Archief - Het grote schrijvers-topic
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
cpt nice
Legacy Member
Heb eens meegedaan aan een provinciale schrijfwedstrijd, jaren geleden. Was toen tweede 
Ge hebt de neiging die zaken duizend keer te herschrijven, omdat ge wilt dat uw tekst perfect is xD
Ik wou eigenlijk dit jaar meedoen aan Write Now maar had het druk en ben het volledig vergeten
Ge hebt de neiging die zaken duizend keer te herschrijven, omdat ge wilt dat uw tekst perfect is xDIk wou eigenlijk dit jaar meedoen aan Write Now maar had het druk en ben het volledig vergeten
Xirtanneke
Legacy Member
Meh, wat vinden jullie van de volgende tekst:
Zou er iemand ter wereld zijn die zijn schepper ooit dankbaar is? Echt dankbaar bedoel ik? Iemand die 's morgens opstaat en bij zichzelf denkt: "Wat een wonder dat ik leef..."?
De huidige schoonheidsidealen zijn er van symmetrie. In het beste geval kiest de natuur er dus voor je overal gemiddelde afmetingen te geven. Dat geluk had ze niet. Enkel als kind was ze gelukkig. Toen ze nog niet besefte wat voor wrede grap de natuur met haar had uitgehaald...
Ze leek in niets op eender welk schoonheidsideaal. Niet op het huidig en niet op dat uit lang vervlogen tijden. Ze had niet eens de troost in een verkeerde eeuw geboren te zijn. Ze liep op straat en leek wel onzichtbaar.
Een vrouw die best als Rubensiaans omschreven kon worden, liep tegen haar op. Er kwam geen reactie, geen verontschuldiging, niets. Iedereen keek dwars door haar heen. Zelf had ze al lang geleden afscheid genomen van het leven. Alhoewel, van welk leven? Ze had nooit iets gehad wat als dusdanig bestempeld kon worden...
Vrienden had ze niet. Nooit gehad overigens. Heel haar leven was een aaneenschakeling van ontgoochelingen. Iedere ontgoocheling liet een diepere kras na op haar ziel. Ze besefte niet meer of het nu zomer was, herfst of winter, of ze langs het strand liep of langs een fabriek...
Ze dacht aan hoe ze ooit besefte dat het gedrocht dat naar haar terugkeek in de spiegel de reflectie was van zichzelf. Dat besef kwam als een schok voor haar. De hoop dat de natuur dit nog recht zou trekken vervaagde met de jaren. De tanende hoop maakte plaats voor intense wanhoop naarmate de pesterijen erger werden.
Wie ooit zei dat kinderen gemeen konden zijn, had nooit de ontwijkende blikken van volwassenen gevoeld. Kinderen waren in hun ontwapenende onschuld tenminste eerlijk. Ze wezen of lachten eens. Volwassenen echter keken star de andere richting uit. Alsof ze niet bestond. Alsof ze haar recht om te leven al lang verloren had.
Naarmate de jaren vorderden, voelde ze zich meer en meer het niets wat de maatschappij van haar gemaakt had. In haar pubertijd had ze geen acné zoals de meesten van haar leeftijdsgenoten. Dit was echter geen zegen voor haar, want zo'n etterende puisten hadden misschien de aandacht van de rest wat afgeleid.
Een vriendje had ze nog nooit gehad. Ze was wel ooit verliefd geweest. Jarenlang had ze hem in stilte bewonderd. Ze had hem zien kussen met meisjes vol jeugdvuur. Op een bepaald moment kon ze haar liefde voor hem niet meer verstoppen. Ze scheef hem een liefdesbrief.
In de loop der jaren had ze al honderden brieven geschreven, doch nooit verstuurd. Deze keer besloot ze alle moed die ze in zich had te verzamelen en op valentijn de brief aan hem te bezorgen. Ze kreeg als reactie terug dat de enige kans die ze had ooit haar maagdelijkheid te verliezen tijdens een stoomonderbreking was.
Misschien zou ze moeten verhuizen naar Shangai waar stroomonderbrekingen schering en inslag zijn, maar in onze Westerse samenleving gebeurt zoiets slechts once in a blue moon. Nu was ze 23 en nog steeds maagd. Zich bekeren tot de Islam was een mogelijkheid. Dan kon ze een burka dragen en een of andere schapenneuker uit een godvergeten bergdorpje na het betalen van een indrukwekkende bruidschat aan de haak slaan.
Helaas was vindingrijkheid ook niet haar sterkste punt. Ze had er zich dus reeds bij neergelegd alleen en door iedereen verlaten te sterven. De dood schrikte haar niet af. Integendeel, het leek haar enige bondgenoot. De dood was immers het grote niets. Net als zijzelf...
Zou er iemand ter wereld zijn die zijn schepper ooit dankbaar is? Echt dankbaar bedoel ik? Iemand die 's morgens opstaat en bij zichzelf denkt: "Wat een wonder dat ik leef..."?
De huidige schoonheidsidealen zijn er van symmetrie. In het beste geval kiest de natuur er dus voor je overal gemiddelde afmetingen te geven. Dat geluk had ze niet. Enkel als kind was ze gelukkig. Toen ze nog niet besefte wat voor wrede grap de natuur met haar had uitgehaald...
Ze leek in niets op eender welk schoonheidsideaal. Niet op het huidig en niet op dat uit lang vervlogen tijden. Ze had niet eens de troost in een verkeerde eeuw geboren te zijn. Ze liep op straat en leek wel onzichtbaar.
Een vrouw die best als Rubensiaans omschreven kon worden, liep tegen haar op. Er kwam geen reactie, geen verontschuldiging, niets. Iedereen keek dwars door haar heen. Zelf had ze al lang geleden afscheid genomen van het leven. Alhoewel, van welk leven? Ze had nooit iets gehad wat als dusdanig bestempeld kon worden...
Vrienden had ze niet. Nooit gehad overigens. Heel haar leven was een aaneenschakeling van ontgoochelingen. Iedere ontgoocheling liet een diepere kras na op haar ziel. Ze besefte niet meer of het nu zomer was, herfst of winter, of ze langs het strand liep of langs een fabriek...
Ze dacht aan hoe ze ooit besefte dat het gedrocht dat naar haar terugkeek in de spiegel de reflectie was van zichzelf. Dat besef kwam als een schok voor haar. De hoop dat de natuur dit nog recht zou trekken vervaagde met de jaren. De tanende hoop maakte plaats voor intense wanhoop naarmate de pesterijen erger werden.
Wie ooit zei dat kinderen gemeen konden zijn, had nooit de ontwijkende blikken van volwassenen gevoeld. Kinderen waren in hun ontwapenende onschuld tenminste eerlijk. Ze wezen of lachten eens. Volwassenen echter keken star de andere richting uit. Alsof ze niet bestond. Alsof ze haar recht om te leven al lang verloren had.
Naarmate de jaren vorderden, voelde ze zich meer en meer het niets wat de maatschappij van haar gemaakt had. In haar pubertijd had ze geen acné zoals de meesten van haar leeftijdsgenoten. Dit was echter geen zegen voor haar, want zo'n etterende puisten hadden misschien de aandacht van de rest wat afgeleid.
Een vriendje had ze nog nooit gehad. Ze was wel ooit verliefd geweest. Jarenlang had ze hem in stilte bewonderd. Ze had hem zien kussen met meisjes vol jeugdvuur. Op een bepaald moment kon ze haar liefde voor hem niet meer verstoppen. Ze scheef hem een liefdesbrief.
In de loop der jaren had ze al honderden brieven geschreven, doch nooit verstuurd. Deze keer besloot ze alle moed die ze in zich had te verzamelen en op valentijn de brief aan hem te bezorgen. Ze kreeg als reactie terug dat de enige kans die ze had ooit haar maagdelijkheid te verliezen tijdens een stoomonderbreking was.
Misschien zou ze moeten verhuizen naar Shangai waar stroomonderbrekingen schering en inslag zijn, maar in onze Westerse samenleving gebeurt zoiets slechts once in a blue moon. Nu was ze 23 en nog steeds maagd. Zich bekeren tot de Islam was een mogelijkheid. Dan kon ze een burka dragen en een of andere schapenneuker uit een godvergeten bergdorpje na het betalen van een indrukwekkende bruidschat aan de haak slaan.
Helaas was vindingrijkheid ook niet haar sterkste punt. Ze had er zich dus reeds bij neergelegd alleen en door iedereen verlaten te sterven. De dood schrikte haar niet af. Integendeel, het leek haar enige bondgenoot. De dood was immers het grote niets. Net als zijzelf...
Brick Top
Legacy Member
Ik kan uw schrijfstijl wel waarderen maar uw structuur leest niet zo leuk. 't Is echt zo'n opsomming/tijdlijn die ge aan het aframmelen bent en al die kleine alinea's versterken dat gevoel. Allé, begrijpt ge wat ik bedoel? Het is echt zo: puntje 1, puntje 2, puntje 3,... De 'flow' van uw tekst steekt mij persoonlijk wat tegen. Ik weet ook niet juist wat uw bedoeling is? Kortverhaal? Roman? En zinnen eindigen met '...', dat moet je ook wat proberen te vermijden. Ik lijd zelf ook aan die ziekte hoor, daar niet van.
Maar nogmaals, uw schrijfstijl is wel mijn ding. Lekker down to earth en niet te veel tralala, I like.
Wat bedoel je trouwens met die maagdelijkheid en die stroomonderbreking? Dat mensen tijdens stroomonderbrekingen nogal snel gaan seksen omdat ze zich anders vervelen? Dat klopt inderdaad wel maar ik zie niet in waarom een lelijk iemand zonder partner en/of vrienden plots seks zou kunnen hebben tijdens een stroomonderbreking? Enfin, mss interpreteer ik het totaal verkeerd. In dat geval: enlighten me!
Maar nogmaals, uw schrijfstijl is wel mijn ding. Lekker down to earth en niet te veel tralala, I like.
Wat bedoel je trouwens met die maagdelijkheid en die stroomonderbreking? Dat mensen tijdens stroomonderbrekingen nogal snel gaan seksen omdat ze zich anders vervelen? Dat klopt inderdaad wel maar ik zie niet in waarom een lelijk iemand zonder partner en/of vrienden plots seks zou kunnen hebben tijdens een stroomonderbreking? Enfin, mss interpreteer ik het totaal verkeerd. In dat geval: enlighten me!
Hiapoe
Legacy Member
Ik was indertijd begonnen aan een traktaat omtrent 'consistentie' en het nut ervan. Ik schrijf dus geen fictie, maar eerder traktaten en politiek-sociaal-filosofische zaken...
Ohja, ik schrijf ook in het Engels...
In het kader van deze thread, hoor ik graag jullie feedback omtrent mijn schrijfstijl etc... (de inhoud is voor andere threads
)
De titel:
"Consistency as a tool
How consistency should not be seen as a goal in itself, but as a useful tool to create frameworks."
Inhoud (stukje):
...
“Absolute consistency is unnatural, the only consistent people are dead people”
Consistency is a value that is highly regarded in our society. Often enough discussions – on any subject – end in one party claiming superiority over the other by argument of having more consistency. But is consistency really the base on which we can end a discussion? I s a more consistent solution to a problem really by definition a better solution? If the more consistent solution would always be better, this would mean that one should always strive to find and implement the most consistent solution.
I beg to differ. Consistency is a tool to be used in the creation of a framework for a solution to a question or problem, but should never become the goal in itself. This means that towards the solution of a problem one consistent framework can be just as good as another consistent framework. The decision lies in where a group of beings decide to take on a certain framework as solution towards the problem.
This framework that is decided upon should be as consistent as possible, but will never be the one and only ‘just’ solution.
Maybe this is getting too abstract, so let me explain with an example.
We can take the problem of abortion. What is the ‘correct’ solution or answer towards how we as a society have to react to the subject of abortion? Is there something like THE ‘good’ thing to do?
1. We could look at it through the framework used by Christians. It is clear that through their framework, abortion equals murder and therefore abortion is wrong (as murder is wrong in this framework).
2. We could look at it through the framework of an atheist who defines murder in a more scientific way as the taking away of life of another human being past the stage of foetus development. In this case, abortion is not a felony.
Is the one solution more consistent than the other? Both solutions are conventions of a society within a defined consistent framework. The difference in this case between the two frameworks is the definition of murder. But who dares to state that his definition of murder is more correct than the other?
...
Ohja, ik schrijf ook in het Engels...
In het kader van deze thread, hoor ik graag jullie feedback omtrent mijn schrijfstijl etc... (de inhoud is voor andere threads
)De titel:
"Consistency as a tool
How consistency should not be seen as a goal in itself, but as a useful tool to create frameworks."
Inhoud (stukje):
...
“Absolute consistency is unnatural, the only consistent people are dead people”
Consistency is a value that is highly regarded in our society. Often enough discussions – on any subject – end in one party claiming superiority over the other by argument of having more consistency. But is consistency really the base on which we can end a discussion? I s a more consistent solution to a problem really by definition a better solution? If the more consistent solution would always be better, this would mean that one should always strive to find and implement the most consistent solution.
I beg to differ. Consistency is a tool to be used in the creation of a framework for a solution to a question or problem, but should never become the goal in itself. This means that towards the solution of a problem one consistent framework can be just as good as another consistent framework. The decision lies in where a group of beings decide to take on a certain framework as solution towards the problem.
This framework that is decided upon should be as consistent as possible, but will never be the one and only ‘just’ solution.
Maybe this is getting too abstract, so let me explain with an example.
We can take the problem of abortion. What is the ‘correct’ solution or answer towards how we as a society have to react to the subject of abortion? Is there something like THE ‘good’ thing to do?
1. We could look at it through the framework used by Christians. It is clear that through their framework, abortion equals murder and therefore abortion is wrong (as murder is wrong in this framework).
2. We could look at it through the framework of an atheist who defines murder in a more scientific way as the taking away of life of another human being past the stage of foetus development. In this case, abortion is not a felony.
Is the one solution more consistent than the other? Both solutions are conventions of a society within a defined consistent framework. The difference in this case between the two frameworks is the definition of murder. But who dares to state that his definition of murder is more correct than the other?
...
Brick Top
Legacy Member
Bepaalde reden waarom je in het Engels schrijft? Wel chapeau dat je dat 'aandurft' omdat schrijven in je niet-moedertaal mij alles behalve gemakkelijk lijkt. Maar als de keuze er is zou ik altijd sowieso voor je moedertaal opteren. Nadeel is uiteraard wel dat je doelpubliek meteen een pak kleiner wordt maarjah...
Over je schrijfstijl kan ik verder niets zeggen, daarvoor is mijn Engels simpelweg niet goed genoeg.
Over je schrijfstijl kan ik verder niets zeggen, daarvoor is mijn Engels simpelweg niet goed genoeg.
Gatsby
Legacy Member
Hiapoe zei:In het kader van deze thread, hoor ik graag jullie feedback omtrent mijn schrijfstijl etc... (de inhoud is voor andere threads
De titel:
"Consistency as a tool
How consistency should not be seen as a goal in itself, but as a useful tool to create frameworks."
Inhoud (stukje):
...
“Absolute consistency is unnatural, the only consistent people are dead people”
Consistency is a value that is highly regarded in our society. Often enough discussions – on any subject – end in one party claiming superiority over the other by argument of having more consistency. But is consistency really the base on which we can end a discussion? I s a more consistent solution to a problem really by definition a better solution? If the more consistent solution would always be better, this would mean that one should always strive to find and implement the most consistent solution.
I beg to differ. Consistency is a tool to be used in the creation of a framework for a solution to a question or problem, but should never become the goal in itself. This means that towards the solution of a problem one consistent framework can be just as good as another consistent framework. The decision lies in where a group of beings decide to take on a certain framework as solution towards the problem.
This framework that is decided upon should be as consistent as possible, but will never be the one and only ‘just’ solution.
Maybe this is getting too abstract, so let me explain with an example.
We can take the problem of abortion. What is the ‘correct’ solution or answer towards how we as a society have to react to the subject of abortion? Is there something like THE ‘good’ thing to do?
1. We could look at it through the framework used by Christians. It is clear that through their framework, abortion equals murder and therefore abortion is wrong (as murder is wrong in this framework).
2. We could look at it through the framework of an atheist who defines murder in a more scientific way as the taking away of life of another human being past the stage of foetus development. In this case, abortion is not a felony.
Is the one solution more consistent than the other? Both solutions are conventions of a society within a defined consistent framework. The difference in this case between the two frameworks is the definition of murder. But who dares to state that his definition of murder is more correct than the other?
...
Schrijfstijl is dik in orde voor mij. Niet te belerend noch te 'simpel' als je snapt wat ik bedoel. Heel vlot, to the point. Qua inhoud ook interessant, hopelijk post je binnenkort wat meer fragmenten.
Een tweetal zinnetjes bekken niet zo lekker, maar volgens mij is dit eerder door persoonlijke voorkeur voor bepaalde woorden van mijn kant.
Hiapoe
Legacy Member
Heb anderhalf jaar in Dublin gewoond en heb ook veel vrienden / kennissen die anderstalig zijn.
Als ik nadenk (op de trein, onderweg naar mijn werk etc.) dan denk ik ook dikwijls in het Engels ipv in het Nederlands.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik in het Engels aan het nadenken ben zonder dat ik het weet.
Engels vind ik ook een mooiere taal dan Nederlands en je kan er meer in zeggen.
Engels heeft ook één van de grootste vocabularia van alle talen als ik mij niet vergis. Voor iets waar wij maar één woord voor hebben, bestaan er in het Engels bijna altijd 10 woorden met elk nog hun eigen nuances. Dat maakt het veel interessanter om Engels te gebruiken, vind ik.
Als ik nadenk (op de trein, onderweg naar mijn werk etc.) dan denk ik ook dikwijls in het Engels ipv in het Nederlands.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik in het Engels aan het nadenken ben zonder dat ik het weet.
Engels vind ik ook een mooiere taal dan Nederlands en je kan er meer in zeggen.
Engels heeft ook één van de grootste vocabularia van alle talen als ik mij niet vergis. Voor iets waar wij maar één woord voor hebben, bestaan er in het Engels bijna altijd 10 woorden met elk nog hun eigen nuances. Dat maakt het veel interessanter om Engels te gebruiken, vind ik.
Hiapoe
Legacy Member
SysRq zei:
Nu dan ben enigszins wel geslaagd in het opzet, want daar gaat deze tekst ook over
Als ik in de tekst synoniemen zou beginnen gebruiken waar ik de woorden consistency en framework gebruik, dan zou het natuurlijk heel verwarrend worden. En aangezien dit nu net géén fictie is, is de hoofdbedoeling wel om duidelijk te zijn.
Ik lees ook helemaal niet graag fictie... kan me niet zo goed inleven.
ALS ik fictie lees, dan ga ik nog voor fantasy (lord of the rings, Raymond E. Feist, de Dwergen,...)
Maar ik zal er eens over nadenken hoe ik mijn teksten ietwat aantrekkelijker zou kunnen maken... hoewel ik niet zeker ben of ik daar het talent voor heb.
De zaken die ik neerschrijf zijn zo goed als letterlijk wat door mijn hersenen vliegt - op papier neergezet.
Alvast bedankt voor de feedback.
Avondland
Legacy Member
Hiapoe zei:
Ik vind de Nederlandse taal nochtans ook enorm rijk hoor, zeker wanneer je de dialecten erbij gaat nemen. Engels is natuurlijk internationaler gericht. Stel je hebt een publicatie op het oog en je schrijft in het Engels, is de kans groter dat je opgemerkt zal worden door een internationaal publiek. Maar ik kan het best mijn ideeën neerschrijven in mijn moedertaal. En soms zijn er dan weer van die momenten wanneer ik iets in het Engels, Frans of Duits denk dat perfect mijn gemoedstoestand omschrijft, maar het niet in het Nederlands kan omzetten. Sommige begrippen zijn dan ook onvertaalbaar (zoals de Übermensch bij Nietzsche) en dienen daarom gewoon in hun oorspronkelijke taal te blijven.
Shellshock
Legacy Member
Gewoon eens opgeschreven. Ik wou eens zien of ik in staat was om een bepaalde sfeer vanuit een liedje kon overzetten in woorden. Ik vind het niet slecht, zeker niet voor dit tijdstip. 
====================
Volkomen verdwaasd strompelde de vrouw over straat. Ze had geen enkel idee meer hoe ze daar op dat onmogelijke godvergeten uur op die plaats was gekomen. Niet dat het uur overigens uitmaakte aangezien ze geen enkel besef meer had van tijd en ruimte. Ze wist zelfs niet meer wie ze was. Haar zintuigen registreerden de werkelijkheid nog wel maar ze was reeds zo ver heen dat haar hersenen het niet meer konden verwerken. Het was duidelijk dat ze hulp nodig had maar wie sloeg er immers acht op haar? Wie zou er überhaupt aandacht aan haar schenken op die grote, eindeloze steenweg om vijf voor drie ’s nachts?
Het was niet dat er niemand passeerde. Af en toe reed er wel een auto voorbij, maar de bestuurders daarvan hadden het allemaal te druk om op haar te letten. Het waren grotendeels klanten van één van de zovele als bar vermomde bordelen. Plaatsen waar mannen fortuinen uitgaven aan champagne om tegen beter weten in zich toch maar de illusie te blijven koesteren dat ze populair en aantrekkelijk waren. Het soort vulgair volk dat dacht dat het alles over vrouwen wist, maar ze louter als gebruiksvoorwerp behandelde. Mensen die een persoon in nood staalhard voorbijreed, dronken als ze waren van de veel te dure champagne.
De vrouw wist niet waar ze juist naar toe ging. Ze volgde gewoon de eindeloze rij lantaarnpalen. Ze sukkelde van de ene naar de andere, als ware het vuurtorens in een schier oneindige langgerekte zee van asfalt, winkels en bordelen.
Ter hoogte van een een tegelhal stuikte ze ineen. Instinctief klampte ze zich nog heel even vast aan de omheining van het terrein. Het was de laatste stuiptrekking van een lichaam dat veel te veel had meegemaakt op een korte tijd.
Ze liet het leven los. Ze had de wereld verlaten nog voor haar moegetergde lichaam op de grond viel. In een nabijgelegen stuk braakliggend terrein begonnen als bij toverslag een paar krekels te tsjirpen. Het was alsof ze haar dood betreurden. Zo leek ze toch niet helemaal alleen te sterven.
Het zou nog een paar uren duren vooraleer een passant haar lijk ontdekte en de politie verwittigde. De vaststellingen van het gerecht zorgde voor een grote kijkfile. Daarin zaten ongetwijfeld een paar mensen die haar die nacht hadden zien dwalen.
====================
Volkomen verdwaasd strompelde de vrouw over straat. Ze had geen enkel idee meer hoe ze daar op dat onmogelijke godvergeten uur op die plaats was gekomen. Niet dat het uur overigens uitmaakte aangezien ze geen enkel besef meer had van tijd en ruimte. Ze wist zelfs niet meer wie ze was. Haar zintuigen registreerden de werkelijkheid nog wel maar ze was reeds zo ver heen dat haar hersenen het niet meer konden verwerken. Het was duidelijk dat ze hulp nodig had maar wie sloeg er immers acht op haar? Wie zou er überhaupt aandacht aan haar schenken op die grote, eindeloze steenweg om vijf voor drie ’s nachts?
Het was niet dat er niemand passeerde. Af en toe reed er wel een auto voorbij, maar de bestuurders daarvan hadden het allemaal te druk om op haar te letten. Het waren grotendeels klanten van één van de zovele als bar vermomde bordelen. Plaatsen waar mannen fortuinen uitgaven aan champagne om tegen beter weten in zich toch maar de illusie te blijven koesteren dat ze populair en aantrekkelijk waren. Het soort vulgair volk dat dacht dat het alles over vrouwen wist, maar ze louter als gebruiksvoorwerp behandelde. Mensen die een persoon in nood staalhard voorbijreed, dronken als ze waren van de veel te dure champagne.
De vrouw wist niet waar ze juist naar toe ging. Ze volgde gewoon de eindeloze rij lantaarnpalen. Ze sukkelde van de ene naar de andere, als ware het vuurtorens in een schier oneindige langgerekte zee van asfalt, winkels en bordelen.
Ter hoogte van een een tegelhal stuikte ze ineen. Instinctief klampte ze zich nog heel even vast aan de omheining van het terrein. Het was de laatste stuiptrekking van een lichaam dat veel te veel had meegemaakt op een korte tijd.
Ze liet het leven los. Ze had de wereld verlaten nog voor haar moegetergde lichaam op de grond viel. In een nabijgelegen stuk braakliggend terrein begonnen als bij toverslag een paar krekels te tsjirpen. Het was alsof ze haar dood betreurden. Zo leek ze toch niet helemaal alleen te sterven.
Het zou nog een paar uren duren vooraleer een passant haar lijk ontdekte en de politie verwittigde. De vaststellingen van het gerecht zorgde voor een grote kijkfile. Daarin zaten ongetwijfeld een paar mensen die haar die nacht hadden zien dwalen.
HSBurnn
Legacy Member
Ik zal het Nederlands altijd een achterstallige taal vinden en betrap mezelf er ook vaak op me beter uit te drukken in bijvoorbeeld het Engels. Afgezien van dit punt kan ik je wel een tip geven.
Mij is ooit gezegd geweest eerst een skelet van je tekst te schrijven. Je schrijft wat je wilt brengen, echter niet op de manier waarop je het wilt brengen. Vervolgens ga je een tweede keer over de tekst. Die pas je aan in woordenschat/grammatica, waardoor je minder snel het overzicht over je tekst zal verliezen
Ik noem mezelf geen deskundige, maar vertrouw erop dat mijn docent Nederlands dit wel is.
EDIT: Dit lijkt me trouwens niet de werkwijze van elke schrijver, zeker niet als het om een met symboliekgeladen boek gaat. Schrijvers als Bukowski zullen zich hier wel in kunnen vinden.
Mij is ooit gezegd geweest eerst een skelet van je tekst te schrijven. Je schrijft wat je wilt brengen, echter niet op de manier waarop je het wilt brengen. Vervolgens ga je een tweede keer over de tekst. Die pas je aan in woordenschat/grammatica, waardoor je minder snel het overzicht over je tekst zal verliezen
Ik noem mezelf geen deskundige, maar vertrouw erop dat mijn docent Nederlands dit wel is.
EDIT: Dit lijkt me trouwens niet de werkwijze van elke schrijver, zeker niet als het om een met symboliekgeladen boek gaat. Schrijvers als Bukowski zullen zich hier wel in kunnen vinden.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.