Archief - Telewerken

zarathustra · 15 mei 2018

Bugiman zei:
Kijk eens naar de nadelen
Wat lul je de hele tijd over onbewezen voordelen
Jezus christ zeg

Ik moet uw eerste studie met nadelen nog altijd zien

Sent from my iPhone using Tapatalk

Five-seveN · 15 mei 2018

Het nadeel is dat ge uw huis overdag moet verwarmen, wat geld kost.

Conradus · 15 mei 2018

Dieter85 zei:
Het nadeel is dat ge uw huis overdag moet verwarmen, wat geld kost.

Waar je bij de meeste werkgevers ook een telewerkvergoeding voor krijgt.

w00tw00t · 15 mei 2018

mac-bc zei:
"De werkomgeving is niet aangepast aan het thuiswerken"... Wat een dooddoener. Dat toont duidelijk het soort mentaliteit aan van de thuiswerker: alles en iedereen moet zich aanpassen en plooien naar de wensen van de thuiswerker, opdat de thuiswerker thuis zou kunnen werken. En dàn, dames en heren, dan lukt het!
Niet moeilijk. Ik kan ook wel enkele werkvormen bedenken die, indien alles en iedereen er zich naar schikt, het werkbaar wordt. Het zou al erg zijn.

Ik dacht altijd dat het personeel ten dienste staat van het bedrijf (daar word je tenslotte voor betaald), niet omgekeerd.

Sorry dat ik dit zeg maar het is een achterhaalde visie dat een individu ten diensten staat van het bedrijf aangezien ze ervoor betaald worden. We leven hier niet in tijden van Daens (gelukkig). Zowel het individu als het bedrijf staan ten dienste van elkaar.

Een werkgever heeft maar zeer beperkte beslissingsbevoegdheden over maatschappelijk noden en moet zich schikken naar de noden van een maatschappij (in de meeste gevallen vertegenwoordigt door instituties zoals de overheid en tal van andere organisaties). Een werkgever heeft wel bewegingsruimte die hem ter beschikking wordt gesteld door de maatschappij of haar vertegenwoordigers om zijn activiteiten uit te oefenen en bepaalde eisen te stellen. Een van de maatschappelijke noden van vandaag is werkbaar werk. Het is niet meer als normaal dat als een werkgever hiervoor geen oplossing kan bieden, hij verplicht wordt om voor een oplossing te zorgen.

Het is niet zwart/wit, het is gewoon de dagdagelijkse praktijk hoe ik het ervaar. Zoals mijn voorbeeld toen we collega x (ook zo iemand die slechts 10% van de tijd fysiek werk moet doen) dringend nodig hadden voor een fysieke interventie.

-> Ah oei, collega x werkt thuis vandaag. De dag erop had hij congé, en dan was het weekend.

En iedereen moet dit blijkbaar gewoon aanvaarden. En den mac-bc? Die mocht zijn weekplanning in de vuilbak gooien. Sta me toe niet onder de indruk te zijn van de voordelen van "thuiswerken".

Het is niet omdat je er zelf slechte ervaringen mee hebt, dat het systeem van telewerk niet deugd. Zoals ik zei is je werkomgeving waarschijnlijk niet aangepast aan telewerk. Ik krijg ook de indruk dat alles wat mislukt op je werk de schuld is van iemand anders. Dan stel ik me de vraag of je misschien niet beter een andere werkgever zoekt want afgaande op je verhalen begint ik ook te twijfelen aan de competenties van je leidinggevende; het succes of falen van een project is afhankelijk van onvoorziene gebeurtenissen en de aanwezigheid van een bepaalde collega waarbij sommige van die collega's ook nog eens functiebeperkingen(?) hebben. Als het zo een belangrijk project is met risico op onvoorziene omstandigheden hetgeen ook nog eens toe kan leiden dat de weekplanning volledig om zeep wordt geholpen als er iets misloopt, dan zou ik als leidinggevende toch eens 2 keer nadenken om verlof en/of telewerk toe te staan aan werknemers die belast zijn met het project.

w00tw00t · 15 mei 2018

Een interessant opiniestuk dat deels aanleunt bij deze discussie

'Gelukkige werknemers? Neen, dank u!'

Gelukkige medewerkers presteren beter. Dat bewijst tal van wetenschappelijk onderzoek en wordt bevestigd door de resultaten van bedrijven die geluk van werknemers als focus hebben. Waarom zijn er dan vandaag nog zo weinig CEO's die hier hun business model van maken?

Allereerst wat cijfers die eerder duizelingwekkend zijn, maar toch geen fictie. Ze komen voort uit onderzoek verricht door zeer gedegen instituten en zijn sprekend als het gaat over het impact van gelukkige werknemers op de bedrijfsresultaten. Zo zouden bedrijven waar de werknemers gelukkig zijn o.a. tot 33 % winstgevender zijn, 45 % productiever, 300 % innovatiever, 37 % hogere verkoop hebben, 50 % minder veiligheidsincidenten en 66 % minder uitval door ziekte. Ook het vandaag steeds ruimer verspreide fenomeen 'burnout' zou in 'gelukkige organisaties' geheel verwezen worden naar de afdeling fictie.

Net omdat deze bijzonder grote en positieve impact van het hebben van 'gelukkige werknemers' objectief én bij herhaling vastgesteld werd en wordt, lijkt het een logisch gevolg dat CEO's - die tenslotte door hun Raad van Bestuur worden afgerekend op resultaat - massaal zouden kiezen voor een model dat geluk van werknemers als focus heeft. Toch zien we dat de realiteit net omgekeerd is. Dat, als er al niet meesmuilend wordt gereageerd, steun voor deze nieuwe weg van ondernemen beperkt blijft tot lippendienst aan diegene die deze belijdt, in casu ondergetekende. En dat begreep ik niet en frustreerde me enorm. Daarom ging ik op zoek naar de onderliggende reden. Wat maakt dat een bedrijfsleider een methode van bedrijfsvoering die leidt tot veel betere resultaten, links laat liggen en blijft opteren voor de klassieke manier van werken? Antwoord: een gebrek aan moed.

U leest het goed. Ik durf te beweren dat het overgrote deel van onze bedrijfsleiders niet moedig genoeg is om het geweer van schouder te veranderen en zo het geluk van werknemers centraal te stellen. En dat heeft niets te maken met de geloofwaardigheid van de 'geluksaanpak', want deze is echt bewezen, maar wel met de angst die bedrijfsleiders hebben voor de gevolgen van zo'n bewuste keuze. Kiezen voor het geluk van werknemers betekent namelijk dat je als bedrijfsleider je werknemers in de eerste plaats maximale autonomie geeft en veel van je bestaande controlesystemen overboord gooit. Mensen, indien ze ervaren compleet vertrouwen te krijgen, blijken een erg hoge verantwoordelijkheidszin aan de dag leggen. Ricardo Semler, multimiljonair en eigenaar van het bedrijf SEMCO, gaat hier erg ver in en laat zijn werknemers zelfs democratisch beslissen over het eigen loon. En wat blijkt: ze gaan er veel behoedzamer mee om, net omdat ze volle verantwoordelijkheid krijgen en het impact van hun eventuele keuzes ook erg transparant gemaakt wordt.

Maar welke CEO durft zo ver te gaan? De meesten zijn 'opgevoed' in een systeem waarbij instrumenten worden aangereikt die aangetoond hebben slagkrachtig te zijn wat het beheersen van risico's betreft. Instrumenten die hen in staat stellen om de tanker die ze besturen behoedzaam en zonder verassingen door een woeste zee te loodsen.

De prognoses die gemaakt worden in de jaarplannen zijn vaak erg voorspelbaar, net omdat de meeste van onze bedrijfsleiders risico-avers zijn. Dat de jaarlijkse groei die wordt gepronostikeerd vaak ten koste gaat van de atmosfeer in het bedrijf, dat meer en meer mensen thuis blijven met burnout, de turnover zienderogen groeit alsook het ziekteverzuim, is een spijtig gevolg dat men tracht te verhelpen door ingrepen die fundamenteel niets wijzigen aan de oorzaak van de echte kanker in onze bedrijven: de mantra van de ongelimiteerde groei gecombineerd met het gebrek aan moed van onze leidinggevenden.

Er is maar één ding in het leven dat blijft groeien en dat is kanker. En toch eisen CEO's elk jaar opnieuw dat de resultaten door het dak gaan. Als zij spreken over groei, dan gaat het in de eerste plaats over winst en omzet. Niet over mensen. Mensen worden in bedrijven daardoor vaak (ongewild) gereduceerd tot instrumenten, waardoor ze uiteraard als reflex eerder zichzelf gaan beschermen dan wel de keuze maken om écht voluit te gaan ten dienste van het bedrijf.

Maar waarom doen CEO's dat? Wanneer ik spreek uit eigen ervaring en ook kijk binnen het grote netwerk aan CEO's en executives dat ik heb, dan zie ik voor het merendeel mensen die hard geknokt hebben om te staan waar ze staan. Mensen die vaak heel de tijd hardlopen om niet te moeten stilstaan. Want stilstaan zou betekenen dat ze in de spiegel moeten kijken en onder ogen zien hoe vaak hun daden afwijken van eigen normen en waarden.

Als je eenmaal de titel van CEO draagt, dan ben je écht iemand in de ogen van de andere. Tenminste, dat denk je dan. Je beschikt dan over een netwerk van mensen die je allemaal 'graag hebben', je hebt een mooi loon, een pak extra legale voordelen, een bedrijfswagen, sommigen met chauffeur, kortom je krijgt een heleboel leuke compensaties voor je noeste arbeid. Waarom, waarom in godsnaam zou je dit dan allemaal 'at risk' brengen door het veranderen van je businessmodel? Sturen op parameters die je onmiddellijk kunt beïnvloeden of denkt te kunnen beïnvloeden, creëert uiteraard meer zekerheid op korte termijn en zulke parameters kunnen nadien - bij een onverhoopte mislukking - ook makkelijker worden aangewend als de ideale verdediging ten opzichte van je criticasters. Want je kunt in zo'n geval bewijzen dat je alles hebt gedaan wat in je mogelijkheden lag, niet?

De extreme resultaatsgerichtheid en daadkracht die vele CEO's vaak tentoon spreiden waardoor ze de impressie scheppen erg zelfverzekerd te zijn, wordt vaak gevoed door een angst en een onbehagen die ontstaat wanneer ze denken de dingen niet meer onder controle te hebben. Alsof ze de waarde die ze aan zichzelf toekennen totaal afhankelijk maken van het externe oordeel over hun prestaties. Want dat oordeel bepaalt tenslotte of ze het nog waard zijn op hun positie te zitten en daar zo veel geld voor te ontvangen. Het is het gewicht dat ze geven aan dat oordeel, dat hen erg onvrij maakt in hun handelen en er tevens voor zorgt dat ze vaak moeilijk geduld kunnen opbrengen. Alles moet zo snel mogelijk geregeld zijn. Want stilstand impliceert achteruitgang en biedt risico op falen. En in diezelfde stilstand ontstaat ook de ruimte voor negatieve oordelen van de omgeving op het traject dat ze hebben uitgestippeld. En dat is voor hen een bedreiging, een rem op de slaagkans van het geambieerde doel.

Het is quasi onmogelijk om van zo iemand te verlangen alle bestaande veiligheden los te laten en te vertrouwen op de impact van de factor 'geluk' bij de medewerkers. Niet dat ze niet geloven dat geluk belangrijk is en zou bijdragen aan betere resultaten, maar er hun werking geheel op afstemmen, zou een brug te ver zijn omdat dit zou impliceren dat ze hun oude, bekende zekerheden dienen los te laten.

Is er dan nog wel hoop op verandering? Kan het dan nog ooit gebeuren dat de meeste van onze CEO's het geluk van hun werknemers als prioriteit nummer 1 zetten en dus naast het geven van autonomie erg veel aandacht besteden aan de erkenning van hun mensen, de relaties tussen collega's bevorderen, mensen de kans geven meesterschap in iets te bereiken zonder dat dit gekoppeld is aan evaluatiesystemen en tenslotte dat ze hun werknemers met een hoger doel connecteren waardoor deze het gevoel krijgen iets te betekenen voor anderen? Kan dat ooit gebeuren? Ja, dat kan, maar wel op 1 manier: wanneer ze zich kwetsbaar tonen.

Het is lastig als CEO om onder de druk van kwartaalrapporteringen heel je sturingsmethode te kantelen. Hoe kan je dan, bij het behoud van je bestaande methodes, vermijden dat werknemers de initiatieven die je zou opstarten om de geluksgraad op de werkvloer te verhogen, eerder als cosmetica percipiëren? Door deemoedig je personeel te informeren over het feit dat je wel wilt loslaten, maar momenteel nog te angstig bent om dit te doen en dus onvoldoende vertrouwen hebt. Kwetsbaar bekennen dat het alles te maken heeft met jouw zwakte en niet die van hen en dat je allergrootste wens is dat zij jou zouden helpen om die moed later alsnog te pakken. Zulke kwetsbaarheid als CEO publiek in je onderneming tentoon spreiden, vereist een extreme kracht maar werkt bijzonder verbindend en inspirerend omdat mensen zich in die 'zwakte' herkennen. Vraag rest nu: hebben wij zulke sterke CEO's? Ik denk het wel, maar zou ze graag ontmoeten.

Bart De Bondt

Ex-CEO van de verzekeringsmaatschappijen van ING in België

'Gelukkige werknemers? Neen, dank u!' - Ondernemen - Trends.be

zarathustra · 15 mei 2018

mac-bc zei:
In theorie.
In de praktijk zal een baas (onbewust?) met Slack opnieuw verwachten dat je alles thuis al gelezen hebt en/of op geantwoord. Akkoord, met laptops en smartphones van het werk hadden we dat probleem al gedeeltelijk. Maar Slack is een nieuwe stap in de verkeerde richting.

Ik ga zeker akkoord dat dat een probleem is. Natuurlijk is dat wel een probleem dat gecreëerd wordt door u en uw collega's. Als jullie allemaal stoppen met uw mail te lezen en weet ik veel wat na de uren dan is er geen probleem. Maar er is altijd wel eentje of een paar die denkt door te doen en dan gaat de rest daar dus met mee. Maar dat is uw eigen keuze. Is weerom slecht management, maar ik denk dat die slecht zijn onafhankelijk van hoe je werkt dan.

Opnieuw in theorie.
En dan nu de praktijk. Je zit op een eiland van 4 personen waarvan er 2 thuis werken en 2 op kantoor. Jij zit op kantoor en hebt een klein, onbenullig vraagje voor één van uw collega's. Wat ga je doen? U 2 seconden richten naar uw collega naast u, of uw telefoon nemen om de collega thuis op te bellen? Juist ja.

Doe eens de praktijktest: je moet eens 10 kleine vraagjes per dag stellen aan een collega naast u, of je moet eens 10 kleine vraagjes stellen aan een collega thuis door hem 10 keer per dag op te bellen. Het eerste wordt als doodnormaal ervaren, het tweede wordt ervaren als een quasi-stalker. Die drempel om de telefoon te nemen komt niet uit de lucht gevallen, het wordt gewoon dagdagelijks in de praktijk als storender ervaren.

Bwah hangt er vanaf wat de vraag is en hoeveel er zijn die kunnen antwoorden. In mijn geval is er meestal maar 1 of 2 die het antwoord zouden weten en er is voor mij weinig verschil tussen even in skype typen 'wat met X?' of dat vragen aan de persoon naast mij. Zoals gezegd, het zal waarschijnlijk zelfs door skype gaan als die persoon 10m verder zit in het kantoor want je wil niet iedereen gaan storen door daar te gaan babbelen.

Dus het komt altijd op het zelfde neer. Voor de thuiswerker is het ideaal natuurlijk: nooit meer gestoord worden, tenzij voor belangrijke zaken. Maar besef dan goed dat de collega's op kantoor al uw stront mogen opkuisen.

Lijkt me een argument voor iedereen thuiswerken

Waarom zou je mensen storen voor onbelangrijke zaken? Probleem is weerom degenen die anderen storen voor onzin, niet degenen die het gestoord worden ontwijken.

Dat kan, maar we zitten momenteel niet in de toekomst. En ik betwijfel of we ooit in een 100% papiervrije wereld zullen leven. Maar soit, ik wil dat zeker een kans geven. We zullen zien. Tot nader order niet, dus vandaar mijn scepsis tegenover dat massale thuiswerken.

Het gaat inderdaad sowieso niet voor mensen die 100% fysiek werk doen, dat beseft iedereen.
Het probleem is dat velen niet beseffen dat het ook niet werkt voor mensen die slechts 10% fysiek werk doen (zoals mezelf bijvoorbeeld). Je moet eigenlijk al een 100% kantoor-job hebben voor dit enigszins werkbaar wordt. Want je zal maar eens dringend dat fysieke werk moeten doen wanneer iedereen van thuis zit te werken... Dan sta je daar mooi met uw duurbetaald personeel.

Wel daarom is het ook een discussie en visie eh. Iets waar ik vind dat we naartoe moeten, jij niet dus dan kan er discussie zijn. Maar veel van die zaken hebben te maken met plannen. Bij ons heb je bijvoorbeeld nooit meetings 'met iedereen' behalve op maandag, onze operations manager werkt elke dinsdag van thuis dus dan plan je die niet in een meeting of wat dan ook. Als het niet anders kan ( klanten) dan past hij zich aan. En uiteindelijk is dat toch geen verschil met mensen die ziek zijn, verlof hebben vroeger ( of later) dan u werken, etc

Wat doe je als jij 9-17:30 werkt en je collega 7-15:30? Dan ga je toch ook niet om 15:30 met een serieus probleem afkomen?

noot: ik denk dat er hier ook +/- niemand ijvert voor 100% thuiswerken, maar 2-3 dagen per week? Lijkt me haalbaar.

Intergalactic · 15 mei 2018

mac-bc zei:
Dat is vrij simpel denk ik:
- Vanuit de bedrijven valt er simpelweg niets te winnen. Die kunnen hoogstens een status quo bereiken, maar zelfs dat durf ik tegenspreken. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de werknemers die niet wensen thuis te werken, valt er ook sowieso niets te winnen. Alleen maar extra shit van anderen opkuisen. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de overheid kunnen er voordelen geraapt worden uit bovenstaande punten, op voorwaarde dat ze de productiviteit van de bedrijven niet teveel aantasten. Wat ik betwijfel.
- De thuiswerkers lijken mij zelf de grootste voorstanders van hun eigen systeem, omdat ze er zelf rechtstreekse belangen bij hebben. Voornamelijk mensen die eerder de keuze hebben gemaakt om ver van het werk te wonen voor een dikbetaalde job in Brussel en supergoedkoop huis in het hol van pluto. In ruil moesten ze daar tot voor kort de files voor trotseren. Nu zien ze natuurlijk een uitgelezen kans om die inherente nadelen van hun originele keuze, niet langer te hoeven dragen. En dan zie je van die rare bokkensprongen dat de grootste voorstanders van onbeperkte brandstof plots "het milieu zo belangrijk vinden" als het in hun kraam past, om thuiswerken erdoor te krijgen.

Bij ons werkt de helft 1 of 2 dagen van thuis uit. In het begin was dat wat wennen, ook het thuiswerken zonder collega's, maar bij ons werkt dat goed. Er zijn vaste dagen waar iedereen aanwezig moet zijn, dus naar vergaderen geen probleem, of indien het nodig is voor een vergadering wordt de thuiswerkdag verzet naar een andere dag.
We zijn bereikbaar per telefoon (ook voor klanten e.d.), maar ook via een chatprogramma, mail, e.d., dus echt geen shit op te kuisen door de collega's en krijgen ook thuis genoeg kleine vraagjes (van klanten en intern).
We hebben geen vaste werkplek op kantoor, dus door thuiswerkers zijn er minder werkplekken op kantoor voorzien (op onze vaste dagen zijn er dan weer collega's van andere diensten in het bedrijf aan thuiswerken) + thuiswerken is bij ons geen overuren opbouwen, en iedereen werkt thuis vaak wat langer (vroeger beginnen, iets later uitloggen).
Profiteren kan je bij ons ook niet, want al hetgeen je doet of realiseert wordt gemeten, dus als je op het einde van het jaar een pak minder hebt gedaan, dan mag je het uitleggen.
Ik herken dus echt 0,0 van je verhaal.

jack|herrer · 15 mei 2018

Intergalactic zei:
Bij ons werkt de helft 1 of 2 dagen van thuis uit. In het begin was dat wat wennen, ook het thuiswerken zonder collega's, maar bij ons werkt dat goed. Er zijn vaste dagen waar iedereen aanwezig moet zijn, dus naar vergaderen geen probleem, of indien het nodig is voor een vergadering wordt de thuiswerkdag verzet naar een andere dag.
We zijn bereikbaar per telefoon (ook voor klanten e.d.), maar ook via een chatprogramma, mail, e.d., dus echt geen shit op te kuisen door de collega's en krijgen ook thuis genoeg kleine vraagjes (van klanten en intern).
We hebben geen vaste werkplek op kantoor, dus door thuiswerkers zijn er minder werkplekken op kantoor voorzien (op onze vaste dagen zijn er dan weer collega's van andere diensten in het bedrijf aan thuiswerken) + thuiswerken is bij ons geen overuren opbouwen, en iedereen werkt thuis vaak wat langer (vroeger beginnen, iets later uitloggen).
Profiteren kan je bij ons ook niet, want al hetgeen je doet of realiseert wordt gemeten, dus als je op het einde van het jaar een pak minder hebt gedaan, dan mag je het uitleggen.
Ik herken dus echt 0,0 van je verhaal.

Exactly my thoughts. Al 11 jaar thuiswerk binnen ons bedrijf. Alleen maar voordelen. Nadelen zie ik niet, zeker niet binnen onze internationale omgeving. Als is iedereen op kantoor is dan zijn er toch die aan de ander kant van het land of van de wereld zitten. Dus maakt totaal niet uit als dan iemand thuis is of niet.

Feignasse · 15 mei 2018

mac-bc zei:
Voornamelijk mensen die eerder de keuze hebben gemaakt om ver van het werk te wonen voor een dikbetaalde job in Brussel en supergoedkoop huis in het hol van pluto. In ruil moesten ze daar tot voor kort de files voor trotseren. Nu zien ze natuurlijk een uitgelezen kans om die inherente nadelen van hun originele keuze, niet langer te hoeven dragen. En dan zie je van die rare bokkensprongen dat de grootste voorstanders van onbeperkte brandstof plots "het milieu zo belangrijk vinden" als het in hun kraam past, om thuiswerken erdoor te krijgen.

Och kijk, Hij-die-zichzelf-belangeloos-opoffert-in-naam-van-het-Maatschappelijk-Belang is weer eens boos op de medeburger die niet exact hetzelfde pad bewandelt

Mijn ervaring met telewerk:
- Ik ben vroeger ingelogd en log later uit (terwijl ik toch later kan opstaan en vroeger "vrij" ben tov werkdagen in Brussel).
- Ik kan geconcentreerder werken want word minder vaak gestoord door collega's voor small talk en/of werkgerelateerde issues.
- 's Middags eet ik een snelle hap en werk verder, op het werk ga ik niet altijd maar toch vaker wat langer lunchen samen met collega's.
- Werk niet af? Mijn goesting om na een korte pauze 's avonds toch nog wat te werken is groter dan wanneer ik er een pendeltocht heb opzitten.
- Bereikbaarheid: Skype, mail, gsm. Ik neem ook meteen op, je hoeft mij echt geen tien keer te bellen omdat ik de was aan't ophangen ben.
- Samenwerken met een collega gaat soms vlotter via scherm delen en Skype dan wanneer ik naast die persoon moet zitten om samen op één scherm te turen.
- Vergaderingen? Geen probleem, voor korte meetings is er Skype. Voor langere / belangrijkere vergaderingen zijn er vaste dagen waarop iedereen verplicht aanwezig is. En sowieso is telewerk een gunst, geen recht. Dit wil zeggen dat urgente meetings die enkel face-to-face kunnen gebeuren altijd voorrang hebben op telewerk. Onze leidinggevende is soepel, maar aanvaardt op dat punt geen gezever. Het gebeurt bijgevolg vaak genoeg dat ik vier of vijf dagen naar Brussel ga in plaats van slechts drie.
- Ook bij ons zijn er geen vaste werkplekken meer, en evenmin voldoende plaats mocht werkelijk iedereen permanent aanwezig zijn.
- Ik moet soms lang bellen met externe partners. Op het werk moet ik daarvoor ofwel mijn collega's storen, ofwel in een bubble gaan zitten met weinig comfort (gewone stoel, geen extra scherm, moet zelf muis en headset meeslepen). Thuis zit ik gewoon in mijn bureau dat net zo comfortabel is ingericht als mijn werkplek op kantoor (grote bureau in aparte ruimte, tweede scherm, deftige bureaustoel).
- Tamzakken hebben heus geen telewerk nodig om tijd te verkwanselen, dat lukt hen op kantoor ook (soms zelfs beter, als het van die oversociale types zijn die langer niet dan wel aan hun bureau zitten).
- Ik neem de trein naar het werk (en mijn privéwagen voor een korte rit naar het station, waarmee ik niet bijdraag aan het fileprobleem).

Tweak37 · 16 mei 2018

mac-bc zei:
Wel, in dat opzicht vind ik het zéér opmerkelijk dat de voor de hand liggende oplossingen (salariswagens en gratis brandstof afschaffen) onder massaal protest van de werknemers geblokkeerd worden. Maar als het dan gaat over complexe oplossingen waarbij grote inspanningen gevraagd wordt van de bedrijven en waarbij bedrijven en niet-thuiswerkers zich volledig moeten herorganiseren, dan staan diezelfde werknemers plots bol van de goede bedoelingen. Plots primeert het maatschappelijk belang. Dan wordt het milieu toch zo belangrijk. Dan wordt de problematiek van het fijne stof plots zo belangrijk. Dat zijn de economische kosten van de files plots zo onoverkomelijk hoog.

Toch opmerkelijk hoe selectief men is in de verontwaardiging.

Het is toch logisch dat salariswagens afschaffen, dat (in directe zin) negatief is voor zowel werkgever als werknemer en waar dus ingrijpende politieke actie voor nodig is, veel minder populair is dan telewerken, dat (onder bepaalde voorwaarden mbt de aard van het werk) positief is voor zowel werkgever als werknemer en waar geen politieke actie voor nodig is, tenzij wat facilitatie door het afschaffen of aanpassen van verouderde regelgeving?
In zekere zin is het afschaffen van salariswagens veel eenvoudiger en voor de hand liggender dan het organiseren van telewerken, akkoord, toch zeker qua oplossing voor milieuproblemen. Maar in politieke (of politiek-economische) zin is het helemaal omgekeerd. Niet bepaald opmerkelijk dus.

Creeping Death · 17 mei 2018

mac-bc zei:
Wel, in dat opzicht vind ik het zéér opmerkelijk dat de voor de hand liggende oplossingen (salariswagens en gratis brandstof afschaffen) onder massaal protest van de werknemers geblokkeerd worden. Maar als het dan gaat over complexe oplossingen waarbij grote inspanningen gevraagd wordt van de bedrijven en waarbij bedrijven en niet-thuiswerkers zich volledig moeten herorganiseren, dan staan diezelfde werknemers plots bol van de goede bedoelingen. Plots primeert het maatschappelijk belang. Dan wordt het milieu toch zo belangrijk. Dan wordt de problematiek van het fijne stof plots zo belangrijk. Dat zijn de economische kosten van de files plots zo onoverkomelijk hoog.

Toch opmerkelijk hoe selectief men is in de verontwaardiging.

Dat is vrij simpel denk ik:
- Vanuit de bedrijven valt er simpelweg niets te winnen. Die kunnen hoogstens een status quo bereiken, maar zelfs dat durf ik tegenspreken. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de werknemers die niet wensen thuis te werken, valt er ook sowieso niets te winnen. Alleen maar extra shit van anderen opkuisen. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de overheid kunnen er voordelen geraapt worden uit bovenstaande punten, op voorwaarde dat ze de productiviteit van de bedrijven niet teveel aantasten. Wat ik betwijfel.
- De thuiswerkers lijken mij zelf de grootste voorstanders van hun eigen systeem, omdat ze er zelf rechtstreekse belangen bij hebben. Voornamelijk mensen die eerder de keuze hebben gemaakt om ver van het werk te wonen voor een dikbetaalde job in Brussel en supergoedkoop huis in het hol van pluto. In ruil moesten ze daar tot voor kort de files voor trotseren. Nu zien ze natuurlijk een uitgelezen kans om die inherente nadelen van hun originele keuze, niet langer te hoeven dragen. En dan zie je van die rare bokkensprongen dat de grootste voorstanders van onbeperkte brandstof plots "het milieu zo belangrijk vinden" als het in hun kraam past, om thuiswerken erdoor te krijgen.

Allez Mac, da's wel heel flauw imo. Elke keer geeft ge af op salariswagens, files, mensen die te ver van hun werk noemen etc.
Toegegeven, telewerk is niet de structurele oplossing voor deze al problemen maar het is wel iets. Jammer dat je dat niet erkend. Imo heb je een jaloerse reactie op thuiswerk als gevolg van de slechte manier waarop dat geïmplementeerd is op uw job.

Neem bv dat voorbeeld van die collega die dringend een fysieke tussen komst moet doen: je kan zo'n dingen perfect op voorhand voorzien: wat doen we in dat scenario? Komt hij toch van thuis, vaste backup vastleggen die dan zijn schema daar dan kan op afstemmen..

Interessant opiniestuk dat w00tw00t postte btw. De thuiswerk discussie sluit hier imo naadloos bij aan: veel werkgevers geven dit deel controle gewoon niet graag op.

sneeuwzwart · 17 mei 2018

mac-bc zei:
- De thuiswerkers lijken mij zelf de grootste voorstanders van hun eigen systeem, omdat ze er zelf rechtstreekse belangen bij hebben. Voornamelijk mensen die eerder de keuze hebben gemaakt om ver van het werk te wonen voor een dikbetaalde job in Brussel en supergoedkoop huis in het hol van pluto. In ruil moesten ze daar tot voor kort de files voor trotseren. Nu zien ze natuurlijk een uitgelezen kans om die inherente nadelen van hun originele keuze, niet langer te hoeven dragen. En dan zie je van die rare bokkensprongen dat de grootste voorstanders van onbeperkte brandstof plots "het milieu zo belangrijk vinden" als het in hun kraam past, om thuiswerken erdoor te krijgen.

Wat een kortzichtige en vooral jaloerse reactie. Omdat deze mensen bewust in Brussel gaan werken moeten ze als straf maar dagelijks in de file gaan staan en daar mag niks tegen gedaan worden, omdat zij deze straf verdienen! Koop dan zelf ook een spotgoedkoop huis ver van Brussel en ga werken in Brussel als je toch zo jaloers bent op al deze mensen.

Vinceness · 17 mei 2018

sneeuwzwart zei:
Wat een kortzichtige en vooral jaloerse reactie. Omdat deze mensen bewust in Brussel gaan werken moeten ze als straf maar dagelijks in de file gaan staan en daar mag niks tegen gedaan worden, omdat zij deze straf verdienen! Koop dan zelf ook een spotgoedkoop huis ver van Brussel en ga werken in Brussel als je toch zo jaloers bent op al deze mensen.

Vind het ook bizar dat mac geen rekening houdt met het feit dat 1. huizen in steden vaak gewoon te duur zijn voor startende koppels (mijzelf en vriendin incluis) en 2. jobs in niet-grootsteden enorm dun gezaaid zijn.

Als ge door 20 km verder te gaan wonen €25000+ kunt uitsparen op de aankoop van uw huis, lijkt me dat eerder een economisch weloverwogen keuze ipv gemakszucht :crazy:

(P.S. in mijn huidige situatie kan ik op 30 minuten naar het werk wandelen en ik ben volledig pro telewerk, dus daar klopt zijn redenering ook al niet)

StarSeeker · 17 mei 2018

Niet alleen dat, er zijn meer dan genoeg mensen ZONDER salariswagens die ook iedere dage de files trotseren om op hun werk te geraken.
Die mensen hebben er nog veel meer baat bij om te kunnen telewerken.

sneax · 17 mei 2018

Tja mac-bc. Telewerken gaat niet overal. Blijkbaar is op uw bureau het allemaal niet zo goed geregeld en dan kan dat voor problemen zorgen. In mijn sector (IT) waar je zelf kiest in welk filiaal je gaat zitten (geen vaste werkplekken) maakt het geen hol uit als je thuis zit hoor. Dat is bijna onmerkbaar. Er zijn er hier genoeg die zelfs gewoon paperless werken (ook sales en managers). Misschien is dat in jouw sector niet mogelijk en is telewerken eerder een irritatie, maar waarom _mag niemand dan nog telewerken_? Dat is mackske ...

Het is ook niet leuk om te moeten lezen omdat ik een bedrijfswagen heb dat ik in het hol van pluto woon en alles met de wagen doe. Ik werk in Brussel maar woon in't stad in Aalst, in een appartement. Ik heb ook een OV abonnement van't werk, dat gebruik ik als het druk is en veel file, met de wagen ga ik als die veel sneller is (bv in de schoolvakanties). Lokaal doe ik alles te voet of de fiets. Ik zet zelfs liever eerst mijn auto thuis om dan mijn vélo boven te halen om nr de Delhaize te gaan die ik 500m terug met de wagen ben gepasseerd.

Dan is dat wel ambetant om al die veralgemeningen te lezen.

mac-bc · 17 mei 2018

Tweak37 zei:
Het is toch logisch dat salariswagens afschaffen, dat (in directe zin) negatief is voor zowel werkgever als werknemer en waar dus ingrijpende politieke actie voor nodig is, veel minder populair is dan telewerken, dat (onder bepaalde voorwaarden mbt de aard van het werk) positief is voor zowel werkgever als werknemer en waar geen politieke actie voor nodig is, tenzij wat facilitatie door het afschaffen of aanpassen van verouderde regelgeving?
In zekere zin is het afschaffen van salariswagens veel eenvoudiger en voor de hand liggender dan het organiseren van telewerken, akkoord, toch zeker qua oplossing voor milieuproblemen. Maar in politieke (of politiek-economische) zin is het helemaal omgekeerd. Niet bepaald opmerkelijk dus.

Opmerkelijk of niet, het is te zien hoe je het bekijkt.

Jij zegt dat het niet opmerkelijk is omdat er op individueel niveau altijd opnieuw dezelfde weg van de minste weerstand wordt gekozen. En hier zien we dat opnieuw. Ok, dat is inderdaad niet opmerkelijk.
Wat wél opmerkelijk is, is het feit dat de grootste voorstanders van telewerken (dat zijn grosso modo meestal diegenen die het langst onderweg zijn, het meest in de file staan, ...) nu wél plots de maatschappelijke effecten van het milieu, het fijn stof, de economische schade van files, ... zo belangrijk beginnen vinden. Lees "opmerkelijk" hier dus als: hypocriet, omdat het past in hun kraam.

En dan komen we opnieuw tot het typisch Belgische fenomeen:
- Er is een gigantisch probleem van individuele belangen die botsen met de maatschappelijke belangen
- Onze politici zijn te laf om er iets aan te doen, want ze zouden hun kiesvee maar eens voor het hoofd moeten stoten... Oeioei, neen, daar blijven we ver van weg. Het maatschappelijke probleem blijft dus etteren.
- Om toch de illusie te geven dat we iets aan het probleem doen, komen we met halfslachtige oplossingen op de proppen die opnieuw inspelen op de hyper-individualistische belangetjes. Lees: jullie mogen allemaal jullie salariswagens houden jongens en meisjes, en om het fileprobleem toch ook een klein beetje proberen aan te pakken mogen jullie bovendien allemaal eens thuis werken! Iedereen kijkt opnieuw naar zichzelf, en iedereen ziet alleen maar voordelen. Wauw, halleluja, de wonderoplossing.
Dat je daarmee dan nieuwe maatschappelijke problemen creëert, dat heeft in die laffe hyper-indivudalistische korte-termijn aanpak geen plaats natuurlijk. Dat je daarmee anderen en collega's in de shit steekt, dat je ganse bedrijven moet reorganiseren, ... daar houden dit soort hyper-individualistische schijnoplossingen geen rekening mee. Ah nee, want dat is een ander zijn probleem en daar kijken we niet naar. En het ergste van allemaal is: door de illusie dat het probleem wordt aangepakt met een schijnoplossing, verdwijnt de sense of urgency om de kern van het probleem aan te pakken.

Opnieuw zie je dat diegenen die de slechtste maatschappelijke keuzes maken, beloond worden i.p.v. gecorrigeerd worden voor hun negatieve externaliteiten. Dat is nu toch werkelijk om een punthoofd van te krijgen dat onze overheid telkens exact het tegenovergestelde gedrag conditioneert bij zijn burgers door telkens van die laffe keuzes te maken?!

Heel concreet in mijn situatie:
- Eerst ga ik uit principe een salariswagen weigeren en maak ik de keuze van de minste maatschappelijke negatieve externaliteiten om elke dag de fiets te nemen. Omdat ik zo goed ben voor deze wereld? Slechts een fractie hoor. In die keuze zat namelijk ook een flinke portie eigenbelang omdat ik dacht dat het absurd was dat een overheid zou blijven wagens en brandstof subsidiëren, en dat die dus binnen de kortste keren zouden afgeschaft worden. We zijn intussen 5 jaar en ontelbare veroordelingen van de OESO, de EU, WHO, ... verder en er gebeurt niets. Bijgevolg moet ik dus elke dag op gevaar van eigen leven door het fijn stof van anderen naar het werk ploeteren.
- Maar daar stopt het dus niet. I.p.v. dat het subsidiëren van wagens en brandstof eindelijk eens wordt aangepakt, hebben ze er nu iets anders op gevonden. Het telewerken. Dus nu mag ik als "dank" bovendien ook nog eens gemiddeld elke maand de stront opkuisen van opnieuw diezelfde individuen die toch zo noodzakelijk moeten telewerken omdat ze anders elke dag zo lang in de file moeten staan. :ironic:

Kan het nog ironischer? Dit soort politieke lafheid kent werkelijk geen schaamte. Ik weiger nog een tweede keer te moeten opdraaien voor keuzes die eigenlijk zelfs beloond zouden moeten worden.

Glor · 17 mei 2018

Je hebt zeker gelijk dat de discussies rond salariswagens en telewerken kunnen overlappen. Maar je laat uitschijnen, en dat is volledig verkeerd, dat telewerken voornamelijk voordelig is voor eigenaars van salariswagens. Het aantal mensen dat met de fiets of met openbaar vervoer naar het werk komt maar toch meer dan een uur onderweg zijn, zijn volgens mij nog talrijker dan salariswagen-eigenaars. Met andere woorden, je kan al deze mensen ook een uur tijd in hun dag teruggeven door hen toe te staan thuis te werken.

En dan komen we op het punt dat hier een aantal keer is aangeraakt maar dat je tot nu toe genegeerd hebt: Als het opjouw job blijkbaar onmogelijk is om deftig te telewerken, organiseert jouw werkegever dit misschien op een zeer ongestructureerde wijze. Met andere woorden, het is niet omdat sommige salariswagen-eigenaars 'dubbel' bevoordeeld worden door telewerken, dat dat een goeie reden is om het niet toe te staan. Als dat de enige reden zou zijn, is dat pure afgunst. Alle andere redenen die je al hebt gegeven zijn oftewel specifiek voor jouw job oftewel zaken die jouw werkgever beter zou kunnen regelen.

Conclusie: als een bedrijf er in slaagt om zijn werknemers op een productieve manier te laten telewerken, is er geen enkel doorslaggevend argument dit niet toe te laten.

Vinceness · 17 mei 2018

mac-bc zei:
Heel concreet in mijn situatie:
- Eerst ga ik uit principe een salariswagen weigeren en maak ik de keuze van de minste maatschappelijke negatieve externaliteiten om elke dag de fiets te nemen. Omdat ik zo goed ben voor deze wereld? Slechts een fractie hoor. In die keuze zat namelijk ook een flinke portie eigenbelang omdat ik dacht dat het absurd was dat een overheid zou blijven wagens en brandstof subsidiëren, en dat die dus binnen de kortste keren zouden afgeschaft worden. We zijn intussen 5 jaar en ontelbare veroordelingen van de OESO, de EU, WHO, ... verder en er gebeurt niets. Bijgevolg moet ik dus elke dag op gevaar van eigen leven door het fijn stof van anderen naar het werk ploeteren.
- Maar daar stopt het dus niet. I.p.v. dat het subsidiëren van wagens en brandstof eindelijk eens wordt aangepakt, hebben ze er nu iets anders op gevonden. Het telewerken. Dus nu mag ik als "dank" bovendien ook nog eens gemiddeld elke maand de stront opkuisen van opnieuw diezelfde individuen die toch zo noodzakelijk moeten telewerken omdat ze anders elke dag zo lang in de file moeten staan. :ironic:

Als dat uw situatie is, dan snap ik uw (vrij extreme) standpunten wel een pak beter. Maar dan ligt het grootste probleem bij uw werkgever.

- Het lijkt alsof er weinig of niet is nagedacht over problemen die kunnen voorkomen als iemand thuis zit. Bijgevolg is er ook geen oplossing en moet het werkvolk maar zijn plan trekken. Dit is enorm lui van het management en ook echt niet de bedoeling. Ik vermoed (maar kan hier mis in zijn) dat dit soort situaties ook opduiken als iemand ziek is of met vakantie is, wat zou illustreren dat het geen inherent probleem is aan telewerken maar aan slecht management en kortetermijndenken van jouw werkgever.
- Mensen die een bedrijfswagen krijgen, mogen dan ook nog eens telewerken. Daar is de logica natuurlijk helemaal al ver te zoeken. Iemand die een bedrijfswagen krijgt, krijgt dit meestal omdat de werkgever een bepaalde garantie wil dat die persoon op zijn werk kan geraken, dan lijkt telewerken mij vrij nutteloos. Iemand die van thuis uit werkt, heeft ook helemaal geen bedrijfswagen nodig. Het zou een "of/of" verhaal moeten zijn, terwijl het bij jouw bedrijf precies eerder een "en/en" verhaal is.(Dat bedrijfswagens aan banden moeten gelegd worden en van mijn part zelfs mogen afgeschaft worden, daarin zijn we het wel eens, denk ik)

Maar goed, zoals al eerder aangegeven, de manier waarop telewerken in jouw bedrijf wordt toegepast is écht niet de norm en is ook écht niet wat de mensen hier verwachten of eisen. Ik zou mij er zelf niet gemakkelijk bij voelen om thuis te werken als ik weet dat bepaalde problemen niet kunnen opgelost worden als ik afwezig ben. Ik zou het ook hypocriet vinden om zowel telewerken áls een bedrijfswagen te vragen. Het lijkt me maar logisch dat het een balansoefening is waarbij iedereen de keuze moet krijgen om ofwel 1. een bedrijfswagen te krijgen (kosten van de wagen uitgespaard, geraakt altijd op het werk) of 2. telewerken voor een beperkt aantal dagen (meer vrije tijd door pendeltijd te recupereren)

Ik snap perfect dat je een aversie hebt van telewerken en bedrijfswagens als je in een bedrijf werkt waar beide systemen worden gebruikt (of misbruikt) door dezelfde individuen. Net daarom ook dat er hier gepleit wordt voor een wettelijk kader, net om dit soort situaties te vermijden.

Loser · 17 mei 2018

mac-bc zei:
(...) Wat wél opmerkelijk is, is het feit dat de grootste voorstanders van telewerken (dat zijn grosso modo meestal diegenen die het langst onderweg zijn, het meest in de file staan, ...) nu wél plots de maatschappelijke effecten van het milieu, het fijn stof, de economische schade van files, ... zo belangrijk beginnen vinden. Lees "opmerkelijk" hier dus als: hypocriet, omdat het past in hun kraam. (...)

Je blijft telkens opnieuw doen alsof het dezelfde mensen zijn die voor thuiswerken zijn, als de mensen die ook voor een salariswagen zijn. Het enige wat die groepen gemeen hebben, is dat ze loontrekkende zijn.
Je hele discours is gebaseerd op de stelling "de voorstanders van thuiswerken zijn ook de voorstanders van salariswagens". Ik zou willen zeggen dat dat onzin is, maar ik zal eerst vragen: Wat is je bron daarvoor?

Daarnaast hoeft niet alles over salariswagens te gaan. Er kunnen meerdere wegen zijn die naar Rome leiden.

mac-bc · 18 mei 2018

Glor zei:
Je hebt zeker gelijk dat de discussies rond salariswagens en telewerken kunnen overlappen. Maar je laat uitschijnen, en dat is volledig verkeerd, dat telewerken voornamelijk voordelig is voor eigenaars van salariswagens. Het aantal mensen dat met de fiets of met openbaar vervoer naar het werk komt maar toch meer dan een uur onderweg zijn, zijn volgens mij nog talrijker dan salariswagen-eigenaars. Met andere woorden, je kan al deze mensen ook een uur tijd in hun dag teruggeven door hen toe te staan thuis te werken.

Eén principe staat alvast als een paal boven water:
- Wie zich heeft georganiseerd om een korte woon-werkafstand te bekomen, profiteert het minst (of helemaal niet) van telewerken. Als ze al niet moeten opdraaien voor de nadelen ervan.
- Wie zich daarentegen geen zak heeft aangetrokken van een energieverslindende lange woon-werkafstand, die worden (opnieuw) op hun wenken bediend.

Puur principieel is dat opnieuw een totaal absurd signaal van de regering.
Het is niet omdat er in die laatste groep ook enkele treinpendelaars zitten, dat dit argument van tafel moet geveegd worden. Als ik kijk naar de gigantische (en nog steeds stijgende!) populariteit van salariswagens, denk ik niet dat de kritische massa bij de treinreizigers zit eerlijk gezegd. Beetje flauw om u daarachter te verschuilen.

Glor zei:
En dan komen we op het punt dat hier een aantal keer is aangeraakt maar dat je tot nu toe genegeerd hebt: Als het opjouw job blijkbaar onmogelijk is om deftig te telewerken, organiseert jouw werkegever dit misschien op een zeer ongestructureerde wijze. Met andere woorden, het is niet omdat sommige salariswagen-eigenaars 'dubbel' bevoordeeld worden door telewerken, dat dat een goeie reden is om het niet toe te staan. Als dat de enige reden zou zijn, is dat pure afgunst. Alle andere redenen die je al hebt gegeven zijn oftewel specifiek voor jouw job oftewel zaken die jouw werkgever beter zou kunnen regelen.

Conclusie: als een bedrijf er in slaagt om zijn werknemers op een productieve manier te laten telewerken, is er geen enkel doorslaggevend argument dit niet toe te laten.

Ik heb dat niet genegeerd, maar misschien niet duidelijk genoeg geformuleerd.

Dat is wat ik bedoelde met die hyper-individualistische pseudo-oplossingen: wanneer iedereen naar zichzelf kijkt, zien ze alleen maar voordelen. Bijgevolg is iedereen laaiend enthousiast over dat thuiswerken, uit puur eigenbelang. Bijgevolg worden de collectieve nadelen gewoon onder de mat geveegd.
Concreet, denk je dat er in de huidige "halleluja, telewerken=wonderoplossing"-sfeer op mijn werk iemand bezorgd is om het collectieve productiviteitsverlies wanneer ik 1x per maand mijn planning in het water zie vallen? Je ziet namelijk ook de directie plooien onder druk van diezelfde "wonderoplossing"-sfeer die er bij de werknemers hangt rond thuiswerken. Precies alsof ze bang zijn om als conservatieve werkgever beschouwd te worden. Komaan, iedereen moet mee op die trein springen! :ironic: De nadelen moeten er dan maar bijgenomen worden.
En dat zijn typische fenomenen die zich voordoen bij keuzes die enkel vanuit hyper-individualistisch standpunt voordelen bieden. Ook politiek scoor je met dergelijke populistische oplossingen het beste.

Dus ik ben in theorie akkoord met u: je mag pas telewerken invoeren wanneer je 100% zeker weet dat je 0% productiviteitsverlies zult hebben. Maar in de praktijk zie je dat deze grenzen niet gerespecteerd worden, met bovenstaande reden.

Archief - Telewerken

zarathustra

Legacy Member

Five-seveN

Legacy Member

Conradus

Legacy Member

w00tw00t

Legacy Member

w00tw00t

Legacy Member

zarathustra

Legacy Member

Intergalactic

Legacy Member

jack|herrer

Legacy Member

Feignasse

Legacy Member

Tweak37

Legacy Member

Creeping Death

Legacy Member

sneeuwzwart

Legacy Member

Vinceness

Legacy Member

StarSeeker

Legacy Member

sneax

Legacy Member

mac-bc

Legacy Member

Glor

Legacy Member

Vinceness

Legacy Member

Loser

Legacy Member

mac-bc

Legacy Member