Archief - Het grote schrijvers-topic

“Mom, where are we?”
‘In the bedroom, Sophie.’
“Why is it dark in here?”
‘We’re playing a game.’
“Like hide and seek?”
‘Sort of, yes.’
“Are we hiding?”
‘Yes.’
“Mom?”
‘Yes, honeybee?’
“Is everything alright?”
‘Of course. Why wouldn’t it be?’
“Your voice seems a bit shaky.”
‘I’m a bit nervous talking so loud. We better keep quiet or they’ll find us.’
“OK.”

“Have you heard from him yet?”
‘No, Paul, I haven’t. If I had, I would’ve told you already.’
“Alright. Sorry I asked.”
‘Let’s see what we can get out of these two.’

Light poured in and filled the empty room as the door swung open, revealing two men in the doorframe.

“Alright, lady. Tell us what we need to know right now !”
‘I don’t know what you’re talking about !’
“Alright , let’s see if we can jog your memories then. Grab the girl.”
‘No, stay off of her ! Leave her alone! What is it you want to know?’

One of the men rushed forward, pulled the girl away from her mother and dragged her to the doorframe, into the light. He disappeared into the other room for a brief moment and came back, holding a knife to the girl's throat.

“Alright, beautiful. Anything’s come up yet?”
‘WAIT! What is it you want to know? Please don’t hurt her! Take me instead!’
“Oh, come on. Don’t play silly with me. We know you know what we want to hear. On the count of three, you’ll either tell me or”
‘I DON’T KNOW WHAT YOU MEAN! PLEASE DON’T HURT HER!’
“Mommy?”
‘Everything’s gonna be okay, honeybee. It’s all part of the game.’
“1”
“Aw, you’re hurting me!”
‘Please let her go. I’ll do anything.’
“2”
‘What is it you need to know? The code to my bank account, my jewelry, my’
“None of those. 3. Do it.”
A high pitched scream turned into gurgling in a matter of split seconds, with blood squirting everywhere.
‘SOPHIE!’
“Let’s get out of here. Leave the kid. And beautiful? Say hi to your husband for us, ok?”

Annabelle stayed behind in the darkened room, her daughter’s body held close to her own.

Reizigers zoeken naar wonderlijkheid in de wereld. Onooglijk kleine dorpen betreden die fonkelen als edelstenen te midden van robuuste landschappen, nederig wezen onder een ongenaakbare hemelbloesem en de ontzagwekkende grootsheid van bergreuzen veroveren zijn ervaringen die je doen opgaan in een wereld die groter is dan je ooit had durven denken. Het spirituele verstrengelt zich daarom met onze zwerflust. We willen deel uitmaken van het Oneindige omdat we dat unieke gevoel niet meer kunnen ervaren in een maatschappij waarin alles draait om geld en materie. Wij willen “meer dan leven”. We zoeken, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De ironie wil dat we daarvoor onszelf moeten verliezen in dat Oneindige. “Not till we are lost, in other words, not till we have lost the world, do we begin to find ourselves, and realize where we are and [find] the infinite extent of our relations” (H.D. Thoreau, Walden).

Reizigers zoeken naar wonderlijkheid in de wereld. We betraden onooglijk kleine dorpen die fonkelden als edelstenen te midden van robuuste landschappen en vertoefden nederig onder de eeuwige hemelbloesem. Die ervaringen deden ons opgaan in een wereld die groter is dan we ooit hadden durven denken. Het spirituele verstrengelt zich daarom met onze zwerflust. We willen deel uitmaken van het Oneindige omdat we dat unieke gevoel niet meer kunnen ervaren in een maatschappij waarin alles draait om geld en materie. Wij willen “meer dan leven”. We blijven zoeken, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De ironie wil dat we daarvoor onszelf moeten verliezen in dat Oneindige. “Not till we are lost, in other words, not till we have lost the world, do we begin to find ourselves, and realize where we are and [find] the infinite extent of our relations” (H.D. Thoreau, Walden).

Dit is nooit mijn bedoeling geweest. Dat zinnetje herhaalde ik keer op keer. Als een mantra. Ik liep doelloos rond in de veel te kleine, grijze 2 bij 2 cel. Uiteindelijk nam ik plaats op het harde houten bed.
Vader had me nooit geleerd te moorden. Het is iets dat ik mezelf heb aangeleerd. Maar Vader keurt het goed. Hij zwijgt wanneer ik moord. Wanneer ik mensen de keel oversnijd, wanneer ik ze mishandel. Ik denk dat het komt door het geschreeuw. Door hun geschreeuw hoor ik Vader niet meer. Door hun geschreeuw les ik Zijn dorst. Hij doet het me opdrinken, die warme, rode dikke vloeistof. Ik weet nog hoe mijn echte vader – pa, noemde ik hem altijd - voor het eerst over moord begon te praten tegen mij op mijn zestiende.

‘Iemand vermoorden, man of vrouw, is als aarde en steen,’ begon hij toen.
Zijn uitspraak had iets poëtisch.
‘De club van de zweverige types heeft het altijd over dingen als wind en lucht. Gevoelens van vrijheid en dat soort zaken. Misschien bestaan ze, maar misschien ook niet. Het enige wat ik weet is dat je de lucht niet kunt aanraken en de wind niet kunt zien. Maar waar je ook kijkt vind je aarde en steen zover het oog reikt. Die dingen zijn écht. Je kunt ze voelen, onder je voeten en onder je autobanden.
Iemand vermoorden is iets waarbij aarde en steen komen kijken. Die zuigen het bloed op als ze sterven, daar verdwijnt naderhand het lijk in. Ook jij zult daar eindigen.’

Ja, dat zei hij. Ik hield van pa. Maar Vader droeg me op om hem te vermoorden. Hij schreeuwde het in mijn hoofd. Eerst wou ik niet. Maar het getier in mij bleef maar aanhouden, het ging maar niet weg. Dus ik moest wel. Ik moest hem vermoorden. Maar dat was niet alles. Voor ik hem kon doden, moest ik hem tekenen. Ik moest hem vastbinden en een vijfster in zijn borstkas krassen met een mes. Dat symbool moet ik van Vader altijd in de borst van mijn slachtoffers tekenen. Het geschreeuw van Vader was even luid als dat van pa. Ik sneed zijn keel over, en abrupt stopte het geschreeuw van beide. Ik heb hem begraven achterin de tuin.

Vader had een grote dorst, die ik elke maand moest lessen. Aanvankelijk ging het goed. Maar na een tijd werd er naar me gezocht. Ze noemden me “de Beul”. Ik moet altijd lachen als ik aan die naam denk. Het doet me denken aan een grote, struise, sterke man met een zwarte kap over zijn hoofd, zodat hij onherkenbaar is. Maar dat is niet zo. In de realiteit ben ik mager, zwak en onbeduidend. Ik overmeester mijn slachtoffers door listen en trucjes. De enige steun die ik heb, krijg ik van Vader, die altijd bij me is.
Ik zie mezelf niet als een beul. Meer als een soort Bevrijder, de Dienaar van Vader. Ja, dat klinkt goed.
Elke maand moet Vader zijn dorst gelest worden. Al 132 keer is dat gebeurd.
Tot vandaag.
Vaders geschreeuw is ondraaglijk. Hij is woedend.
Ik sta op uit het bed en loop heen en weer. Hoe konden ze me toch vinden? 132 keer was het me gelukt. Ik had de perfecte methode ontwikkeld. Ik was onvindbaar. Vader had het me tot in de puntjes uitgelegd. Hoe kon Vaders plan nu falen?

Ik ga weer zitten en denk terug aan het moment waarop ze me vonden…
Het was 16 mei. Een zondag. Ik hield me zoals gebruikelijk aan Vaders plan.
Hij had me gezegd wie hij wou drinken. En zoals gebruikelijk had ik die persoon vijf dagen voor het offer zou plaatsvinden ontvoerd en naar het onderkomen gebracht. Ik moet ze van Hem opsluiten in een kamer. Een donkere kamer. Geen enkel streepje licht komt er binnen. Ik breng ze drie maal per dag voedsel door een luikje. Twee maal per dag moeten ze wat beweging krijgen. Dan moeten ze 50 sit-ups doen, en 20 maal pompen. Soms zijn ze opstandig, weigeren ze mee te werken. Dan krijgen ze straf. Tien zweepslagen de eerste keer. En bij elke nieuwe straf komen er twee bij.
Daar stond eenheid 133 in de donkere kamer. Trillend. Ik kon de angst voelen tot in de kamer ernaast. Vader houdt van die geur. Hij houdt van de pijn die ze uitstralen wanneer ik ze vermoord. Van de doodstrijd, de angst in hun ogen.
‘Eenheid 133,’ zei ik, ‘het is tijd.’
‘Je bent voorbeeldig geweest in de tijd die je hier hebt doorgebracht. Ik heb je maar één keer moeten straffen. Ik ben blij dat je hebt ingezien dat opstand nutteloos is.’
Ze was vastgeketend aan de muur en keek me aan met tranen in haar ogen.
Ik nam mijn slagersmes. Net geslepen. En ging dichter bij eenheid 133 staan.
Dit is meestal het moment waar hun spieren zich - ongewild - volledig ontspannen. Ja, ook bij deze vrouw. Ik hoorde Vader lachen. Maar zijn geduld raakte op, hij had dorst. Ik begon aan mijn vijfster. De vrouw krijste.
Het voedde Vader.
Net toen ik haar de keel wou oversnijden om Vader te voeden met het warme bloed, voelde ik Hem schrikken, hij schreeuwde tegen me. Draai je om! Draai je om! Gevaar!
Ik voelde de koude punt van een pistoolloop in mijn nek.
‘Het is voorbij.’
Dat was het enige wat ze zeiden. Ik werkte niet tegen. Dat had geen zin.
Hoe hadden ze me toch gevonden? Niemand wist waar het onderkomen was!
Niemand had het ze kunnen vertellen! Even kwam de gedachte in me op dat het misschien Vader zou kunnen geweest zijn, maar die sloeg ik weg. Vader kon het onmogelijk zijn.
Maar misschien… Moeder?