Archief - In de marge van het nieuws - deel 6

Time zei:

Da's nu net het probleem. Die wordt niet getrokken. Als die te ver naar mijn goesting getrokken wordt, so be it, ze zal nog wel verschoven worden richting de minder spilzieke pool eens de vergrijzing toeslaat. En dat zal een harde lijn zijn, maar tenminste een houvast waar triestige verhaaltjes die goed verkopen geen invloed meer op kunnen hebben.

Als deze kleine geholpen wordt zal het niet zijn omdat de staat zich solidair genoemd heeft, maar omdat de belanghebbenden erin geslaagd zijn de ziekte te verkopen.

En ik vind niet dat wat iemand heeft bijgedragen aan het systeem een criterium mag zijn, anders spreek je niet meer van solidariteit maar van klassengeneeskunde. De kans is reëel dat die CEO wel degelijk zelf kan betalen, daarvoor is geen solidariteit nodig. Enkel de toekomst mag een criterium zijn. Als een doctor het wel krijgt en een landloper niet heb je uiteraard ook een vorm van klassengeneeskunde, maar wel een op basis van imo aanvaardbare argumenten.


Ik zie het probleem eerder in het feit dat mensenlevens zo hoog worden ingeschat door iedereen (sossen willen enkel dat iedereen meebetaalt voor iedereen). Mensen kosten het meest in hun laatste levensjaren. Hoeveel duizenden bejaarden zitten niet in een of ander sterfhuis (of rusthuis, betekent hetzelfde) bijna letterlijk te wachten tot het gedaan is, met enkel een verpleegster die naar hen omkijkt omdat ze ervoor betaald wordt en een familie die eenmaal per jaar langskomt en dan nog een cent verwachten? Ik pleit niet voor euthanasie voor dergelijke mensen, maar het is wel een mooi voorbeeld van hoeveel overschatting van de waarde van een mensenleven ons jaarlijks kost.

En dan valt het woord onmens meestal.

Klik om te vergroten...

Volledig akkoord. En met deze post raak je meteen het hart van deze kwestie, iets waar de media het niet over heeft (over durft te hebben?): het feit dat we in een maatschappij leven die het heeft verleerd om te gaan met aftakelen, met sterven. Nog niet zo heel lang geleden stierven baby's met honderden tegelijk in het kraambed. Sindsdien zijn we enorm vooruitgegaan - maar ergens onderweg zijn we vergeten dat het leven een tijdelijk en kwetsbaar gegeven is en dat het koste wat kost verlengen ervan misschien niet wenselijk is.

Geneeskunde is feilbaar. We kunnen levens eindeloos rekken, maar tegen welke kost (zowel voor de maatschappij als voor de levenskwaliteit van de patiënt)?

Silmarunya zei:

Anderzijds is een maagverkleining een soort besparing voor de ziekteverzekering; het is een relatief simpele operatie die een verloren vetzak omzet in een productieve burger, iemand met sterk verlaagde ziektekosten, minder absenteïsme enzovoort. Dit in tegenstelling tot het medicijn voor Victor, dat voor de ziekteverzekering eigenlijk geen voordelen heeft; hij zal altijd blijven sukkelen met zijn gezondheid en nooit genoeg bijdragen om de kosten van zijn behandeling zelfs maar deels terug te betalen.

Pas op, ik ben ook niet voor maagverkleiningen terugbetalen. Maar in het huidige systeem zijn ze wel een enorme besparing voor de maatschappij. Voor mij is de meest ethische oplossing het niet meer terugbetaling van aandoeningen gerelateerd aan levenskeuzes (roken, overgewicht, drugs, te snel rijden,...), maar dat lijkt me niet snel te gaan gebeuren.

Uiteraard zijn er nog andere factoren dan kosten voor de ziekteverzekering om een terugbetaling van Soliris te verantwoorden. Ik probeer gewoon te tonen dat je analogie niet echt opgaat vanuit kostenperspectief.

Klik om te vergroten...

Ja ik snap ook wel de redenen waarom. Het is gewoon pervers: shit die mannen gaan aan hun 50ste ons zoveel kosten dus laten we ze nu een operatie laten ondergaan zodat ze ons minder kosten.

SithCloud zei:

Ja ik snap ook wel de redenen waarom. Het is gewoon pervers: shit die mannen gaan aan hun 50ste ons zoveel kosten dus laten we ze nu een operatie laten ondergaan zodat ze ons minder kosten.

Klik om te vergroten...

Ik snap niet wat iemand daar pervers aan kan vinden? Kan zijn dat ik dat gewoon te rationeel bekijk, maar ik zie het toch niet...

Time zei:

Ik snap niet wat iemand daar pervers aan kan vinden? Kan zijn dat ik dat gewoon te rationeel bekijk, maar ik zie het toch niet...

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je het niet rationeel genoeg bekijkt ?

Ja kijk ik snap het: het gaat ons uiteindelijk minder kosten = profit voor de samenleving. Tot zover heel rationeel.

Maar het zou ons niets mogen kosten in de eerste plek. al die mensen dat ervoor kiezen om ongezond te leven


ps: ik heb het hier niet over een arbeider dat tegen zijn 50 iets aan zijn rug heeft he. Ik heb het over mensen die ervoor kiezen om elke dag een pak friet met mayo binnen te slagen bij wijze van spreken

SithCloud zei:

Ik denk dat je het niet rationeel genoeg bekijkt ?

Ja kijk ik snap het: het gaat ons uiteindelijk minder kosten = profit voor de samenleving. Tot zover heel rationeel.

Maar het zou ons niets mogen kosten in de eerste plek. al die mensen dat ervoor kiezen om ongezond te leven


ps: ik heb het hier niet over een arbeider dat tegen zijn 50 iets aan zijn rug heeft he. Ik heb het over mensen die ervoor kiezen om elke dag een pak friet met mayo binnen te slagen bij wijze van spreken

Klik om te vergroten...

Ik vindt dat gij het nogal veel langs 1 kant bekijkt. Volgens uw redenering mogen we enorm veel mensen (en niet mensen die volgens u elke dag frit eten) van de lijst schrappen. Ik hoop dat gij niet rookt/drinkt/vettig eet, etc...

Carrion zei:

Ik vindt dat gij het nogal veel langs 1 kant bekijkt. Volgens uw redenering mogen we enorm veel mensen (en niet mensen die volgens u elke dag frit eten) van de lijst schrappen. Ik hoop dat gij niet rookt/drinkt/vettig eet, etc...

Klik om te vergroten...

Ik ben zelf geen supergezonde mens. Ik drink graag meerdere pinten in het weekend en als er een steak in de pan ligt mag dat wel met extra boter ja.

Daarentegen staat ook wel dat ik geen massa's voedsel binnen schrans en dat ik af en toe is ga joggen. Kwestie van geen complete tamzak te worden.

De laatste medische controle bij ons op het werk toont dat ik een deftige gezondheid heb. Ik let er ook wel wat op dat ik niet meer dan 2 keer cola per dag drink uit onze refill automaat.

Ja waarschijnlijk zouden er veel mensen uit de boot vallen. En dan ? Het is niet omdat we een redelijk deftige zorgstaat hebben dat iedereen maar moet op doen he.

Ik zal een vrij hardvochtig voorbeeld geven: ik heb een tante die heel haar leven nooit de moeite heeft gedaan om "wat beweging"te doen. Ze had altijd kantoorjobs en het eerste dat ze deed was thuiskomen en in de zetel ploffen of op cafe gaan zitten.

gevolg: al haar spieren zijn nu compleet verstijfd en ze heeft daar enorm veel last van. Nu, aan haar 50ste springt ze af en toe op een fiets om te voorkomen dat het erger wordt.

Allez ja. Erg voor haar. Maar toen ik haar 10 jaar geleden ook zei van "allez kom gaan we is fietsen of joggen was het ook noppes van haar kant". Moet ik daar dan nu enorm veel medeleven mee hebben ?

Carrion zei:

Ik vindt dat gij het nogal veel langs 1 kant bekijkt. Volgens uw redenering mogen we enorm veel mensen (en niet mensen die volgens u elke dag frit eten) van de lijst schrappen. Ik hoop dat gij niet rookt/drinkt/vettig eet, etc...

Klik om te vergroten...

Van veel aandoeningen is objectief vast te stellen dat ze een gevolg zijn van een levenskeuze. Ik denk bijvoorbeeld aan alcoholgerelateerde levercirrose, dat onder een microscoop duidelijk verschilt van cirrose door bijvoorbeeld een infectie. Wie aan zo'n ziekte leidt, verdient imo geen terugbetaling van zijn ziektekosten.

Idem voor talloze andere aandoeningen.

SithCloud zei:

Ik ben zelf geen supergezonde mens. Ik drink graag meerdere pinten in het weekend en als er een steak in de pan ligt mag dat wel met extra boter ja.

Daarentegen staat ook wel dat ik geen massa's voedsel binnen schrans en dat ik af en toe is ga joggen. Kwestie van geen complete tamzak te worden.

De laatste medische controle bij ons op het werk toont dat ik een deftige gezondheid heb. Ik let er ook wel wat op dat ik niet meer dan 2 keer cola per dag drink uit onze refill automaat.

Ja waarschijnlijk zouden er veel mensen uit de boot vallen. En dan ? Het is niet omdat we een redelijk deftige zorgstaat hebben dat iedereen maar moet op doen he.

Ik zal een vrij hardvochtig voorbeeld geven: ik heb een tante die heel haar leven nooit de moeite heeft gedaan om "wat beweging"te doen. Ze had altijd kantoorjobs en het eerste dat ze deed was thuiskomen en in de zetel ploffen of op cafe gaan zitten.

gevolg: al haar spieren zijn nu compleet verstijfd en ze heeft daar enorm veel last van. Nu, aan haar 50ste springt ze af en toe op een fiets om te voorkomen dat het erger wordt.

Allez ja. Erg voor haar. Maar toen ik haar 10 jaar geleden ook zei van "allez kom gaan we is fietsen of joggen was het ook noppes van haar kant". Moet ik daar dan nu enorm veel medeleven mee hebben ?

Klik om te vergroten...

Het idee dat iedereen die zwaarlijvig is zich volpropt is ook van de pot gerukt, genoeg mensen die er iets aan willen doen (zie het overwicht topic). Uiteindelijk is vraatzucht net een ziekte zoals anorexia, als ge de laatste groep wel wilt helpen, waarom de andere niet? Het is niet altijd zo simpel als "Iedere dikke mens steekt elke dag 20 dozen leo koeken binnen". Trouwens, dik zijn =/= slechte gezondheid. Akkoord, ge zult dan meer kans hebben, maar er lopen er ook genoeg die met hun cholesterol en hun hart beter in orde zijn dan sommige magere mensen.

En het grote probleem probleem daar is dat die mensen ook wel heel hun leven voor dat zorgstelsel betaald hebben. Als ge mensen wilt uitsluiten om beroep te kunnen doen op dat stelsel moet ge hun in 1 keer ook maar uitsluiten om er aan bij te betalen.

Ne vegi leeft in weze ook gezond, maar die moeten ook vaak pillen nemen omdat ze niet genoeg vitamine D, B12 of ijzer hebben. Gaat ge hun dan ook gewoon eruit zwieren omdat het door hun levensstijl komt?

Carrion zei:

Het idee dat iedereen die zwaarlijvig is zich volpropt is ook van de pot gerukt, genoeg mensen die er iets aan willen doen (zie het overwicht topic). Uiteindelijk is vraatzucht net een ziekte zoals anorexia, als ge de laatste groep wel wilt helpen, waarom de andere niet? Het is niet altijd zo simpel als "Iedere dikke mens steekt elke dag 20 dozen leo koeken binnen". Trouwens, dik zijn =/= slechte gezondheid. Akkoord, ge zult dan meer kans hebben, maar er lopen er ook genoeg die met hun cholesterol en hun hart beter in orde zijn dan sommige magere mensen.

En het grote probleem probleem daar is dat die mensen ook wel heel hun leven voor dat zorgstelsel betaald hebben. Als ge mensen wilt uitsluiten om beroep te kunnen doen op dat stelsel moet ge hun in 1 keer ook maar uitsluiten om er aan bij te betalen.

Ne vegi leeft in weze ook gezond, maar die moeten ook vaak pillen nemen omdat ze niet genoeg vitamine D, B12 of ijzer hebben. Gaat ge hun dan ook gewoon eruit zwieren omdat het door hun levensstijl komt?

Klik om te vergroten...

Geen enkele normale vegetariër heeft vit. D, B12 of ijzer tekort; mijn ijzerwaarden zitten op bloedtesten zelfs aan de bovengrens van wat 'normaal' is. Veganisten zijn iets anders, maar zelfs zij kunnen mits wat inspanningen aan alle voedingsstoffen komen. Ik vraag me nog altijd af waar dat fabeltje dat je vlees nodig hebt voor de hier genoemde voedingsstoffen vandaan komt. Vegetariërs van de ziekteverzekering smijten is overigens te absurd voor woorden, aangezien ze van alle groepen het minst vaak voedingsgerelateerde aandoeningen oplopen (veganisten iets vaker, maar nog altijd minder dan vleeseters).

Er zijn hier en daar mensen met metabolische aandoeningen. Dat zijn niet verantwoordelijk kunnen gehouden worden voor hun gewicht is logisch. Vergeet echter niet dat zij een minderheid van een minderheid zijn. De meeste mensen met overgewicht eten simpelweg te veel.

De analogie met anorexia is een beetje fout; anorexia is een echte hersenaandoening. Overeten is een streven naar genot, niet anders dan drank of drugs. Maar er zijn merkwaardig veel mensen die drugsverslaafden zieligaards die hun plan maar moeten trekken vinden, terwijl ze dikke pakken frieten binnensteken normaal vinden...

Van de meet af kon ik me wel vinden in meningen zoals die van Time.
Maar ThierryM zijn reacties geven wel een interessant extra perspectief.

Ik zie in ThierryM zijn redenering een beetje het verzekeringsperspectief.
Je poolt risico's waardoor de kost kan gespreid worden.
Quasi niemand gaat die ziekte krijgen, maar voor wie ze krijgt, is ze een enorm kost.
Over een volledige pool gezien is de totale kost bijzonder klein en dus eenvoudig te verzekeren.

In redeneringen als Time zie je dan eigenlijk wat overheidsbeheerde gezondheidszorg geworden is.
Inkomsten en uitgaven zijn sterk van elkander ontkoppeld, want wat we aan ziekteverzekering betalen... ik betwijfel ten zeerste dat het de kosten dekt. Het is een potje met geld geworden en daarmee moet men het doen. En dan worden de afwegingen gans anders, in de zin zoals we ze hier zien: we gaan over anderen hun leven beslissen en zij hebben daar (quasi) geen zeggen over, over hun eigen leven.

Geen van beide systemen gaat natuurlijk voor iedereen het beste zijn, dat weet ik ook wel. Maar vind het toch serieus creepy dat ge eigenlijk zo gedumpt kunt worden door de samenleving, ook al heb je (of in dit geval: de ouders) altijd goed bijgedragen tot die samenleving.

Er is hier ook nog een derde groep met het idee van 'op een mensenleven mag je geen prijs zetten'*, maar die zitten te denken volgens een alternatieve realiteit die niet van toepassing is op dit universum. Middelen zijn beperkt. Hoe je ze creëert en verbruikt kunnen beïnvloeden hoeveel er kan uit gehaald worden en voor wie. Maar op het eind van de dag zal de hoorn van overvloed nooit uitgevonden zijn.



*deels wel mee eens, maar dan in de zin van: je laat beter mensen zelf de prijs bepalen die ze willen betalen voor hun leven. Maar goed, dat is niet wat die groep bedoelt.

Ik vind het punt dat ThierryM maakt maar weinig relevant, ofwel begrijp ik het niet ten volle.

Hij vindt de totale kost per jaar per medicijn (ongeacht de aantallen in doses of patiënten) een argument. Ik zie niet in hoe dat een argument kan zijn. Dat maakt zelfs een behandeling twv 250.000 EUR voor 1 persoon per jaar valabel.

Genious zei:

op een mensenleven mag je geen prijs zetten

Klik om te vergroten...

Inderdaad een utopische stelling die niet van toepassing is op de realiteit. Door Hiapoe nog het meest vakkundig onderuit gehaald. https://www.beyondgaming.be/archive....118/in-de-marge-van-het-nieuws-deel-6.895823

Maar wat met deze stelling; van een mensenleven mag je niet profiteren. Hoeveel van die €250.000 per jaar is winst? Is het verantwoord om dat patent niet te schenden als het zo veel veel goedkoper zou zijn? Mogelijk zelfs betaalbaar.

Ik ben er redelijk zeker van dat als je het schenden toelaat, er nog maar weinig onderzoek zal gebeuren...

Time zei:

Ik vind het punt dat ThierryM maakt maar weinig relevant, ofwel begrijp ik het niet ten volle.

Hij vindt de totale kost per jaar per medicijn (ongeacht de aantallen in doses of patiënten) een argument. Ik zie niet in hoe dat een argument kan zijn. Dat maakt zelfs een behandeling twv 250.000 EUR voor 1 persoon per jaar valabel.

Klik om te vergroten...

als't risico dat zich dat voordoet voldoende klein is, is da idd het punt. da's toch het doel van verzekeringen, niet voor de kleine alledaagse kostjes, maar voor als er iets echt ergs gebeurt waar de kans erg klein op is, da ge dan niet én doodziek zijt, en geruineerd door de kosten.

Time zei:

Ik vind het punt dat ThierryM maakt maar weinig relevant, ofwel begrijp ik het niet ten volle.

Hij vindt de totale kost per jaar per medicijn (ongeacht de aantallen in doses of patiënten) een argument. Ik zie niet in hoe dat een argument kan zijn. Dat maakt zelfs een behandeling twv 250.000 EUR voor 1 persoon per jaar valabel.

Klik om te vergroten...

Mja, maar anderzijds moet je het ook als een verzekering zien. De meeste mensen kunnen een normale ziektebehandeling wel betalen. Een verzekering dient net om grote risico's (die infrequent zijn) te spreiden over een grote groep verzekerden, net om de kost draagbaarder te maken. En dat lijkt me wat het argument.

KiPpIe zei:

Ik ben er redelijk zeker van dat als je het schenden toelaat, er nog maar weinig onderzoek zal gebeuren...

Klik om te vergroten...

Da's een betwiste stelling. Probeer er even van uit gaan dat patenten niet bijdragen aan onderzoek. Enkel om elk aspect van het probleem te kunnen oplossen.

Bongobong zei:

Da's een betwiste stelling. Probeer er even van uit gaan dat patenten niet bijdragen aan onderzoek. Enkel om elk aspect van het probleem te kunnen oplossen.

Klik om te vergroten...

Stelling: zonder winstmotief is:
a) Onderzoek naar geneesmiddelen even haalbaar als met.
b) De kost van een medicijn voor patiënt en ziekteverzekering kleiner.

Er is één land met een sterke wetenschappelijke traditie dat het winstmotief uit medisch onderzoek heeft verwijderd en dat was de SU. Vergelijk de kwaliteit én kwantiteit van hun nieuwe medicatie met die van de VS of zelfs met een doorsnee Europees land. Geen fraai plaatje vrees ik. (a) klopt dus niet.

(b) kan kloppen. Zowel Cuba als de SU hadden in verhouding tot hun ontwikkelingsniveau een redelijke gezondheidszorg. Een gezondheidszorg die echter in belangrijke mate teerde op replica's van door kapitalisten bedachte stoffen.

Dat beantwoordt nog steeds niet het ethische vraagstuk. Moet de gemeenschap in een situatie als deze beslissen de geldigheid van patent of winstmotief te betwisten?

Daarnaast was wetenschappelijk onderzoek zover ik weet superieur gedurende bepaalde periodes in de Sovjet Unie. Probleem was eerder de praktische inzetbaarheid. T'is ook een beetje ridicuul om "teren op replica's" te gebruiken op Cuba maar niet op elk ander denkbaar Zuid Amerikaans of Caraïbisch land.

En nogmaals; bedenkingen als deze compliceren het vraagstuk en vermijden zo het te benantwoorden.

Time zei:

Ik vind het punt dat ThierryM maakt maar weinig relevant, ofwel begrijp ik het niet ten volle.

Hij vindt de totale kost per jaar per medicijn (ongeacht de aantallen in doses of patiënten) een argument. Ik zie niet in hoe dat een argument kan zijn. Dat maakt zelfs een behandeling twv 250.000 EUR voor 1 persoon per jaar valabel.

Klik om te vergroten...

Ik wilde eigenlijk enkel aangeven dat de kosten voor statines (cholesterolremmers) hoger liggen terwijl veel mensen die onnodig nemen (zonder aangetoonde winst in levenskwaliteit of daling in morbiditeit - ziekenhuisopnames e.d.).

Bij Soliris heb je wél een duidelijke winst in quality of life bij alle patienten. Verder wil ik daar niet over oordelen want ik heb geen zicht in de klinische studies en al zeker niet in het farmaco-economisch dossier. Sommige mensen doen hier uitspraken over alsof ze het wél allemaal gezien hebben.

Wat ik wel weet: er kan véél geld bespaard worden door de terugbetalingscriteria van niet-levensreddende medicatie die overmatig gebruikt wordt strikter te maken. Zeker als de pathologie gelinkt is aan een ongezonde levensstijl. Het budget dat daarmee vrijkomt kan dan gebruikt worden om behandelingen voor ernstige en zeldzame ziekten te financieren.

Nu zijn jouw argumenten (en die van Silmarunya) zeker geldig. Je zou een zekere grens kunnen trekken (kost behandeling, leeftijd patient, "waarde van de patient" voor de maatschappij, etc..); maar wie gaat dat doen? Géén enkele politieke partij gaat zich daar aan wagen.

Het huidige systeem is in theorie zo slecht niet - een farmabedrijf dient een dossier in waar beschreven wordt hoe efficient de behandeling is (dmv. Quality Adjusted Life Years), en hoe de behandeling evt. andere medische kosten kan vermijden (Incremental Cost Effectiveness Ratio). Op basis daarvan stelt ze een maximumprijs voor aan het ministerie van economische zaken bij de prijzencommissie. De commissie voor terugbetaling van geneesmiddelen (lees: de mutualiteiten*) buigt zich dan verder over de terugbetaling. In het geval van Soliris ging het om een uitbreiding van de terugbetaling bij een nieuwe groep patienten. Het is een onuitgesproken regel dat je dan de prijs laat zakken - dit heeft Alexion niet willen doen met als gevolg de bekende patstelling.

In realiteit zitten er behoorlijk wat gaten in het systeem. Ik word op regelmatige basis geconfronteerd met situaties waar een Belgische patienten levensreddende medicatie gratis van het bedrijf moeten krijgen omdat er geen terugbetaling is, terwijl dit in andere Europese landen geen probleem is. Het behandelen van zwangere vrouwen die besmet zijn met het hepatitis B virus, ter preventie van transmissie van het virus naar de baby: niet terugbetaald in BE. Netto is dat natuurlijk een héél mooie besparing voor de overheid, maar dat gaat natuurlijk nooit in de media komen...

*Een goede terugbetaling bekomen is dus voor een GROOT deel een politiek strategisch spel. Welcome to Belgium

Bongobong zei:

Dat beantwoordt nog steeds niet het ethische vraagstuk. Moet de gemeenschap in een situatie als deze beslissen de geldigheid van patent of winstmotief te betwisten?

Daarnaast was wetenschappelijk onderzoek zover ik weet superieur gedurende bepaalde periodes in de Sovjet Unie. Probleem was eerder de praktische inzetbaarheid. T'is ook een beetje ridicuul om "teren op replica's" te gebruiken op Cuba maar niet op elk ander denkbaar Zuid Amerikaans of Caraïbisch land.

En nogmaals; bedenkingen als deze compliceren het vraagstuk en vermijden zo het te benantwoorden.

Klik om te vergroten...

Mijns inziens: neen. Want zonder patent is het niet en nooit rendabel dergelijke nichemedicatie te produceren. Hoogstens kan je dan als bedrijf proberen je syntheseroute geheim te houden en zo de barrier to entry hoog te houden, maar dan ben je terug bij het oorspronkelijke probleem.

Overigens is het fout te suggereren dat de winstmarges op dit soort medicijnen enorm zijn. De meeste medicijnen voor zeldzame of niet-chronische aandoeningen zijn weinig winstgevend - denk bijvoorbeeld aan het bijna stilgevallen onderzoek naar antibiotica.

Het enige alternatief voor een rendabele farmasector is meer onderzoek door universiteiten en overheidsinstellingen. Maar waar zouden overheden de enorme bedragen moeten halen om dat onderzoek te financieren? Niet uit de verkoop van het uiteindelijke geneesmiddel, want anders is het niet beter dan de farmasector (en dan vergeten we nog dat de overheid zo goed als altijd inefficienter is dan de privé). Wat wel klopt, is dat je prijzen op korte termijn lager kunt houden, omdat overheden beter omkunnen met zeer lange terugverdientijden. Maar dat is de kost spreiden, niet ze verminderen.

Misschien uit verdere belastinsgsverhogingen, maar zoveel ruimte is daar niet meer voor in West-Europa. Of misschien uit besparingen elders? Kan, maar dan verschuif je de last naar een andere kwetsbare groep.