Loser : ok bedankt voor de verduidelijking.
Aprella zei:
Omdat het zo is, wil niet zeggen dat ik daarmee akkoord ga.
Waar trek je dan de lijn ? Iemand / een kind die/dat perfect gezond is, maar waar jij het niet meer aan kunt om voor te zorgen -> dood doen?
Uw grootouders die een perfect normaal leven kunnen hebben maar waardoor jij het fysisch of mentaal niet meer aankunt dat je af en toe eens moet bijspringen. Wat een marteling zijn die uren die je daaraan moet spenderen ? -> euthanaseren tegen hun wil
opnieuw ik begrijp uw standpunt. Want jij wilt geen kinderen. Maar in zo'n geval heeft voor mij het recht op leven van dat toekomstig kind voorrang op die ongemakken die jij gedurende die 9 maand gaat hebben. Dat is mijn opinie. En die wordt vanaf 13 weken al perfect onderschreven door de wetgeving.
Ik breid dit gewoon iets verder uit voor 1 specifiek geval wanneer 1 van de 2 partners de kleine wel wenst.
Aprella zei:
Ik ga er helemaal mee akkoord dat een man gevoelens over kan hebben en daar heb ik respect voor. Maar als er een zwangerschap is, draagt de man daar geen fysieke gevolgen van. De vrouw moet wel negen maanden zwanger zijn. Zij moet met alle pijnen en ongemakken leven. Zij moet het risico van een bevalling ondergaan. Als je pech hebt en het is een moeilijk zwangerschap, kan je serieus afzien. En nog niet te spreken over de pijn tijdens en bevalling.... verdoving werkt niet altijd.
Je hebt er respect voor en je legt dit gewoon langs u neer zonder zijn gevoelens in overweging te nemen. Dat is exact waarover het draait. Grotendeels omdat jij vanuit uw eigen overtuiging discussieert. Je moet dit echter breder bekijken vind ik, dan voor de vrouw die dit nooit wilt, ze ook nooit in de toekomst wenst en dit in hun relatie al besproken hebben voor ze op consensuele geslachtsgemeenschap zijn overgegaan. Ik heb al vermeld dat ik uw opinie begrijp. Ik begrijp echter ook de opinie van de man die er wel wilt. Net zoals dat ik de opinie begrijp van de vrouw die wel kinderen wenst. Waar de man er geen wenst. En de vrouw de man "gelapt" heeft. En de man er nu niets over te zeggen heeft of er al dan niet een abortus gebeurd.
Waarom moet er een distinctie zijn tussen de 2? Wil je echt echt geen kleine dan moet je uw voorzorgen maar nemen, of je nu man of vrouw bent. Heb je er per toeval toch ene, en geen van de 2 wilt ze -> abortus. 1 van de 2 wilt deze wel -> dan zou dit moeten doorgaan of het nu 13 weken is of 1 week. Dat is mijn opinie. Ik zie niet direct in of je iets gaat kunnen vinden om mij te kunnen overtuigen echter. Maar dat is wel mijn opinie
.
Aprella zei:
De kans dat dit zou gebeuren is zeer klein, maar als dit gebeurt, ik denk toch dat ik een manier zou zoeken om het alsnog te beëindigen.
Laat je dan ook toe aan een man dat die zijn vrouw het ziekenhuis in slaat (of een andere maatregel om dit doel te bereiken) om een abortus te bespoedigen ? Of ga je dan even goed deze strafrechterlijk vervolgen ? Want voor mij mag je dan perfect strafrechterlijk vervolgd worden. En mag dit nooit uit de strafwetgeving belanden. Opnieuw mijn opinie, als is deze sterk.
Aprella zei:
Als mijn partner mij zou proberen te dwingen om een kind te houden, dan ga ik er vanuit dat hij niet van mij houdt. Als hij van mij houdt, dan zou hij mij niet dwingen om iets te doen dat mij diep ongelukkig zou maken. Zeker omdat hij al jaren weet dat ik geen kinderen en abortus zal doen als ik zwanger zou raken. En een partner die een ongeboren niet levensvatbare foetus over mijn mentale gezondheid zou kiezen, daar wil ik niet eens mijn leven meedelen. Die relatie zou uiteindelijk toch stuk gaan.
Hoe kun je weten of dat u diep ongelukkig maakt als je het niet hebt meegemaakt ?
Daarnaast lijkt het mij dat je in een relatie moet overeenkomen. En dat je daar soms voor een voldongen feit wordt gesteld. Zowel nu als in de toekomst. Stel dat uw vriend is meegegaan in het feit dat er geen kinderen komen en dat hij berust is in dit feit of dat initieel ook van gedachte was. En dat per accident er toch een baby aanwezig is. Dat je voor de rest perfect gelukkig bent... maar dat je de pijn in zijn gezicht ziet wanneer je telke male vermeldt dat je deze gaat weg doen.
Denk jij dat de relatie nog een lang leven gaat leiden... of ga je dan misschien toch overstag gaan en die kleine toch laten komen. Jullie zijn tot op dat moment perfect gelukkig, hij is de man van uw leven... maar door die eenzijdige beslissing breek je zijn hart voor het leven en is het niet meer de man die het tot op dat moment was.
Voor mij is dat iets enorm hards... enorm. Ik vind dat elk deel in de unie / partnerschap altijd het veto recht moet hebben ongeacht of het nu de man of de vrouw is die dat beslist. Dat de relatie dan volledig stuk is, begrijp ik perfect. Maar voor mij moet dat recht er wel zijn. En de personen moeten dan ook weten welke consequenties eraan gekoppeld zijn.
Dat is dan ook waarom ik van die opinie ben. Al zou ik niet weten of ik het effectief zou doen... maar ik zou mij al beter voelen dat ik weet dat ik het KAN doen. Dat ik de mogelijkheid ZOU hebben. Terwijl als het andersom is dat ik niet voor een voldongen feit gesteld wordt en het maar gewoon moet ondergaan dat die kleine er komt.
Aprella zei:
Als mijn partner absoluut kinderen zou willen, dan zouden wij niet meer samen zijn. Volgens mij is dit toch iets dat toch uitbundig besproken wordt in elke serieuze relatie.
Daar heb je gelijk in. Maar shit happens. Het zal de eerste niet zijn waar er uitvoerig is gesproken om 1 kleine te hebben en er zogezegd per ongeluk toch een 2de geboren is (collega van mij zijn madam heeft een 3de gehad desondanks dat voor haar 2 er voldoende waren... die is nu super blij met die 3de en zou niets anders meer willen... maar heeft ondertussen wel een sterilisatie gehad omdat haar man al bezig was over een 4de). Waarna de partij die drijvende kracht was achter die 1ne kleine een sterilisatie ondergaat...
. Was dan ook gewoon in functie van de globale discussie. Was echt niet mijn intentie om u tot iets te verplichten. Maar wel om het in het geheel te proberen zien. Ik vond dat dat de oorsprong waarom ik het ook zo'n moeilijk punt vond... en waarom ik twijfelde of het al dan niet moet...