Archief - Wel of geen kinderen krijgen, de voor- en nadelen

sandervdw · 5 apr 2013

mazonemayu zei:
sorry dude, no offense en niet denigrerend bedoeld, maar 18 jarigen zijn emotioneel nog snotneuzen; en das iets wat je zelf pas merkt als je da 30 voorbij bent. ik werk heel de dag met jongeren & spendeer er ook minstens de helft van mn vrije tijd mee en er zijn toch veel dingen waarover ik met hen niet kan praten hoor. aangezien ge volgens u dan als ge 18 bent wel een nuchter oordeel kunt vellen over zoiets drastisch, moet ge in principe over al de rest ook gewoon kunnen meepraten...not. en dan heb ik heb niet over kennis, maar gewoon over de bril waardoor een 18 jarige het leven ziet tov mijn bril (die minder & minder in aangedampt naarmate men ouder word )

Ik begrijp uw punt volledig hoor (ben zelf 25), maar dat is eerder een probleem dat officiele volwassenheid niet op een juiste manier wordt gedefinieerd. Naar mijn mening moet je als volwassene zelf de keuze hebben over je daden. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat mensen nooit op een punt komen waarop ze beslissingen kunnen nemen waarover ze later nooit spijt krijgen. Enkele voorbeelden: scheidingen, oudere mensen die ouder worden (natuurlijk of adoptie), veranderen van job, ...

Anoniem04 · 5 apr 2013

Scifo zei:
Vroeger zeiden me kinderen ook weinig, toch wil ik ooit ne kleine hebben. Gewoon om al deel uit te maken hoe hij zal opgroeien. Ik hoop erges dat het een jongetje is, en een voetballerke wordt.

Ik hoop dat hij dan ook een Alonso fan is!

Monalisa · 5 apr 2013

Ik ben een vrouw van 34, met een stabiele relatie van 10 jaar, en ik wil ook geen kinderen. Het is echter nooit in mij opgekomen om me te laten steriliseren, of om dat te vragen van mijn partner. Je weet nooit hoe het leven gaat, of hoe je verandert, van gedacht verandert... Zeg nooit nooit... Ex-partner van mijn vriend heeft ook pas op haar 38 en 40 kindjes gekregen. Die wilde voorheen ook geen kinderen.

Mijn visie op veel dingen is veranderd sinds mijn 18de. Over veel dingen denk ik ook anders dan toen ik 26 was. Dus waarom zouden mijn visies en ideeën nu niet meer verder kunnen evolueren na mijn 34ste? Het leven kan altijd nog alle kanten op, op eender welke leeftijd. (Al is er aan kinderen krijgen wel een biologische limiet natuurlijk...)

"Alleen de doden en de dwazen veranderen nooit van mening." (Oliver Wendell Holmes sr.)

Bananarama · 5 apr 2013

Scifo zei:
Hoe kan je voor adoptie kiezen als je de mogelijkheid hebt om een kind van eigen vlees en bloed op de wereld te zetten. (uitgez dat er een grote kans is op complicaties)

Of: Hoe kun je ervoor kiezen om zelf een kind op de al zo bevolkte wereld te zetten als je het geld, de tijd en de middelen hebt om een kind dat al wel leeft van een hels bestaan te redden?

Ik zeg altijd: als je écht een kind wilt, dan mag het niet uitmaken waar dat vandaan komt. Wil je toch per se een eigen kind, dan zegt dat meer over jezelf (nood aan zelfbevestiging,...) dan over je eigenlijke kinderwens. Is niets mis mee, maar het mag wel gezegd worden.

Put_met_keren · 5 apr 2013

Bananarama zei:
J

Ik wil niet leven met het besef dat een onschuldig kind bv met al mijn slechtere lichaams- en karaktertrekken door het leven moet gaan, gewoon omdat ik ooit eens een drang voelde om te weten hoe het eruit zou zien. En ik wil ook niet moeten weten dat ik een kleine op de wereld heb gezet die wel eens de volgende Dutroux zou kunnen zijn (want die heeft uiteindelijk ook een moeder), of die een buitengewone aanleg heeft om constant in depressies te vallen, of... Dat zijn dingen waar je met adoptie allemaal niet mee moet zitten (uiteraard kun je dat kind ook nog altijd slecht beïnvloeden, maar je weet dat jou in principe geen schuld treft over dingen zoals ik net omschreef, zolang je het een goede opvoeding hebt gegeven).

Ik kan het mij best inbeelden, maar ik zie niet in waarom die meerwaarde er niet evenzeer kan zijn met geadopteerde kinderen. IK zou zelfs durven zeggen dat dat een grotere meerwaarde zou zijn. Een grotere en mooiere goede daad kan ik mij bijna niet inbeelden.

Dat is ook mijn drijfveer. Ik heb zo'n genetische ballast in de familie; mijn moeder heeft lupus, mijn vader de ziekte van Leber, beiden hebben aanleg voor depressies (mijn moeder veel extremer dan mijn vader), mijn halfzus heeft fybro, ikzelf heb hashimoto en nog andere zaken ook. Verder zit er in de familie ook autisme, ADHD, de ziekte van Crohn en waarschijnlijk nog wel een hele waslijst aan andere ziekten.

Maar adoptie is voor mij ook geen optie, ik wil dat risico niet lopen. Wat als ik geen goede moeder zou zijn? En ik denk dat dat omwille van mijn achtergrond er wel eens dik zou kunnen inzitten.

Maar adoptie is toch ook wel een vreemde keuze vind ik gezien hetgeen ge hier vertelt, uw eigen achtergrond kent ge maar ge hebt toch totaal geen zicht op die van dat adoptiekind? Wat als dat dan plots de nieuwe Dutroux blijkt te zijn? :unsure:

Scifo zei:
Hoe kan je voor adoptie kiezen als je de mogelijkheid hebt om een kind van eigen vlees en bloed op de wereld te zetten. (uitgez dat er een grote kans is op complicaties)

Vroeger zeiden me kinderen ook weinig, toch wil ik ooit ne kleine hebben. Gewoon om al deel uit te maken hoe hij zal opgroeien. Ik hoop erges dat het een jongetje is, en een voetballerke wordt.

Een eigen kind kan zijn eigen interesses hebben maar toch denk ik dat bepaalde interesses/karaktertrekken ook genetisch worden doorgegeven en daardoor zal die band altijd sterker zijn.

Dat vind ik eigenlijk maar een egoïstisch standpunt: IK wil zien hoe een kind van mij er zou uitzien.

Bananarama · 5 apr 2013

mazonemayu zei:
er is meer aan kinderen hebben dan ze alleen maar hebben, er is ook de band die je er al onbewust mee smeedt als dat nog in de buik zit; ook op de moment dat het geboren word doet dat iets heel raars met uw geest & emoties, dat "linkt" u daar precies aan vast. moeilijk om uit te leggen allemaal hoor, maar das écht zo. en dat kan je toch nooit hebben met een adoptiekind, graag zien zowieso, en een band hebben ook...maar das toch anders...minder diep zou ik zelfs zeggen.

Ik ben er anders van overtuigd dat de wereld vol vrouwen is zoals die in dit artikel:
The mother who says having these two children is the biggest regret of her life | Mail Online

Er zullen veel mensen klaarstaan om te zeggen wat een slechte moeder zij is, terwijl zij het qua opvoeden er niet slechter van af heeft gebracht dan een andere. Het "moedergevoel" is er gewoon nooit bij komen kijken. Misschien wordt het eens tijd dat mensen van de mythe afstappen dat moeder/vader worden automatisch zorgt voor die "speciale band". Dat zou voorkomen dat vrouwen zoals die in dit artikel tegen hun eigen wil/beter weten in alsnog kinderen krijgen, en dan tot de conclusie komen dat ze een grote vergissing hebben begaan omdat het moedergevoel uitblijft.

Zij heeft wrsl nooit iets anders gehoord dan "de moment dat ze het op je borst leggen zodra het geboren is, dan komt de moederliefde vanzelf opborrelen". Als er meer mensen zouden zijn die er even open over zouden durven spreken zoals zij daar doet, dan zouden er heel wat ongelukkige moeders (en ongelukkige kinderen) minder zijn op de wereld.

Bananarama · 5 apr 2013

Put_met_keren zei:
Maar adoptie is toch ook wel een vreemde keuze vind ik gezien hetgeen ge hier vertelt, uw eigen achtergrond kent ge maar ge hebt toch totaal geen zicht op die van dat adoptiekind? Wat als dat dan plots de nieuwe Dutroux blijkt te zijn?

Ja, dat risico is er uiteraard altijd. Maar dan kun je de schuld ervan niet op jezelf steken (of je moet echt een belabberde ouder zijn geweest natuurlijk). Als ik die mini-Dutroux niet had opgevoed, dan had iemand anders het wel gedaan, want geleefd had hij zonder mij sowieso.

Put_met_keren zei:
Dat vind ik eigenlijk maar een egoïstisch standpunt: IK wil zien hoe een kind van mij er zou uitzien.

Uhu

Dat is echt een klassieker trouwens... Ook een goeie is "we hebben al twee jongens en nu willen we nog een meisje". Want kinderen krijgen, dat is zoals spelen met de lotto he.. Geen winnend ticketje? We kopen er nog een!

Bananarama · 5 apr 2013

Monalisa zei:
"Alleen de doden en de dwazen veranderen nooit van mening." (Oliver Wendell Holmes sr.)

Zo kun je dus net zozeer spijt krijgen van wél kinderen te krijgen. Toch gek hoe mensen die zeggen "ik wil nooit kinderen" altijd moeten horen hoe ze mss nog van gedachte gaan veranderen, en mensen die zeggen "ik wil kinderen" niet.

Ik wil absoluut vermijden dat ik op de valreep nog van gedachte ga veranderen, gewoon "omdat de biologische klok tikt" en ik niet meer helder kan nadenken, en er dan spijt van zou krijgen (dat zou ik sowieso). Jammer genoeg zit sterilisatie er voor mij niet in, omdat dokters blijkbaar beter kunnen leven met de gedachte dat ik in staat ben tot abortus dan met de gedachte dat ze mij baas laten zijn over mijn eigen lichaam door mij een sterilisatie te geven. Overigens heb ik niet aan mijn vriend gevraagd om een vasectomie te laten doen, het bleek gewoon de beste oplossing te zijn voor onze specifieke situatie.

Ties08 · 5 apr 2013

mazonemayu zei:
ok, dat kost handenvoltijd, energie & geld; maar ge krijgt er onvoorwaardelijke liefde & vriendschap (cliché, maar waar) voor terug en dat is iets wat mensen zonder kinderen nooit zullen kennen want "onvoorwaardelijk" tussen partners & vrienden bestaat gewoon niet.

anyway, my 2 cents

Klopt echt niet hoor. Eigenlijk is GEEN ENKELE LIEFDE onvoorwaardelijk.
Jij denkt dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk is omdat het nu misschien nog klein en lief is, maar als het zich later van jou distantieert, heel erg gemeen gaat doet, je messteken in de rug zet, heel je leven overhoop haalt, ... dan ga je er écht niet meer van houden hoor.

Zolang het klein is en/of je nodig heeft is die liefde mss onvoorwaardelijk, omdat het kind het vermogen nog niet heeft om echt gemeen te doen en zich te doen haten, maar het kan zeer zeker wel hoor. Vergis je daar niet in.

Monalisa · 5 apr 2013

Bananarama zei:
Zo kun je dus net zozeer spijt krijgen van wél kinderen te krijgen.

Dat kan je zeker. Maar je zou ook spijt kunnen krijgen van een sterilisatie/vasectomie.

A. Het is mogelijk om zonder sterilisatie/vasectomie toch geen kinderen te krijgen als je dat niet wil.
B. Als je na een sterilisatie/vasectomie toch nog kinderen wil, is dat erg moeilijk.

Optie A lijkt me de beste.

Waarom ben je zo bang voor die eventuele biologische klok die gaat tikken? Als dat zo is ga je er toch gewoon voor? Waarom moet alles zo hyperrationeel zijn? Ik heb die keuze ook rationeel gemaakt, en die ratio is tot nu toe altijd sterker geweest dan die biologische klok. Maar als het nu omgekeerd geweest zou zijn, zou ik vast wel ongelukkig geweest zijn met mijn rationele keuze, denk ik.

Bananarama · 5 apr 2013

Scifo zei:
Zelfs de 23-jarige leeftijd van Banarama is nog te snotneusachtig om over zoiets belangrijks te beslissen.

Intussen zijn mijn ex-klasgenoten die nu ook 23 zijn volop aan het bevallen en juicht iedereen ze toe. Zijn zij dan te snotneusachtig om te beslissen over zoiets?

Bananarama · 5 apr 2013

Monalisa zei:
Dat kan je zeker. Maar je zou ook spijt kunnen krijgen van een sterilisatie/vasectomie.

A. Het is mogelijk om zonder sterilisatie/vasectomie toch geen kinderen te krijgen als je dat niet wil.
B. Als je na een sterilisatie/vasectomie toch nog kinderen wil, is dat erg moeilijk.

Optie A lijkt me de beste.

Optie A bestaat uit pil (en varianten) of spiraaltje: no-go voor Bananarama. Of condooms, maar dat is no-go voor meneer Bananarama.

Optie B: des te beter dat het dan heel moeilijk is. Ik wil mij (en hem) maar al te graag beschermen tegen zulke verdragende impulsieve beslissingen

Croky · 5 apr 2013

Bananarama zei:
Intussen zijn mijn ex-klasgenoten die nu ook 23 zijn volop aan het bevallen en juicht iedereen ze toe. Zijn zij dan te snotneusachtig om te beslissen over zoiets?

't is wel enorm ingrijpend eh.
Een vriend van mij heeft een paar jaar geleden een vasectomie laten doen op zijn 27e. Hij had al twee kindjes en zijn vrouw mocht er om gezondheidsredenen geen meer krijgen. Dus dat leek de geschikte oplossing. Hij was ervan overtuigd dat 2 kindjes wel voldoende was voor hem. Een half jaar na die vasectomie gebeurt er vanalles gaan ze uit elkaar. Nu heeft hij een schat van een vriendin waar hij z'n leven mee wil delen. Zij heeft geen kinderen. Ze zouden nu heel graag samen een kindje maken........ Spijtig eh?

Bananarama · 5 apr 2013

Monalisa zei:
Waarom ben je zo bang voor die eventuele biologische klok die gaat tikken? Als dat zo is ga je er toch gewoon voor? Waarom moet alles zo hyperrationeel zijn?

Omdat kinderen krijgen te grote gevolgen heeft op zowat elk denkbaar vlak om daar niet rationeel over na te denken. Bovendien zijn de risico's van zwangerschappen bij vrouwen eind de 30, begin de 40 etc in mijn ogen gewoon te groot om daar op dat moment nog in te vliegen.

Bananarama · 5 apr 2013

Croky zei:
't is wel enorm ingrijpend eh.
Een vriend van mij heeft een paar jaar geleden een vasectomie laten doen op zijn 27e. Hij had al twee kindjes en zijn vrouw mocht er om gezondheidsredenen geen meer krijgen. Dus dat leek de geschikte oplossing. Hij was ervan overtuigd dat 2 kindjes wel voldoende was voor hem. Een half jaar na die vasectomie gebeurt er vanalles gaan ze uit elkaar. Nu heeft hij een schat van een vriendin waar hij z'n leven mee wil delen. Zij heeft geen kinderen. Ze zouden nu heel graag samen een kindje maken........ Spijtig eh?

Wat ik aan die situatie vooral spijtig vind, is dat er nu 2 kinderen zijn met een mama en een papa die uit elkaar zijn.

Ik bedoelde trouwens dat ik het gek vind dat iedereen het normaal vindt dat 23-jarigen volwassen genoeg zijn om kinderen op de wereld te zetten, maar niet om te beslissen dat ze het onmogelijk willen maken dat ze er ooit op de wereld zullen zetten. Het gevolg is in beide gevallen even permanent...

HelpYouFall · 5 apr 2013

Bananarama zei:
Omdat kinderen krijgen te grote gevolgen heeft op zowat elk denkbaar vlak om daar niet rationeel over na te denken.

Dat is dan ook weer allemaal gewoon hoe je ernaar kijkt. Als ik heel je überrationele denken doortrek. Op extreem lange termijn in the grand scheme of things in het universum heeft dit allemaal eigenlijk 0,0 te betekenen.

Zoals ik al zei, ik trek het alleen maar even door om heel je argumentatie tegen te baseren op zuivere rede. Just for the sake of argument

Bananarama · 5 apr 2013

HelpYouFall zei:
Dat is dan ook weer allemaal gewoon hoe je ernaar kijkt. Als ik heel je überrationele denken doortrek. Op extreem lange termijn in the grand scheme of things in het universum heeft dit allemaal eigenlijk 0,0 te betekenen.

Zoals ik al zei, ik trek het alleen maar even door om heel je argumentatie tegen te baseren op zuivere rede. Just for the sake of argument

Alee, ik zal een kleine maken omdat het totaal geen irrationele gevolgen heeft voor het universum

Scifo · 5 apr 2013

Dillyracer zei:
Ik hoop dat hij dan ook een Alonso fan is!

Billenklets dan!

En voor het overige wil ik nog zeggen dat ik er dan inderdaad een egoïstische kijk op heb. ik wil zien hoe mijn kinderen opgroeien. Wat hun sterke en zwakke punten zullen zijn. Dat ik trots kan zijn op wat ze verwezenlijken met mijn genen in feite.

Adoptie laten we dan over aan de wereldverbeteraars

Freddy_reloaded · 5 apr 2013

Ben ik nu bijzonder naief als ik denk dat je toch altijd nog je zaadcellen kan laten invriezen alvorens een vasectomie te doen? Zo kan je toch nog altijd, je "eigen" kinderen krijgen mocht je dat willen? Of zie ik iets over het hoofd

Croky · 5 apr 2013

Bananarama zei:
Wat ik aan die situatie vooral spijtig vind, is dat er nu 2 kinderen zijn met een mama en een papa die uit elkaar zijn.

Ik bedoelde trouwens dat ik het gek vind dat iedereen het normaal vindt dat 23-jarigen volwassen genoeg zijn om kinderen op de wereld te zetten, maar niet om te beslissen dat ze het onmogelijk willen maken dat ze er ooit op de wereld zullen zetten. Het gevolg is in beide gevallen even permanent...

Die kinderen hebben nu 4 ouders die hen doodgraag zien, en een heel pak grootouders waar ze in de watten gelegd worden. Het leven kan slechter uitdraaien hoor.

Ik ben trouwens erg blij dat ik leef, ondanks dat ik niet bepaald gewenst was. Ik had me dat natuurlijk allemaal niet moeten bedenken als ze me nooit hadden gemaakt, maar dat geldt op dezelfde ook voor kinderen die wel gewenst zijn.

Archief - Wel of geen kinderen krijgen, de voor- en nadelen

sandervdw

Legacy Member

Anoniem04

Legacy Member

Monalisa

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Put_met_keren

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Ties08

Legacy Member

Monalisa

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Croky

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

HelpYouFall

Legacy Member

Bananarama

Legacy Member

Scifo

Legacy Member

Freddy_reloaded

Legacy Member

Croky

Legacy Member