Het lijkt toch dat de algemene consensus is dat flexibiliteit iets is dat zeer zeker ook in het voordeel van de werknemer kan zijn.
Bij de meesten (mijzelf inbegrepen) is het wel degelijk in balans, waar "extra" inspanningen wanneer nodig voldoende gecompenseerd worden door de vrijheid in zelf uren te kiezen en er zo voor te zorgen dat je eigen werk/privé in balans blijft.
Bij ons zou 9 to 5 ook zeer lastig zijn, zuiver door de onverwachte noden van onze klanten. Er moet natuurlijk ook wel een goede verstandhouding zijn met de andere werknemers, dus wanneer je zelf eens echt niet langer kan blijven dat er iemand anders is die zonder morren kan inspringen.
In zulke vloeiende en goed draaiende teams kan het dan zeer vervelend zijn wanneer er iemand in dat team 100% enkel 9 to 5 mentaliteit aan de dag legt, dat kan de hele dynamiek van het team overhoop gooien.
Natuurlijk, hoe groter het team hoe kleiner de impact, dus in grotere teams zou voor zulke mensen wel plaats moeten kunnen zijn. We moeten ook appreciëren dat zulke flexibiliteit voor een aantal mensen echt bijna niet mogelijk is!
Spijtig genoeg zijn er wel degelijk werkgevers die zulke flexibiliteit als een one way zaak zien, enkel van de WN naar de WG toe ziet. Getuige de laatste ervaringen van Retype, ervaringen die ik wel degelijk kan bevestigen na een stevige aanvaring met een werkgever die er dezelfde mentaliteit op nahield (ongekozen werkgever, was een overname na faillissement).
En vreemd genoeg vinden zulke werkgevers altijd voldoende werknemers die daar blijkbaar geen graten in zien!
Dus ja, ik kan perfect begrijpen dat werknemers die bij zulke mindere werkgever hebben gezeten, of er verhalen hebben van gehoord, al kippenvel krijgen bij het horen van dat woord "flexibiliteit" of de geen "9 to 5" mentaliteitsvraag. Maar dat is zeker niet altijd terecht, die angst/terughoudendheid!