Beetje per dag en podia (volgens mijn boekje dus):
Deftones; Vooral gaan kijken uit jeugdsentiment. Ik was er vroeger zo hard van fan, wou stiekem een lief dat op de zanger leek. Ik had ze al eens live gezien, toen stond ik frontstage. Ze nu opnieuw horen was zo goed, ze zijn nog steeds niets veranderd, ook qua uiterlijk. Goed optreden, wel jammer dat het begon te regenen en de gemiddelde pukkelpopbezoeker op zijn teenslippers er stond (terwijl dit weer echt al eerder was aangekondigd) en ik - met gele poncho - werd meegeduwd in de menigte naar een tent. Was ook net voor Them Crooked Vultures
The Offspring: Ook hier, jeugdsentiment. Ik heb een vriendje gehad dat op Dexter leek, maar nu is Mr. Holland toch wel een beetje te oud. De rimpeltjes beginnen zich toch al te tonen. Goede show, alle klassiekers. Net zoals ik had verwacht. Trouwens, die kerel die met zijn handjes kwam zwaaien op het podium en al het publiek meehad, heerlijk. :')
Bon Iver: Geen woorden voor, te mooi om waar te zijn.
Them Crooked Vultures: Mijn vader had het me al gestuurd dat het ze waren, waar ik dus heel gelukkig mee was. Echter, door de regen die begonnen was bij de Deftones en die gemiddelde hysterische puber op slippers kon ik niet meer in de Marquee. De boxen en het scherm buiten waren uitgevallen, het gejuich toen die altijd beetje bij beetje terug aanschoten was grappig.

Wat ik er van heb gehoord is; goede metal. Een bende schitterende muzikanten. Dave Grohl is trouwens verdikt, of was dat de televisie die me dat beeld gaf? Dat de band lijkt op QOTSA komt door de typische stem van Homme, maar instrumentaal ligt het er toch ver van.
Beirut: Hoogstwaarschijnlijk een goed optreden, maar Beirut is iets voor onder elkaar... Ik stel me dan een zaaltje voor, met tafeltjes en hen op een podium met donkerrode gordijnen. Geen menigte die voor één hit komt en roept. Zeer snel vertrokken.
Zebrahead; effe gekeken, doorgegaan
Selah Sue; wel heel goed, ze was een beetje geshockeerd door het vele volk denk ik (het publiek stond tot buiten). ook niet veel van gehoord, de zon was te warm en we zijn dan maar doorgegaan.
Vetiver: nice-ohhh
Port o'Brien: 'k was ontgoocheld daar ik ze eigenlijk kende van hun hitsingle en ik dacht dat al hun muziek zo was, maar uiteindelijk is alleen de single zo catchy. geen slechte band op zich eigenlijk.
The Bony King of Nowhere: Wat een heerlijk optreden. Beter dan op plaat. De vergelijking met Devendra is dan ook terecht.
Das Pop: Wat was dat met die ballonnen?

Ik ben nooit echt een fan geweest van hen, meestal een gewone luisteraar maar ze hebben me volledig ingepakt. Dansen op de eerste band, komt bij mij niet vaak voor. Jammer dat ze telephone love niet hebben gespeeld. Bent zijn bindteksten zijn wel sketchy.
New Found Glory: Hier ook weer... jeugdsentiment. Net zoals de Deftones lijkt 'diene dikke' nog steeds op 'diene dikke' van vroeger en is de frontman even lelijk (zo'n lief heb ik me nog nooit gezocht). Ik heb niet meer naar de nieuwe cd's geluisterd, maar ik hoopte stiekem op wat oud werk. En ja, toen ze iets zeiden à la "this one is for the people who are old skool" en ik dat liedje kon meezingen, voelde ik me stiekem oud. Tempo optreden, en een heel leuk moment met het meisje dat de drumstokjes kreeg en vroeg of ze op het podium mocht blijven zitten.
Eagles of Death Metal: ik verwacht dan altijd echt death metal en k ben dan altijd zo ontgoocheld. Iemand, prent het in mijn hoofd.
Placebo; effe gaan kijken... ik ken die singles wel, en ik kon ze ook meezingen. Goed optreden, maar teveel volk gewoon.
Kraftwerk: Zalig, maar ook teveel volk dus vroeger afgetrapt. en tja, lang kan je toch niet staan kijken naar vier kerels die aan hun laptopje staan. Het rare was dat ik de songs niet bij titel ken, maar dat al die liedjes zo hard in mijn geheugen zitten. Toen ik klein was en ik zat in mijn kinderbox, lieten mijn ouders wel eens een cd op staan als ze naar de buurtwinkel gingen. Zo dacht ik altijd dat er iemand was. Kraftwerk is zo een plaat.
Alberta Cross: Ik had in een "hoera, ik mag downloaden want we hebben nog genoeg over op onze meter"-bui eens een cd van hen gedownload die me heel hard had gesmaakt, live zijn ze nog beter. Zeker het checken waard.
Puppetmastaz: Gezien in't passeren, hahahaha, te grappig! Popjes! Ga ik zelf nog eens checken.
dEUS: de eerste set (vrijdag), reteslecht... reteslecht dus, liedjes voor de die hard fans. Ik kende er wat van maar ik was echt gedegouteerd. Er stond veel volk, veel volk is het ook afgetrapt. Bah, ik wou dat ik zo een fan kon zijn zoals de helft van België dat is, maar dEUS kan me echt niet bekoren. Ik heb het geprobeerd, sorry Antwerpen.
Squarepusher: meegegaan met mijn lief, k vond het echt nog wel goeie dance maar toen de drummer verdween (ik vind drummers altijd leuk), werd ik de dance beu. Niet dat die man geen goede artiest is, maar het duurde wat te lang voor me. Wel hoedje af.
The Get Up Kids: kwaliteit, maar k ken er eigenlijk niets van
Hank III & Assjack: om iets anders te vinden tijdens Squarepusher kwam ik hier op uit. Geen slechte keuze. Country en punk, kan het nog gekker. Ik ben eigenlijk afgegaan op de zotte naam, maar de muziek is nog zotter. Hier heb ik wat op afgedanst.
Patrick Wolf: "wa ne zot". Muzikaal in orde, show zelfs meer. 't Werd plots heel warm in de tent. Ik ken er niet veel van, maar hij kreeg me aan het dansen.
Vegas!: k ken die gasten al een tijdje omdat ze zanger oorspronkelijk van uit de buurt komt. Er zat weinig volk in de wablief tent, maar het was zooooo een energiek optreden. Echt beestig. Ze zijn echt ongelooflijk gegroeid in hun muziek en ik denk dat dit de gelukkigste band op Pukkelpop was - ze hebben namelijk een wedstrijd gewonnen en straalden dit ook uit.
De laatste dag enkel the Temper Trap gezien, tussen kotsen, flauwvallen en EHBO door. Denk ik. Een danku aan de EHBO trouwens om me te willen komen halen aan de douches, en voor de zorgen.
Het kan zijn dat ik wat 'tussendoortjes' ben vergeten, maar dit was het ongeveer.