Plan B komt regelmatig aan bod. Dat Franstaligen en Vlamingen uit elkaar zouden gaan is een denkpiste die niet wordt geschuwd. Niet enkel als uitgesproken thema van de discussie, het is ook voer voor terloopse opmerkingen, voor grapjes, voor opmerkingen van de kijkers. Het sluipt in het dagelijks discours van Franstaligen. Vaak is er ook geen touw aan vast te knopen (Deleuze die betreurt dat het laatste multiculturele land een stukje kleiner dreigt te worden, Kroll die liever splitsing wil als Vlaanderen toch zo intolerant is, kijkers die graag af willen van die extremistische Vlamingen, Christophe Deborsu die wil dat België een plezier blijft, zelfs als het ophoudt te bestaan, ...). De presentatoren vragen nooit tekst en uitleg bij de absurde opmerkingen.
Franstalige sprekers in het programma drukken ook meerdere keren hun schrik uit dat het helemaal mis zou gaan. De haat is overal - volgens Christophe Deborsu bijvoorbeeld - en het zou dus gemakkelijk uit de hand kunnen lopen. Ook Pierre Kroll zegt dat hij er niet gerust in is.
Er is volgens de teneur van het programma een oorlog aan de gang. De vijand is de N-VA (en bij uitbreiding de Vlaamse kiezer). De collaborateur waar misschien nog hoop voor is dat hij kan worden losgeweekt is de CD&V. In het programma werken alle Franstaligen samen om een beeld te schetsen van wat Vlaanderen is en hoe Vlamingen zijn.
...
Herhaling is een sterk wapen in opruiïng en beeldvorming. Week na week, ongeacht de stand van zaken in de regeringsonderhandelingen worden Vlamingen beledigd op de staatsomroep. De collages zijn er om aan te tonen dat het niet één keer of enkele keren gebeurt, maar steeds opnieuw. Steeds opnieuw het extreem-rechtse beeld van N-VA, steeds opnieuw het gevaar Bart De Wever, steeds opnieuw N-VA die geen akkoord wil, steeds opnieuw de demonisering van Vlaanderen, de polarisering, de hatelijkheden vanuit het Franstalige publiek, de vernederende karikaturen en het bespelen van de CD&V die men hoopt los te weken van de N-VA.