Lederman „voorzienbare gevolgen”. En dáárin, zegt Lederman, zit de genocide. Immers: je accepteert de volk-vernietigende impact van je daden, ook zonder dat dat je hoofddoel is.
Zo werd na protesten Segals benoeming tot hoofd van het genocidecentrum van de University of Minnesota ingetrokken. En Harvard ervoer zo veel druk om ‘anti-Israëlische’ stemmen het zwijgen op te leggen dat ze twee hoofden van haar Midden-Oostencentrum ontsloeg.
Segal, zelf Joods, zegt dat hem geregeld antisemitisme verweten wordt. „Vooral Israëlische en Duitse wetenschappers gebruiken dat om hun collega’s aan te vallen.” Het antisemitismeverwijt, zegt ook O’Brien, heeft een chilling effect op de vrije meningsuiting over Israëls gedrag. „Wetenschappers zijn minder bereid om openlijk te spreken over wat er gebeurt.”
Een Duitse autoriteit in het veld die anoniem wil blijven, noemt het onderwerp „vergiftigd” in zijn land; je wordt, zegt hij, direct voor antisemiet uitgemaakt als je ook maar van ‘mogelijke genocide’ rept. Betroffen deze daden een ander land dan Israël, zegt hij, dan zouden alle Duitsers direct alarm slaan en spreken van genocidaal geweld, zoals gebeurde bij de Russische massamoord in de Oekraïense stad Boetsja. Maar nu, zegt hij, blijft het muisstil.
Shmuel Lederman: Israëlische onderzoeker aan de Open Universiteit van Israël
Dirk Moses: Australische hoogleraar aan de City University of New York en hoofdredacteur van de Journal of Genocide Research
Melanie O’Brien: Australische jurist, onderzoeker aan de University of Western Australia en voorzitter van de International Association of Genocide Scholars
Raz Segal: Israëlische genocide-onderzoeker aan de Stockton University in New Jersey, VS
Martin Shaw: Britse hoogleraar aan het Institut Barcelona d’Estudis Internacionals, emeritus hoogleraar aan de University of Sussex en auteur van onder meer het boek What Is Genocide?
Ugur Ümit Üngör: Nederlandse hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies
Iva Vukusic: Kroatische genocide-onderzoeker aan de Universiteit Utrecht
Ook sprak NRC met drie wetenschappers in binnen- en buitenland uit aanpalende vakgebieden.
Vermoedelijk. En de Gazanen naar Libië of Indonesië, of welk land er nog zal komen. Blijkbaar wel spanningen tussen Trump en Netanyahu?Genocide of niet. What's next ?
De finale inval van de Israëlis staat op punt om te beginnen. Op de radio zeiden ze vandaag of morgen.
Benieuwd wat dat gaat geven, het zijn allesinds spannende tijden. Zouden ze Gaza gewoon inlijven bij Israël?
Ik heb de indruk dat Israël met een of andere sociale mediacampagne begonnen is ... op FB krijg ik regelmatig berichten te zien met Tiktok-waardige IDF-soldaten of pro-Israël-berichten in het algemeen. Eens je die foto's aanklikt of de commentaren bekijkt belandt je in een fuik en krijg je er nog veel meer te zien.
Israëlische sociale media propaganda is al sinds het begin van de oorlog in alle mogelijke vormen aanwezig. Kwam recent nog een interessant artikel op Haaretz van Israëlische influencers die goed scoren door propaganda met lifestyle te mixen. Eurosong kan je ook in diezelfde context zien.Ik heb de indruk dat Israël met een of andere sociale mediacampagne begonnen is ... op FB krijg ik regelmatig berichten te zien met Tiktok-waardige IDF-soldaten of pro-Israël-berichten in het algemeen. Eens je die foto's aanklikt of de commentaren bekijkt belandt je in een fuik en krijg je er nog veel meer te zien.
Since October 7, there has been an explosion of female – and to a lesser extent male – influencers who have transformed their existing platforms into engines of pro-Israel advocacy. Polished and affluent, these women seamlessly blend lifestyle content with Zionist activism.
Their messaging is strikingly uniform, falling into three primary categories: unwavering support for Israel in its war against Hamas; urgent calls to bring the hostages home; and a relentless focus on global antisemitism, which they frame as a pervasive and existential threat. Their posts often distill incredibly complicated issues into stark battles of good versus evil: an approach that plays well on social media but leaves little room for nuance in the real world. Still, their reach is undeniable.
The phrases these "hasbaristas" use to describe themselves tend to repeat: "entrepreneur," "digital creator," "proud Jewess." But one in particular stands out: "accidental activist."
Many of them talk about "finding their voice" in the wake of the Hamas attack. It helps that they already had a modest social media following through their fashion, wellness or business ventures. But there's no doubt that the old axiom "war is good for business" applies here. Or rather, war is good for influencing. These women have seen their followings skyrocket, with pro-Israel content driving engagement like never before.
Modern Orthodox personal trainer Shai Albrecht (106K followers) is a prime example. In a recent interview, she acknowledged that she gained tens of thousands of followers after shifting her content from fitness to pro-Israel advocacy. Before October 7, Albrecht – who does not fit the mold of traditionally dressed Orthodox women – mostly posted videos of herself dancing in workout gear, while pushing back against the assumption that all religious women are required to dress modestly. Her Instagram comment sections were often lively debates, which turned out to be good practice for the vitriol she now receives on a daily basis.
Her disregard for Orthodox dress norms is something she shares with Savetsky, but the similarities don't stop there. Both women, who live in America, happened to be visiting Israel on October 7, 2023, which was a Jewish holiday. Their emotional posts from that day are remarkably similar, and both have described it as a turning point in their advocacy efforts. Both women, once focused on personal branding, are now fully entrenched in pro-Israel activism. And both have emerged as vocal Trump supporters.
Albrecht is steadfast in her belief that there is no suffering among the people of Gaza, who all apparently support Hamas, that Israel has the most moral army in the world and that reports of Palestinian prisoner abuse – confirmed by the Israel Defense Forces – never happened.
While Albrecht has largely put her fitness business on hold, she still does the occasional paid advertisement (or as it's known in the social media world, spon-con – short for sponsored content). But many accidental activists choose to integrate their business ventures with their pro-Israel work.
This may explain why October 7 was the turning point for so many online activists: "It was all the proof they needed," he argues. "'See? They sanctify death. We sanctify life. They sanctify cruelty, while we sanctify compassion.'"
He adds: "Many have convinced themselves that this war is an exception, that international law applies to normal wars, but that this fight between Israelis and Palestinians, which they really see as a flight between Jews and their enemies, a fight between good and evil, is unique. And therefore unique rules apply."
In Hirsh's eyes, October 7 marked a major schism in the Jewish world, one that goes beyond traditional divisions. "There's been a rift among Jewish people right now," he says. "And it's not Zionist vs. anti-Zionist, liberal vs. conservative or religious vs. secular.
"It's something much deeper than that. The division is between those who acknowledge – and I'll use a dirty word here – context for Hamas' attacks on October 7, that Israel's occupation and treatment of Palestinians are part of the story, and those who believe there is no connection whatsoever."
For hasbara culturists, who clearly fall into the latter group, Hamas is merely the latest incarnation of an eternal enemy – no different from Haman, Hadrian, Hitler or Hussein.
To them, every campus protester is a would-be pogromist; every kaffiyeh a terrorist's uniform; every schoolyard bully a harbinger of existential Jewish doom. A quick scroll through these influencers' feeds confirms as much. As they see it, antisemitism isn't just an issue – it's the issue, the gravitational center around which everything else orbits. And one that shields Israel from any criticism, which in and of itself is antisemitic.
And the government is investing heavily in this approach. In December, Israel approved a 550-million-shekel ($150 million) boost to its hasbara budget – over 20 times previous allocations – as part of a political agreement between Netanyahu and newly appointed Foreign Minister Gideon Sa'ar. At the time, Sa'ar stated that the funds would go toward "media campaigns abroad, in the foreign press, on social media, and more."
This emphasis on shaping public perception is a relatively recent development. According to Nimrod Goren, president and founder of Mitvim – the Israeli Institute for Regional Foreign Policies, security concerns took precedence over global messaging for most of Israel's early years.
Ik had het al gemerkt in het verleden, maar nu viel het me op door die Eurosong-hetze.Israëlische sociale media propaganda is al sinds het begin van de oorlog in alle mogelijke vormen aanwezig. Kwam recent nog een interessant artikel op Haaretz van Israëlische influencers die goed scoren door propaganda met lifestyle te mixen. Eurosong kan je ook in diezelfde context zien.
![]()
The real housewives of hasbara: When the Gaza war is good for business
A Wave of Women Influencers Have Transformed Into Super-engines of Israel Advocacy Since Oct. 7. The 'Hasbaristas' Seamlessly Blend Lifestyle Content With Nuance-free Zionist Activism. Are They Good for Hasbara? Was Hasbara Ever Good for Israel?www.haaretz.com
Ik heb de indruk dat Israël met een of andere sociale mediacampagne begonnen is ... op FB krijg ik regelmatig berichten te zien met Tiktok-waardige IDF-soldaten of pro-Israël-berichten in het algemeen. Eens je die foto's aanklikt of de commentaren bekijkt belandt je in een fuik en krijg je er nog veel meer te zien.
Dat heb je wel met IDF: langs de ene kant een heel erg slagvaardig leger zonder gelijkwaardige in de hele regio en aan de andere kant is dat ook een Tiktokleger waarin vooral vrouwelijke IDF-soldaten behoorlijk sterk worden geërotiseerd of waar soldaten onnozele dansjes doen in een platgebombardeerd Gaza tussen de bedolven lijken.Idem, krijg nu ook ineens videos van knappe vrouwelijke Israëlische soldaten sinds ne dag of 3.
Burgers.Tegelijk vraag ik me af wat er nog te bombarderen valt? Had Israel indien ze dat wou de Gazastrook al niet lang helemaal kunnen bezetten en controleren?
Normaal wel dacht ikzitten er eigenlijk nog gijzelaars vast? Lees dar nog bitter weinig over.
58, maar daarvan is meer dan de helft vermoedelijk al overleden.zitten er eigenlijk nog gijzelaars vast? Lees dar nog bitter weinig over.