Waarschuwing: wall of text.
Gisteren heb ik de marathon van Brugge gelopen. Vorig jaar liep ik in september de in Flanders Fields marathon in 3:27. Dan heb ik het een tijdje laten liggen, met als dieptepunt een heel slechte 10 Miles (ik liep nog maar 1 keer per week, en dan niet eens veel).
Na de dramatische 10 Miles heb ik het terug opgepikt, eerst opgebouwd naar 40km/week en dan altijd wat meer. In de laatste 12 weken heb ik een plan van Pfitzinger gevolgd, waarbij ik piekte rond de 100km (4 weken net boven 100km). In de 26 weken voor de marathon liep ik gemiddeld 65km/week, in de 18 weken voor de marathon gemiddeld 78km/week en in de 12 weken voor de marathon gemiddeld 87km/week.
Veel hard werk dus, en ik hoopte dat ik dat zou kunnen verzilveren. Begin september liep ik een halve marathon in 1u30, maar ik dacht dat dat wel een minuutje sneller kon want ik was te traag gestart (bij de start dacht ik dat ik op 1u35 moest mikken). Het was ook heel warm die dag.
2 weken geleden liep ik een wedstrijd van 9,6km aan een tempo van 4:04min/km.
De conditie was er dus, zeker en vast beter dan vorig jaar. Ik heb veel getwijfeld op welke tijd ik moest mikken, en raakte er maar moeilijk uit. Volgens de VDOT calculator kon ik gaan voor 3:07, maar het is bekend dat die altijd enorm ambitieus en weinig realistisch is (tenzij je enorm veel kilometers in de benen hebt, want daar gaat die simulator van uit). Volgens 538 kon ik mikken op 3:17. Dat vond ik dan weer wat teleurstellend. Na advies hier en op ARTC (reddit), leek het me een goed idee om te starten met de groep van 3:15 en dan om de 5km te evalueren hoe ik me voelde en of ik niet kon versnellen. Trager lopen dan 3:15 was voor mij alleszins geen optie.
De start was om 9u, en ik kom van rond Leuven. Ik stond dus op om 5u40 om te vertrekken. In de auto heb ik ontbeten, 4 witte boterhammen met choco. We waren goed op tijd in Brugge dus het afhalen van mijn nummer ging zonder problemen.
Zoals vooraf beslist startte ik met de groep van 3:15. Die startte echter behoorlijk snel. Zodoende waren de splits voor de eerste 5km: 4:33, 4:31, 4:28, 4:26 en 4:25. Tegen dan was ik aan de kop van de groep beland, naast de pacers. Ik hoorde hen zeggen dat ze te snel gestart waren en dat ze nu gas zouden terugnemen. Daar voelde ik echter weinig voor en ik versnelde dan ook uit de groep. In de km daarna kwamen er nog wat mensen mee, en we kregen een mooi groepje. In dat groepje zat ook X (wiens naam ik vergeten ben). Hij zag er betrouwbaar uit en hij wist net als ik niet op welke tijd hij mikte (‘iets tussen 3:10 en 3:15’). Dat leek me goed, en we besloten dan ook om samen te lopen. We liepen samen van groepje naar groepje. Op dat moment waren we met een viertal dat voortdurend andere mensen oppikte. Die bleven soms enkele kilometers bij ons, maar vielen meestal snel weg. Zo ging het door tot halfweg. Splits vanaf km5 tot 20:
4:22
4:26
4:24
4:25
4:29
4:21
4:19
4:22
4:17
4:16
4:17
4:15
4:18
4:15
4:17
Hieruit blijkt dat we eigenlijk voortdurend een beetje sneller gingen. Het tempo van mijn PR op de halve marathon is 4:16, dus ik was bang dat ik overmoedig was en dat ik later zou stilvallen. Maar andere kant, mijn hartslag bleef goed dus zo erg kon het niet zijn.
Zo bleven we samen lopen. Ondertussen waren X en ik de enige constante. Voor de rest haalden de voortdurend mensen in die enkele kilometers meeliepen maar dan moesten lossen (ik vroeg me af of zij niet gewoon slimmer waren dan ik en of het niet beter zou zijn als ik X ook zou laten gaan). Splits tussen km20 en 30:
4:17
4:11
4:08
4:12
4:10
4:16
4:12
4:15
4:13
4:13
4:12
Ondanks de twijfels of ik het wel kon volhouden versnelden we dus nog wat. Dit was grotendeels onder impuls van X, maar ik had het gevoel dat ik moest blijven volgen want er leek niemand met wie ik anders kon lopen (het leek geen optie om met iemand te lopen die ik had ingehaald). Dit tempo was voor ons beiden uncharted territory: X vroeg op welke tijd we zouden uitkomen met dit tempo, en ik gokte 3:07 of 3:08 maar ik had geen idee. Ik had opgezocht welk tempo we moesten lopen voor 3:10 of 3:15 maar voor snellere tijden kende ik de tempo’s niet, dat leek niet relevant. Ik had ook geen zin om veel te rekenen want ondertussen begon ik behoorlijk af te zien en dacht ik vooral aan niets. Ik vermoedde dat als de muur zou komen, dat dat wel rond km30 zou komen. Nochtans had ik wel veel gellekes gegeten en sportdrank gedronken. Aan de calorieën zou het niet liggen.
Ik ben nog steeds verbaasd over wat we gedaan hebben tussen km30 en 40. Het parcours kwam hier samen met dat van de halve marathon, die later gestart was. Een vreselijke keuze van de organisatie, want de weg was volledig bezaaid met mensen die de halve marathon in 2:20 liepen, helemaal niet ons tempo. We moesten voortdurend roepen zodat mensen aan de kant zouden gaan. Maar het ons tempo leed er niet onder, integendeel. Splits:
4:08
4:04
4:04
4:08
4:06
4:05
4:06
4:08
4:07
4:10
In plaats van stil te vallen versnelden we nog gevoelig. Ik heb nog nooit zo hard afgezien als in die 10km. Elke km dacht ik dat ik moest lossen, maar ik bleef aanklampen. In die kilometers heb ik ontdekt wat afzien echt is. Dit was nog van een totaal andere grootteorde dan wat ik in eerdere wedstrijden gedaan had. Het leek gewoon geen optie om X te laten gaan. We bleven elkaar ook motiveren om te blijven doorgaan.
Iets na km40 liepen we Brugge binnen. Daar ben ik nog een beetje stilgevallen, deels door die ellendige kasseien en door de iets tragere halve marathoners, maar ook omdat ik helemaal dood zat. Splits van km41 en 42: 4:17 en 4:20.
Toen ik de finish zag kon ik er nog een sprintje uitpersen. Ik zag geen klok en had absoluut geen idee met welke tijd ik geëindigd was, maar alles onder 3:10 leek me fantastisch. Vaagweg besefte ik wel al dat ik kon dromen van iets zoals 3:05. Pas toen ik vlak na de finish mijn Garmin bekeek zag ik wat ik gedaan had. 3:01:39. Ongelooflijk. Ik had nooit beseft dat ik daartoe in staat was. Mensen die rond de 3u liepen, daar kon ik enkel heel veel respect voor hebben. En plots zit ik zelf zo dicht bij die magische grens.
Na de finish had ik een twintigtal minuten nodig om te bekomen. Ik stond te trillen op mijn benen en dacht dat ik ineen zou storten. Ik had mijn grens echt helemaal opgezocht. Ik ben ervan overtuigd dat ik in die laatste 20km geen seconde sneller had gekunnen.
Wat is nu het volgende? Vorig jaar verloor ik de interesse wat na de marathon, ik had mijn doel bereikt en had getoond dat ik een marathon kon lopen in een deftige tijd. Nu is het (hopelijk) anders. Het doel is immers duidelijk: bij een volgende poging moet ik mikken op sub 3. Ik moet de kalender nog eens bekijken, maar een logische plaats voor mijn volgende poging is Antwerpen in april 2019.
Ik had het nog over negatieve splits tijdens een marathon en hoe moeilijk dat was. Het is me toch gelukt. Dit was een significante negatieve split. Ergens onderweg heb ik volgens Strava ook een PR op de halve marathon gezet, met 1:27:50.
TLDR: marathon ging goed, 3:01.
