Ik ben het daar grotendeels mee eens. Toch enkele nuances:
- Levensduur van kerncentrales zijn over het algemeen 60 jaar of langer indien veilig. Er is veel discussie over hoe lang een centrale veilig blijft. Je kan natuurlijk bijna alles blijven vervangen, behalve het reactorvat. Over de invloed van de straling op het vat, het zogenaamde embrittlement , is op dit moment nog te weinig bekend om een langetermijnuitspraak te doen. Nu er in de komende jaren beslissingen moeten worden gemaakt voor de komende 50 jaar is dat een extra onzekerheid.
- MOX en andere opwerkingsvormen zijn voor discussie vatbaar. Het feit dat het een proliferatierisico inhoudt is iets dat simpelweg aanvaard moet worden gezien het nu eenmaal hoogradioactieve bronnen betreft. Technisch gezien is opwerking inderdaad te zot om niet te doen, maar in zo'n beslissingen spelen technische factoren eerder een kleine rol.
- Los van hoeveel reactoren operationeel blijven moeten nucleaire sites even beschermd blijven tot er voldoende decomissioning is gebeurd. Dat zie ik nu niet meteen als een probleem om slechts een aantal reactoren per site open te houden, gebeurt in het buitenland ook steeds meer.
LTO is het enige wat we, in het beste geval dan nog, van de Westerse nucleaire sector kunnen verwachten het komende decennium (en mss daarna). Kerncentrales die veilig open kunnen blijven, blijven dat ook best. Maar kernenergie is wegens de complexiteit en veiligheids- en kapitaalsvereisten van nieuwe projecten geen optie om de toekomstige elektrificatie in het Westen op te vangen.
Een belangrijke factor is ook de beperktheid van economisch ontginbaar uranium. Dat bedraagt met de huidige consumptie nog 80-ish jaar. Als de nucleaire groei in Azië blijft zoals nu zal die tijdspanne nog inkorten. Als opwerking meer toegelaten wordt kan dat eventueel gecompenseerd worden, maar die beperktheid in brandstof lijkt me een vaak vergeten zwak punt dat opschaling effectief onmogelijk maakt. In principe creëer je met kernenergie een steeds duurder wordende energiebron wegens de steeds schaarser wordende brandstof. Schaalvergroting leidt tot stijgende kosten, het omgekeerde van wat gebeurt bij hernieuwbare energie.
Ja, principieel gezien kunnen fast breeders en uraniumextractie uit zeewater voor een quasi oneindige energiebron zorgen, maar dat zijn beloftes die we al sinds de jaren '60 horen. Het Westen bevindt zich nu op een keerpunt, we moeten nu beslissingen maken die ons energielandschap voor de komende 50 jaar zullen bepalen. Daar hebben we technologie voor nodig die nu reeds bewezen schaalbaar is. Niet iets dat mogelijks binnen tien jaar eens commercieel gedemonstreerd kan worden. Dan is het al te laat. Daarom zie ik op dit moment weinig toekomst voor nieuwe, grootschalige nucleaire projecten in het Westen.