In Lambrechts analyse vind ik vooral zijn idee over de 'stammen' problematisch. Niet alleen bestaan die stammen niet zoals hij het laat uitschijnen, maar ook het nationalisme is helemaal anders dan dat hij zegt. Nassers nationalisme was pan-Arabisme, het tegengestelde van wat hij probeert aan te tonen. Het klopt dat de grenzen min of meer willekeurig getekend zijn, maar dat wil daarom niet zeggen dat die grenzen gaan verdwijnen, of dat mensen dat zomaar willen. Nationalisme is - vooral in Egypte - alive and kicking. Egypte is dan ook absoluut geen artificiële staat. Toegegeven, bij andere Arabische landen is dat iets problematischer, maar toch is de basis van de huidige staten niet louter terug te brengen tot de verdeling na de val van het Ottomaanse Rijk, maar al veel vroeger.
Ook het conflict soennieten-sjiieten is in mijn ogen eerder een politiek dan een religieus conflict, zoals hij laat uitschijnen. De basis ligt bij de tegenstelling Iran-rest van de wereld.
Verder kan ik wel volgen wat hij zegt, al weiger ik zo pessimistisch te zijn
