Bart De Pauw

Is het hele idee achter een autismespectrumstoornis in plaats van gewoon de ouderwetse diagnose van "autist" niet gewoon dat er hopen verschillende manieren zijn waarop dit tot uiting komt, met verschillende intensiteit. Als ik me niet vergis is het dan ook eerder een hele hoop mogelijke kenmerken waar men hoger op scoort dan de standaardpopulatie (en niet noodzakelijk op elk kenmerk).

Er zijn genoeg mensen die op latere leeftijd pas een diagnose kregen, en waar dit amper werd opgemerkt, gewoon omdat de kenmerken minder uitgesproken zijn en personen (zeker indien ze een zekere intelligentie hebben) manieren ontwikkelen om hiermee om te gaan.
 
miljoenen vrouwen hebben een diagnose zwangerschap. Miljoenen vrouwen hebben wel verschillende gevolgen ervan. Nochtans is de zwangerschap wel duidelijk dezelfde aandoening.
Zwangerschap is ook iets dat duidelijk te verifiëren valt. Je bent zwanger of je bent geen zwanger. Er groeit een kind in jouw buik. Bij ASS is dat niet het geval.
 
Maar hoe zijn in andere mensen in staat om te zien aan welke persoonlijkheidskenmerken men wel iets kan doen en aan welke men niets kan doen.
dat hoeft niet noodzakelijk. Maar het is belangrijk als je bepaalde steunmaatregelen wil toekennen aan mensen die een "ass-gedrag" hebben, om te kijken wélke steun ze nodig hebben.

Een kind die in de klas niet tegen drukte kan, moet daar mee leren omgaan. Afhankelijk van zijn problematieken, is daar echt speciale steun voor nodig (en soms blijvend).
 
Is het hele idee achter een autismespectrumstoornis in plaats van gewoon de ouderwetse diagnose van "autust" niet gewoon dat er hopen verschillende manieren zijn waarop dit tot uiting komt, met verschillende intensiteit. Als ik me niet vergis is het dan ook eerder een hele hoop mogelijke kenmerken waar men hoger op scoort dan de standaardpopulatie.

Er zijn genoeg mensen die op latere leeftijd pas een diagnose kregen, en waar dit amper werd opgemerkt, gewoon omdat de kenmerken minder uitgesproken zijn en personen (zeker indien ze een zekere intelligentie hebben) manieren ontwikkelen om hiermee om te gaan.
De verschillen tussen mensen met ASS zijn even groot als de verschillen tussen iemand met ASS en met mensen uit de normale populatie. De verschillende manieren waarop dit tot uiting komt met verschillende intensiteit zijn zo breed, dat het kan gezien worden als gewoon menselijke variatie waarbij mensen anders zijn dan elkaar, zonder dat daar een duidelijke verklaring voor is. Ik zie de verschillen in het spectrum van autismespectrumstoornis als even gevarieerd en breed als de verschillen in een spectrum van de persoonlijkheid van een mens. Daarom dat ik persoonlijk zo een diagnose niet echt bevorderend vind, omdat mensen een stereotiep verkeerd beeld hebben over ASS (wellicht één beeld) door onze perceptie. Zelfs al is het er, zie ik niet in hoe het mensen uit de hulpverlening kan bijstaan, wanneer je ook gewoon op basis van de persoon zelf een manier v. werken met die persoon kan zoeken.

dat hoeft niet noodzakelijk. Maar het is belangrijk als je bepaalde steunmaatregelen wil toekennen aan mensen die een "ass-gedrag" hebben, om te kijken wélke steun ze nodig hebben.

Een kind die in de klas niet tegen drukte kan, moet daar mee leren omgaan. Afhankelijk van zijn problematieken, is daar echt speciale steun voor nodig (en soms blijvend).
Daar ben ik wel akkoord mee, maar dat moet kunnen zonder de diagnose van ASS. Daar ligt een deel v/h probleem. Als iemand hulp nodig heeft, heeft hij/zij/de ouders vandaag een diagnose nodig die het probleem met het kind moeten kunnen aantonen. Ik vind dat eigenlijk absoluut geen manier v. werken. Zelfs al mocht ik hier fout in zijn, duurt het in veel gevallen ook een tijd tot de diagnose er is, ook al zijn de vermoedens heel sterk. Dat is in veel gevallen zo, bijvoorbeeld voor dat iemand recht heeft op logopedie (mede door lange wachtlijsten) moet er al aangetoond worden dat het kind een enorme leerachterstand heeft of enorme leerproblemen.
 
Zoals Lakgigar zegt, komt het wel echt niet geloofwaardig over als ge daar nu ineens in het midden van een rechtzaak mee afkomt dat ge een of andere aandoening hebt die ge dan gaat aanwenden om te pleiten voor verzachtende omstandigheden.
 
Laatst bewerkt:
Jammer dat deze thread nu gekaapt wordt.
Gohja, akkoord, en mijn excuses om eraan mee te doen. Naar mijn mening, als BDP een ASS heeft, lijkt het mij dat deze niet zo uitgesproken is (gezien zijn carrière) dat het als een excuus moet gebruikt worden. Uiteindelijk heeft iemand met (edit: hoogfunctionerende) ASS wel een moreel besef, en mag daarop ook afgerekend worden. IMHO.
 
"licht" en "zwaar" is eigenlijk geen goede benaming ervan. Een persoon als bpd functioneert duidelijk op een hoog niveau, hij kan zich doen passen in de maatschappij, hij heeft waarschijnlijk veel goede coping mechanismes aangeleerd.
 
Zoals Lakgigar zegt, komt het wel echt niet geloofwaardig over als ge daar nu ineens in het midden van een rechtzaak mee afkomt dat ge een of andere aandoening hebt.
Controleert men eigenlijk op de rechtbank of hij inderdaad ooit gediagnosticeerd werd, en niet alleen die diagnose, maar ook de hele testmethode enzovoort? Ik zou het heel spijtig zijn, mocht achteraf duidelijk worden dat hij al jaren de diagnose had, en daar nu pas mee naar buiten kom. Maar misschien heeft hij zich onlangs laten testen, evt. ten gevolge van de controverse, en in welke mate wordt dan gezocht naar "een label" om dat als "excuus" te brengen op de rechtbank? Maar goed zoals Sylverscythe zegt, zelfs al is het effectief zo, heeft iemand met (lichte) ASS altijd een moreel besef. En het is vrij duidelijk dat niet iemand met zware ASS zou zijn. Die zou een publiek op Een nooit op die manier kunnen entertainen als quizmaster of acteur.

"licht" en "zwaar" is eigenlijk geen goede benaming ervan. Een persoon als bpd functioneert duidelijk op een hoog niveau, hij kan zich doen passen in de maatschappij, hij heeft waarschijnlijk veel goede coping mechanismes aangeleerd.
Licht en zwaar is wellicht het verschil in welke mate die persoon coping mechanismes kan aanleren, maar inderdaad "een subjectieve" onderverdeling. Je spreekt zelf over BDP die duidelijk op een hoog niveau functioneert, dus dan kunnen we op laag niveau en op hoog niveau functioneren gebruiken. Iemand op hoog niveau is in staat om dat moreel besef in te zien IMO.
 
Zoals Lakgigar zegt, komt het wel echt niet geloofwaardig over als ge daar nu ineens in het midden van een rechtzaak mee afkomt dat ge een of andere aandoening hebt die ge dan gaat aanwenden om te pleiten voor verzachtende omstandigheden.
Waarom?
Ik ken genoeg mensen die een bepaalde aandoening hebben en dat niet te pas en te onpas rondstrooien. Enkel als het een verklaring kan geven van een probleem, gaan ze het benoemen.

En het is niet aan mij (of gelijk iemand hier) om dat in twijfel te trekken. Het kan zijn dat het klopt, het kan zijn dat het een excuus is. Maar wij hebben noch de kennis, noch de nodige informatie noch de expertise om hier vlakaf te zeggen dat het niet zo is (of effectief zo is).
 
Waarom?
Ik ken genoeg mensen die een bepaalde aandoening hebben en dat niet te pas en te onpas rondstrooien. Enkel als het een verklaring kan geven van een probleem, gaan ze het benoemen.

En het is niet aan mij (of gelijk iemand hier) om dat in twijfel te trekken. Het kan zijn dat het klopt, het kan zijn dat het een excuus is. Maar wij hebben noch de kennis, noch de nodige informatie noch de expertise om hier vlakaf te zeggen dat het niet zo is (of effectief zo is).
Mijn vraag is dan of men op de rechtbank de kennis, de expertise en VOORAL de nodige informatie hebben om te bepalen of dit zo of niet zo is. In welke mate wordt die claim dan ook onderzocht, of is het gewoon een "anekdote" die gebruikt wordt als verdediging?
 
Waarom?
Ik ken genoeg mensen die een bepaalde aandoening hebben en dat niet te pas en te onpas rondstrooien. Enkel als het een verklaring kan geven van een probleem, gaan ze het benoemen.

En het is niet aan mij (of gelijk iemand hier) om dat in twijfel te trekken. Het kan zijn dat het klopt, het kan zijn dat het een excuus is. Maar wij hebben noch de kennis, noch de nodige informatie noch de expertise om hier vlakaf te zeggen dat het niet zo is (of effectief zo is).
Ik zeg ook niet dat het onmogelijk is, ik ben verder geen psycholoog, maar bij mij komt het alleszins totaal niet geloofwaardig over. Ik denk ook dat het niet goed overkomt bij de andere betrokkenen omdat het externaliseren van de oorzaak en het tonen van berouw niet echt super complementair zijn hier.
 
Ik zeg ook niet dat het onmogelijk is, ik ben verder geen psycholoog, maar bij mij komt het alleszins totaal niet geloofwaardig over. Ik denk ook dat het niet goed overkomt bij de andere betrokkenen omdat het externaliseren van de oorzaak en het tonen van berouw niet echt super complementair zijn hier.

Akkoord dat het niet goed overkomt bij de slachtoffers. Maar het kan hen ook een verklaring geven waarom hij de dingen deed die hij deed.

Je komt ook niet met zoiets naar buiten voor de lol natuurlijk. Het is niet van “ik ben Bart De Pauw je kan me kennen van schalkse ruiters, en ik heb ook ASS!”
 
Zoals Lakgigar zegt, komt het wel echt niet geloofwaardig over als ge daar nu ineens in het midden van een rechtzaak mee afkomt dat ge een of andere aandoening hebt die ge dan gaat aanwenden om te pleiten voor verzachtende omstandigheden.
Maar misschien heeft hij zich onlangs laten testen, evt. ten gevolge van de controverse, en in welke mate wordt dan gezocht naar "een label" om dat als "excuus" te brengen op de rechtbank?
Volgens wat ik gelezen heb (in De Morgen) zou dat autisme pas aan het licht gekomen zijn tijdens de therapie na de beschuldigingen.
 
Volgens wat ik gelezen heb (in De Morgen) zou dat autisme pas aan het licht gekomen zijn tijdens de therapie na de beschuldigingen.
Bedankt voor de toelichting.

Ik heb zelf ook even gekeken naar evt. een link tussen autismespectrumstoornis en stalking. https://www.reading.ac.uk/news-and-events/releases/PR842864.aspx Dit is één van de eerste zoekresultaat, waarin staat dat er eigenlijk nauwelijks onderzoek naar gedaan wordt. Maar 5 studies in de hele 21ste eeuw.

Waar ik me wel in herken is dat ik als kind niet in staat was om op een normale manier een meisje van die leeftijd te benaderen. Maar dat was echt nog op de lagere school. Dat is nadien weggegaan. In zekere zin heb ik daar nog steeds moeite mee, maar mijn coping strategie is eigenlijk dat ik totaal geen initiatief nog neem. Omdat wat ik ook zou doen, ik bij alles het gevoel heb dat elke benadering die ik zou maken ongewenst zou zijn. Ik heb dat ook enkel bij vrouwen die mij interesseren. Ik heb dat eigenlijk niet of nauwelijks bij vrouwen waar ik geen interesse in heb. Ik heb gewoon liever dat het andere geslacht het initiatief neemt, maar het is een ongeschreven wet dat de man de eerste stap moet zetten, en dat is iets wat mij enorm stoort, zeker in een maatschappij waar vrouwen vaak klagen dat de grens snel overschreden wordt, en dit niet goed kunnen aangeven. Ik denk dat een mentaliteitswijziging waarbij beiden evenveel initiatief nemen, eigenlijk al heel veel gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag zullen elimineren op termijn. In een wereld waar man en vrouw gelijk horen te zijn, is zo een ongeschreven wet niet meer van deze tijd.

Ik denk dat er niet genoeg aandacht wordt gegeven aan de geslachtsrollen die nu heersen, in waar zelfs ik nog geleerd ben geweest dat een man sterk en dit en dat hoort te zijn, en dat afwijzing niet hoort, maar dat is exact hetgeen wat zal leiden tot haantjes-de-voorste gedrag wat bij bepaalde vrouwen verkeerd zal overkomen. Ik kan me goed inbeelden dat er mannen zijn die te ver zullen gaan omdat ze niet door hebben dat het om afwijzing gaat, maar zelf zullen denken dat de vrouw hard to get speelt. Maar niet elke vrouw is hetzelfde. Het zal er ook van afhangen van welke cultuur of achtergrond je komt. Je hebt van die mensen die geboren zijn voor knipperlichtrelaties, waarbij een afwijzing dan toch niet definitief blijkt te zijn achteraf.
 
Laatst bewerkt:
Ik denk dat er niet genoeg aandacht wordt gegeven aan de geslachtsrollen die nu heersen, in waar zelfs ik nog geleerd ben geweest dat een man sterk en dit en dat hoort te zijn, en dat afwijzing niet hoort, maar dat is exact hetgeen wat zal leiden tot haantjes-de-voorste gedrag wat bij bepaalde vrouwen verkeerd zal overkomen.

Waar in hemelsnaam heb je dat geleerd?
 
Ik denk al jaren, voor dit gedoe, dat Bart de Pauw autisme heeft. Hij mist soms nuances in taal, hij mist context. Je ziet hem bij niet gerepeteerde mopjes soms echt kortsluiten en dan een funny haha marginaal grapje maken.
Ik kan uiteraard niemand diagnoseren op basis van tv fragmenten, het vermoeden is er echter wel hoor.
 
Hij: “Waarom zoek je me op?” Zij: “Uit interesse en omdat ik eens wil samenwerken. Dus als je eens een lange bruine nodig hebt?” Hij: “Je staat op mijn lijst.” Zij: “Ik wil niet weten welke lijst.” Hij: “Daar sta je ook op.” (...)
Conversatie De Pauw - Feryn, nadat ze zelf contact zocht.

Hij: “Je staat op mijn lijst.”
Zij: “Ik wil niet weten welke lijst.”

Tja... dat is toch van haar kant toch wel teasen, flirten, whatever...
Bij iemand als De Pauw was dat natuurlijk niet een goede zet...
 
Terug
Bovenaan