kingjulie zei:
Ik denk dat je het wel weet maar ik ga het toch zeggen voor de mensen die erover lezen. Met die externe factoren bedoel ik ook vrienden, educatie, werk etc etc, zeker niet enkel opvoeding.
Stereotiep zijn mensen uit den bouw minder genuanceerd, door de subcultuur op het werk bv. (met uitzonderingen ofc)
Ik zou niet zeggen dat ik niet aan hun problemen denk. Ik probeer een inzicht te geven in hoe die problemen ontstaan en dat ze niet kunnen opgelost worden met strenge straffen of afkeuring.
Begrip hebben voor de stellingen van een tegenpartij is altijd de eerste stap voor een constructief overleg. Een loopgravenoorlog van ik heb gelijk en jij niet loopt in mijn ervaring ALTIJD slecht af.
Ik heb hier nog niets gehoord dat op korte termijn voor die mensen als groep verlichting kan brengen van hun problemen. Ik doe mijn taak door die mensen als ze bij mij terecht komen in enkele sessies te helpen in het reine te komen met zichzelf en vooral met de anderen.
Die mensen kunnen hun ouders niet dwingen van hen te houden, ze kunnen enkel leren de situatie te aanvaarden zoals ze is. Blijven vechten tegen hun ouders mat hun zo hard af dat ze hun leven niet meer in handen hebben.
Hopelijk komen ouders na een tijd in het reine met hun homofobie en maakt dat het leven van hun kind makkelijker.
Misschien is een herstel van de relatie met de ouders niet altijd mogelijk, zeker niet op korte termijn. Dat is pijnlijk, maar daar moet je gewoonweg door.
Maar laten we eens verder gaan op de case study van onze favoriete Koerd. De jongen kon blijkbaar kiezen tussen:
- Thuis blijven wonen en moeten verdragen dat hij weg werd gehaald van zijn school, dat zijn ouders hem probeerden te veranderen en dat hij nooit zou aanvaard worden voor wie hij was in zijn omgeving
- Weglopen en dan... wat? Op straat terecht komen hoogstwaarschijnlijk, want hulpverlening voor jongeren in nood is overbezet en allesbehalve laagdrempelig. Bovendien is (de vaak christelijke) hulpverlening niet echt gericht op holebi-gerelateerde problematiek.
Je vraagt wat je op korte termijn kunt doen om die jongeren te helpen. Ik pretendeer niet alle antwoorden te hebben, maar hier is wat ik zou voorstellen:
1) Geef de jongere de kans om naar een veilige omgeving te verhuizen, met of tegen de zin van de ouders. Dit kan gaan om een (nog op te richten) gespecialiseerd opvangcentrum voor holebi's dat ze opvangt tot ze achttien zijn en daarna hen begeleid naar zelfstandigheid (met andere woorden, doet wat de ouders zouden moeten doen). Naast opvang zou dit ook therapie, studiebegeleiding en dergelijke meer bieden. Alternatieven zoals een (holebi?)pleeggezien kunnen ook overwogen worden, ik denk dat maatschappelijk werkers beter kunnen oordelen dan ik welk van beide opties het beste zou zijn.
2) Ouders en jongere verplichten therapie te volgen. Misschien zullen de ouders nooit tot inkeer komen, maar onze jongen verdient minstens een kans.
Er is op dit moment absoluut geen geld voor zo'n dergelijk systeem. Financiering zou kunnen gevonden worden via:
- De ouders via gerechtelijke weg laten betalen (in de mate van het mogelijke). Zo herstellen ze tenminste deels de schade die ze aanrichten.
- Filantropie
- Subsidies
Ik heb alle begrip voor je standpunten en op lange termijn heb je ongetwijfeld gelijk. Maar op korte termijn moeten we een signaal kunnen geven dat homofobie echt niet kan en, belangrijker nog, dat de maatschappij slachtoffers ervan niet in de steek laat. Dat laatste mis ik een beetje in je posts.