De vergelijking gaat volgens mij niet op om enkele redenen.
1. Wat zeggen die absolute cijfers effectief over de wreedheid van het IDF? Een bombardement per vierkante kilometer is een berekening om sober van te worden. Maar wat zegt dat cijfer precies over de realiteit? Zet het IDF tientallen aanvallen in op bepaalde doelwitten, of strooit het met bombardementen zonder oog voor doel? Oorlogsleed kwantificeren is zeer moeilijk. Bommen per oppervlakte is niet de juiste maatstaf.
2. Wat is de politieke motivatie achter het geweld? Die is in het geval van rusland zonneklaar. Annexatie van het territorium, genocide van het bestaande volk, en de volledige uitwissing van haar cultureel en historisch erfgoed. Volgens mij moeten we het er over eens kunnen geraken dat we momenteel niet kunnen spreken over een dergelijke politieke motivatie aan Israëlische kant.
3. Inzet van het type wapens. Het gebruik van precisiebombardementen wordt in een oorlog gezien als een poging tot minimalisatie van burgerslachtoffers. Het morele spectrum hiervan daar kan zeker over gediscussieerd worden maar tegelijk moet erkend worden dat indien Israël het zou willen het tot een veelvoud aan wreedheid zou kunnen overgaan. Mariupol is een triest voorbeeld van hoe russische doctrine zou omgaan met de situatie in Gaza.
Het aantal inwoners en in het bijzonder het aantal kinderen in Gaza geeft dit conflict een bijkomende dimensie. Mijn hart bloed als ik 's ochtends de beelden zie. Tegelijkertijd heb ik de oorlog in Oekraïne te lang gevolgd om mee te gaan in een (voor mij) te oppervlakkige vergelijking tussen rusland en Israël.
Een 1 op 1 vergelijking lukt nooit hé, het is ook geen competitie. Ik vind het wat onzinnig om alle vergelijkingen meteen van de hand te doen, alsof wat Rusland doet dan weer zo uitzonderlijk en inhumaan is dat je daarmee niet mag of kan vergelijken. Mensen zijn altijd op zoek naar een referentiekader, dan is het logisch dat er gekeken wordt naar die andere nietsontziende oorlog die zich nog altijd afspeelt in onze achtertuin. Uiteraard zijn er grote verschillen, maar dat wil niet zeggen dat elke vergelijking uitgesloten is.
1. Wat zeggen absolute cijfers? Jij bent degene die kwam met de 20.000 obussen van Rusland. Israël beweert steeds Hamas-doelwitten te bombarderen, Rusland blijft ook volhouden niet doelbewust burgerdoelen te raken. Israël heeft daarin bij mij nauwelijks meer geloofwaardigheid dan Rusland. De lijst met vluchtelingenkampen, scholen, gebedsplaatsen, markten en ziekenhuizen die geraakt zijn geweest de afgelopen weken in Gaza begint al aardig aan te dikken hoor. Je kan je blijven verstoppen achter de stelling dat daar misschien leden van Hamas rondliepen of verbleven, maar met naar verluidt al meer dan 2000 gedode kinderen begint dat toch steeds minder geloofwaardig of gerechtvaardigd te klinken.
2. Als ik luister en lees wat Israëlische ministers zeggen, dan snap ik eerlijk gezegd niet hoe je nog stellig kan volharden dat die politieke motivatie er niet is. Als je ook kijkt wat Israël doet naast de bombardementen, is het al helemaal duidelijk dat Israël de Palestijnen collectief op de strafbank wil leggen. De motivatie is misschien anders, namelijk zuivere wraak en vergelding - al moeten we er dan ook weer bij zeggen dat in de Westelijke Jordaan er wel degelijk van de situatie geprofiteerd wordt door Israëlische kolonisten om nog intenser territorium te annexeren en het gebied etnisch te zuiveren - maar de resultaten zijn uiteindelijk wel hetzelfde.
3. Israël heeft ook al witte fosfor ingezet over Gaza. Ik vind het ook absurd om altijd maar te stellen dat Israël precisiebombardementen gebruikt dus dan is het oké. Zoals boven al gezegd, we moeten ze maar op hun woord geloven dat enerzijds daar effectief Hamas-doelwitten rondliepen, en anderzijds moeten we hun redenering dan maar volgen dat voor het potentieel doden van 1 Hamas-strijder het OK is dat 10 onschuldige burgers sterven. Want dat is wel de realiteit. Daarnaast misken je door steeds te focussen op die bombardementen de andere zaken die Israël doet: het onthemen van honderdduizenden burgers, hen zonder alle noodzakelijke levensmiddelen zetten, ...
En sinds wanneer is "ze zouden nog veel wreder kunnen zijn" een excuus? Rusland heeft ook nogal een aantal trappen die ze kan nemen in wreedheid in Oekraïne hoor, die kunnen dat excuus ook nog altijd inroepen. Als er 1 belegering in de recente oorlogsgeschiedenis is waarmee je de situatie in Gaza kan vergelijken, dan is het toch net Marioepol? Niet 1 op 1 neen, maar dan kan je niets meer vergelijken als je dat wil.
Voor mij is er maar 1 echt fundamenteel verschil, en dat is dat bij de Russisch-Oekraïense oorlog er 1 duidelijke agressor is, terwijl we hier spreken over hoofstuk zoveel uit een wraak-wedervergelding cyclus van bijna een eeuw.
Vooral met een bevolking die vertegenwoordigd wordt door een terroristische organisatie die zich niet wil overgeven.
Een organisatie die bij het stoppen van de acties uit Israël alleen maar zich zal versterkt voelen en nog meer terreur zal zaaien.
Dus goed tot zolang de starter van dit conflict zich niet overgeeft, tot zolang Israël bijna verplicht is om te blijven drukken.
Welkom terug bij pagina 1 van dit topic? Maar enfin, nogmaals: dit conflict duurt net al zo lang omdat Israëliërs en Palestijnen vastzitten in een cyclus van wraak en wedervergelding. Wat we nu zien, is niet anders dan wat we al 80 jaar zien. Wat we nu zien, verzekert dat we de komende 80 jaar hetzelfde zullen zien. Zelfs het kleinste kind ziet nu toch in dat wat er nu gebeurt de beste voedingsbodem is voor terreur? Langs beide kanten voor alle duidelijkheid. Het is niet meer dan normaal dat het bloed van de Israëliërs kookt na de barbarij van Hamas eerder deze maand. Maar heb je nu echt nog eens 80 jaar van deze miserie nodig om in te zien dat zolang Israël de Palestijnen behandelt zoals ze ze nu en al decennia behandelt, dat er geen oplossing mogelijk is? Je kan terrorisme niet bestrijden wanneer je ze continue voedt met de rijkste voedingsbodem die er bestaat: een cocktail van wanhoop, bittere armoede, uitzichtloosheid, rouw, haat en het gevoel niets meer te verliezen hebben. En het meest cynische aan het verhaal is dat hoewel Hamas waanzinnige verliezen zal te verwerken krijgen, de Israëlische regering niet beter had kunnen reageren voor het Hamas-leiderschap. Die hun missie is perfect geslaagd.
Het blijft ook onzinnig om in dit conflict Hamas als starter te beschouwen. Gaan we nu weer heel de discussie van voorafaan moeten voeren over context en geschiedenis? Werkelijk? Het afgelopen jaar alleen al werd er in Israël zelf door oppositie, pers, mensenrechtenorganisaties, ... herhaaldelijk gewaarschuwd dat het steeds harder wordende beleid van Netanyahu ten opzichte van de Palestijnen in zowel Gaza als de Westelijke Jordaan tot ontploffing zou komen. Je kan heel erg veel zeggen over de aanslag van Hamas, maar niet dat ze uit het niets kwam of ongeprovoceerd was.
edition.cnn.com
