Rekeningrijden is ook een perfect legitiem voorbeeld van vraag/aanbod pricing.
In een normale economie is iets wat in surplus is, goedkoop. Iets dat overbevraagd is, is heel duur.
Dat toegang tot de (snel)weg betalend zal worden staat vast, niet alleen hier in België maar ook in andere Westerse landen. De technologie staat op punt, de staat heeft geld nodig, autobestuurder en huizeneigenaars zijn cashcows, en het is een meer eerlijke bron van belasting. Je betaalt naar gelang het gebruik. In tegenstelling tot een klassieke belasting, betaal je dus niet als je het niet gebruikt. Juridisch is het dan wellicht ook beter om te spreken van een retributie.
Het is maar normaal dat het economisch spel van vraag/aanbod ook op de weg toegepast wordt. Wie toegang wil tot de weg op een moment dat er veel capaciteit vrij is, betaalt weinig. Wie capaciteit wil als er te weinig is, betaalt veel.
Er is ook een tussenoplossing enkel voor snelwegen, in die zin dat de weg gratis blijft en de capaciteit in evenwicht blijft dmv van globale toeritdosering. Het syteem hierbij is dat je een "rit" op voorhand dient aan te vragen in een app wil je gratis rijden. De app geeft je dan ofwel toelating om zonder meer de snelweg op te rijden, of anders een tijdsslot (max 20 min afwijking van uw gewenste tijd) waarbinnen je de snelweg moet oprijden (rekening houdend met de capaciteit en andere aangevraagde ritten). Respecteer je dit tijdsslot, dan betaal je niks. Kom je een beetje buiten dit slot op de weg, dan betaal je een klein beetje. Trek je er je niks van aan en kom je op de weg wanneer je wilt, zonder je rit aan te vragen, betaal je heel veel. Vraag je een rit aan die je uiteindelijk niet uitvoert betaal je een forfait. Camera's met nummerplaatherkenning aan de opritten. Elke nacht worden de geregistreerde nummerplaten vergeleken met de aangevraagde ritten.
