Archief - Vrienden maken

kay-gell · 19 aug 2009

freakykiller zei:
Meh van mij lukt da ook niet vlot, je gaat dan keer weg met andere kennissen (met bedoeling nieuwe vriendenkringen te hebben) maar uiteindelijk is het niet leuk. Ze hebben een andere humor enzo Ik ben niet zo sociaal, ik kan genieten van eenzaam & alleen te zijn. Alleen dat 2 weken alleen zijn te veel van het goede is en ik dus ook wel wat socialer leven wil hebben. Goed kunnen praten valt wel mee alleen als de humor zo echt stom is, dan lukt me dat niet. Ik kan niet geforceerd lachen, na paar pintjes kan ik wel goed praten zeggen ze mja

Ik heb ook altijd het gevoel dat men iets verwacht van je omdat iedereen zo sociaal is/goed kan praten en dat je dat dus ook moet zijn. In het algemeen ben ik ook niet graag in grote groepen onbekenden, ik heb liever groepjes van 4 mensen ofzo dan kan ik wel gesprek beginnen of het gesprek in gang houden maar als je zo met 6+ begint te zijn dan klap ik toe

Dan moet je mensen zoeken die daar hetzelfde over denken. Veel mensen denken ook dat iedereen veel moet kunnen praten om sociaal te zijn.
Als je zelf nogal stil bent, waarom dan mensen opzoeken die 'luidruchtig' zijn.

Zoek iemand die een beetje hetzelfde karakter heeft. Als het klikt zijn de stiltes niet van de vervelende stiltes maar eerder een 'common ground' tussen de twee.

freakykiller · 19 aug 2009

kay-gell zei:
Dan moet je mensen zoeken die daar hetzelfde over denken. Veel mensen denken ook dat iedereen veel moet kunnen praten om sociaal te zijn.
Als je zelf nogal stil bent, waarom dan mensen opzoeken die 'luidruchtig' zijn.

Zoek iemand die een beetje hetzelfde karakter heeft. Als het klikt zijn de stiltes niet van de vervelende stiltes maar eerder een 'common ground' tussen de twee.

Dat soort vrienden gaan dan niet echt uit

en ik blijf het 'awkward moment' vinden. Als ik een stilte heb met een vriend (waarvan ik weet die ook niet zo sociaal is) is er iets in mij die zegt 'zeg iets, begin het gesprek'...

Bart Religion · 19 aug 2009

Handig om vriendjes te maken is SOFTEN

SOFTEN

1. Smile - Glimlach
De glimlach is de beste manier om aan de klant duidelijk te maken dat u hem waardeert. Verkopers die gemakkelijk glimlachen worden door anderen vaak vriendelijk gevonden.
De glimlach is multifunctioneel. U kunt glimlachen om te groeten, als teken van herkenning, ter verontschuldiging, als vorm van beleefdheid, als aanmoediging, of om het gesprek te naar uw hand te zetten.

2. Open posture - Open lichaamshouding
Als u een open lichaamshouding aanneemt: armen en benen los van elkaar, laat u zien dat u letterlijk openstaat voor wat de klant zegt.

► Onderzoek heeft aangetoond dat u ook werkelijk méér informatie opneemt als u een open houding aanneemt, dan wanneer u uw armen en benen kruist.

3. Forward lean - Naar voren leunen
Als u tijdens het verkoopgesprek een beetje naar voren leunt, laat u zien dat u betrokken bent. U toont uw belangstelling voor de klant en het helpt ook om uw aandacht vast te houden. Deze houding zorgt er ook voor dat u enthousiast overkomt. Probeer het maar eens uit bij vrienden.

4. Touch - Aanraking
Aanraking wordt vaak meer geaccepteerd dan wordt verondersteld. Een aanraking van enkele seconden op de schouder of arm kan aanvaardbaar zijn, maar u moet er wel heel voorzichtig mee zijn. Experimenteer er dus niet te veel mee.

5. Eye contact – Oogcontact
Als u de klant aankijkt laat u zien dat u naar hem luistert. Uit onderzoek blijkt dat in een gemiddeld gesprek de spreker 40% van de tijd kijkt en 60% wegkijkt. De luisteraar kijkt aanzienlijk langer: 75% van de tijd.

►Tip. Oogcontact is een belangrijke regulator van het gesprek, en voorkom dat u gaat staren.

6. Nod - Knikken
Knikken met uw hoofd is ook een belangrijke vaardigheid bij het luisteren. Zonder woorden geeft u hiermee voortdurend feedback. Let op. Het maakt verschil hoe snel u knikt. Als u snel knikt, geeft u te kennen dat u het met de ander eens bent. Als u langzaam knikt naar de klant, betekent dit niet per se dat u het met hem eens bent. Langzaam knikken heeft meer de betekenis van: spreek door, ik luister, ik kan u volgen. Dit geldt natuurlijk ook voor de klant als die langzaam knikt.

Conclusie. Om achter de precieze behoefte van de klant te komen, moet u hem stimuleren om te praten. Daarvoor stelt u open vragen, maar u moet ook actief naar hem luisteren. Dat doet u met de juiste lichaamshouding. SOFTEN kan u daarbij helpen.

Tip
Door actief te luisteren, stimuleert u de klant om meer te vertellen en de hij zal u er ook meer door waarderen. Gebruik hierbij SOFTEN als ezelsbruggetje.

Nu wel op verkopers gericht, maar je snapt het idee wel.

Recipe4hate · 19 aug 2009

bartreligion zei:
Handig om vriendjes te maken is SOFTEN

blabla...

Nu wel op verkopers gericht, maar je snapt het idee wel.

Klinkt goed, behalve de touch. Zeker als je als manskerel een andere jongen wil leren kennen kan dat vrij verkeerd overkomen

Bart Religion · 19 aug 2009

Ja, dat gedeelte snap ik wel iets minder

kingjulie · 19 aug 2009

Wel ik heb gespreksvaardigheid gehad in het kader van m'n psychologie opleiding. Het aanraken werkt echt wel maar vooral bij mensen die merkbaar gevoelig zijn en niet angstig overkomen. Iemand die schoorvoetend iets vraagt gaje helemaal doen dichtklappen met een aanraking en een grote getatoeëerde motorrijder gaat het gewoon vreemd vinden. Het zijn extremen en een beetje vooroordelen but heh you get the point.

Joeshoe · 19 aug 2009

Ik zou bij mijn vakantiejob toch nooit een klant aanraken hoor, ook al is het maar even op de schouder of zo. Is toch gewoon raar :/

_ns_ · 19 aug 2009

Hangt er vanaf welke branche he

.

Tha_nOn · 19 aug 2009

bartreligion zei:
Ja, dat gedeelte snap ik wel iets minder

dat helpt wel ze

maar ik zou het u niet aanraden om te doen bij vreemden

ge moet altijd int oog houden hoe de aanraking overkomt bij iemand anders en hoelang/hoe ge iemand aanraakt

(en wat hier getolereerd wordt is afhankelijk van mens tot mens)

ik ben zelf wel iemand die vrij snel mensen aanraakt (minder bij mannen

) maar ik geraak daarmee weg omdatk een meiske ben denk ik ^^

SideShow · 19 aug 2009

Hier van 't zelfde.

Sociale frustratie. Ik ben nu 5 jaar afgestudeerd. Heb al op 5 verschillende plaatsen gewerkt. Het lukt me maximum een half jaar tot een jaar, dan komt er steevast in mijn hoofd: "ik moet hier weg". Dat komt vooral omdat ik me sociaal nergens goed voel.

Heb dus ook weinig vrienden, weinig zelfvertrouwen. Je wilt het wel, maar het lukt niet, of toch niet naar je eigen verwachting. Ik voel me 'er niet bij'.

Ik heb al gans mijn leven groepsport gedaan; ik heb hobbies ... een hoop. Ik zet me in, maar het baat allemaal niet. Ook in die groepssport, voelde ik me niet thuis, sociaal niet op mn gemak of echt close, als 'vriend'.

Ik ben nu bijna 27 .... mijn leven voelt aan als een lange strijd, naar wat weet ik niet helemaal zeker. Geluk?

Als al die sociale frustraties nog eens samenvallen met ongeluk in de liefde (3 meisjes verloren in 4 jaar); mensen verliezen die je ongelofelijk graag zag, met als 1 van de redenen mijn introversie, dan blokkeer ik om de zoveel maanden...

Momenteel zit ik in een psychiatrisch ziekenhuis. Het is allemaal zo stom en ik weet eigenlijk niet waarom ik? Ik ben normaal begaafd, heb gestudeerd, kom uit een hoge sociale klasse, zie er nogal atletisch uit en heb geen gezondheids- of financiële problemen. En toch zit ik daar, zonder echt hoop op "genezing"...

Momenteel is het enkel een goed alternatief, beter dan thuis zitten, vervelen, met de handen in het haar, ijsberen en jezelf nog ongelukkiger maken.

Maar nadien, is het opnieuw de draad oppikken. Opnieuw hetzelfde: werk zoeken, mijn best doen, energie steken in sociaal proberen te zijn ... Misschien weer een meisje tegenkomen, en weeral teleurgesteld zijn, teleurgesteld in het feit dat ik het niet kan, het leven.... Dat zijn hoogten en laagten, die voor een mens niet dragelijk zijn en waar het telkens moeilijker en moeilijker is om uit te raken

Bart Religion · 19 aug 2009

Ik vind het nogal onaangenaam om aangeraakt te worden. Toch door andere mannen. Komt nogal dominerend over en daar kan ik niet goed tegen.

Als een vrouw het doet is het geen probleem ^^

Deekay · 20 aug 2009

MECHcraft zei:
Ik ben momenteel in behandeling voor een depressie en een sociale Fobie. ( Agorafobie of pleinvrees )

Agorafobie - Wikipedia

Het is echt een nachtmerrie die je leven overhoop gooit , en veel mensen begrijpen het niet

Het is gestart een 4tal jaren geleden , na mijn ontslag , ik begon mensen te mijden en mij steeds asocialer te te gedragen.

Ik heb eindelijk de stap gezet om hulp te zoeken 9maand geleden , want ik begon al mijn vrienden te verliezen , wat alleen maar lijde to meer zelfbeklag en piekeren.

Ik heb de ergste graad gelukkig niet , dus ik kom nog buiten maar vermijd drukke plaatsen en persoonlijk contact met mensen.

Mijn medicatie "Sipralexa" helpt tegen angst en zenuwaanvallen , maar het is nog verre van optimaal.

Mijn behandeling duurt nog 10maand met mogelijke uitstel , en ze hebben mij momenteel "werkonbekwaam" verklaard ad:

Ik ben 27 en ik heb nog niets bereikt in het leven , ik had liever kanker gehad inplaats van deze ziekte

Ik voel mij momenteel als een parasiet die op de Vlamingen hun kosten leeft.

Verschillende malen heb ik werk aangenomen , maar iedere keer buitengezet geweest omdat ik niet in teamverband kan werken of een rare ben

En dan denken mensen dat ik een profiteur ben..

Toen ik 20 was had ik een droom om te werken en te sparen tot mijn 30ste voor een huisje , het zal bij een droom blijven , zucht...

Omg, ik heb echt exact hetzelfde de laatste maanden, hiervoor wou ik volgende week naar de dokter gaan,

- Als ik mij buitenshuis bevindt, altijd mensen proberen te mijden, grote plaatsen, plaatsen waar ik mij klein in voel.

- Als ik op stap ben met vrienden krimp ik soms ineen , de paniekaanvallen dus, kan niet vooruit kijken, moet naar de grond staren op 1 exact punt, en heel m'n lichaam blokkeert (kan niets drinken, eten, geen sigaret), soms neiging tot overgeven, begin te bibberen, hartkloppingen, heel snel, of net heel traag ademen

- Al het sociaal contact vermijden, als er ook al iemand tegen mij begint die ik NIET ken (soms met bekenden zelfs ook), krijg ik al paniek en probeer ik zo snel mogelijk de conversatie te eindigen en nadien weer hartkloppingen..

Dit is echt onverdraaglijk tegewoordig, je kunt er echt hard mee afzien.. Dus hopen dat de dokter mij wat raad kan geven..

freakykiller · 20 aug 2009

SideShow zei:
Hier van 't zelfde.

Sociale frustratie. Ik ben nu 5 jaar afgestudeerd. Heb al op 5 verschillende plaatsen gewerkt. Het lukt me maximum een half jaar tot een jaar, dan komt er steevast in mijn hoofd: "ik moet hier weg". Dat komt vooral omdat ik me sociaal nergens goed voel.

Heb dus ook weinig vrienden, weinig zelfvertrouwen. Je wilt het wel, maar het lukt niet, of toch niet naar je eigen verwachting. Ik voel me 'er niet bij'.

Ik heb al gans mijn leven groepsport gedaan; ik heb hobbies ... een hoop. Ik zet me in, maar het baat allemaal niet. Ook in die groepssport, voelde ik me niet thuis, sociaal niet op mn gemak of echt close, als 'vriend'.

Ik ben nu bijna 27 .... mijn leven voelt aan als een lange strijd, naar wat weet ik niet helemaal zeker. Geluk?

Als al die sociale frustraties nog eens samenvallen met ongeluk in de liefde (3 meisjes verloren in 4 jaar); mensen verliezen die je ongelofelijk graag zag, met als 1 van de redenen mijn introversie, dan blokkeer ik om de zoveel maanden...

Momenteel zit ik in een psychiatrisch ziekenhuis. Het is allemaal zo stom en ik weet eigenlijk niet waarom ik? Ik ben normaal begaafd, heb gestudeerd, kom uit een hoge sociale klasse, zie er nogal atletisch uit en heb geen gezondheids- of financiële problemen. En toch zit ik daar, zonder echt hoop op "genezing"...

Momenteel is het enkel een goed alternatief, beter dan thuis zitten, vervelen, met de handen in het haar, ijsberen en jezelf nog ongelukkiger maken.

Maar nadien, is het opnieuw de draad oppikken. Opnieuw hetzelfde: werk zoeken, mijn best doen, energie steken in sociaal proberen te zijn ... Misschien weer een meisje tegenkomen, en weeral teleurgesteld zijn, teleurgesteld in het feit dat ik het niet kan, het leven.... Dat zijn hoogten en laagten, die voor een mens niet dragelijk zijn en waar het telkens moeilijker en moeilijker is om uit te raken

K'herken mezelf hier toch deels in

Die hoogtes & laagtes worden steeds erger, op sommige momenten heb ik het gevoel dat ik manisch-depressief word.

pieter27 · 23 aug 2009

Tha_nOn zei:
dat helpt wel ze maar ik zou het u niet aanraden om te doen bij vreemden

ge moet altijd int oog houden hoe de aanraking overkomt bij iemand anders en hoelang/hoe ge iemand aanraakt (en wat hier getolereerd wordt is afhankelijk van mens tot mens)

ik ben zelf wel iemand die vrij snel mensen aanraakt (minder bij mannen) maar ik geraak daarmee weg omdatk een meiske ben denk ik ^^

Ik heb zelf ook altijd de neiging om mensen aan te raken, vast te pakken, ik geef bijvoorbeeld ook meestal een knuffel bij afscheid.
Maar als jongen ligt dat over het algemeen net iets moeilijker. Blijkbaar kunnen veel jongens niet begrijpen dat het mogelijk is om andere jongens een knuffel te geven zonder homo te zijn

Veel nood aan sociaal contact noem ik dat gewoon :hug:

, en in bepaalde manier ook wel nood aan een soort van bevestiging denk ik.

Nuja, tot een jaar of twee terug was ik ook zeer verlegen en stil. Ik had dus ook weinig echte vrienden, wel een aantal "kennissen" ja, maar als puntje bij paaltje komt bijna niemand waar ik echt op kon vertrouwen.
En dan in het vijfde middelbaar (na het 4e dus) ben ik een andere richting gaan studeren, en plots zit je daar dan, in een hele nieuwe klas. Het eerste heb ik het dan nog wat moeilijk gehad, dan hang je zo een beetje tussen twee groepen, maar dat heeft er eigenlijk gewoon voor gezorgd dat die 2 klassen meer en meer naar elkaar toe gegroeid zijn (er hadden een 4tal mensen dezelfde switch gemaakt als mij dat jaar).
En uiteindelijk is mijn laatste jaar dan ook één van de beste uit mijn leven geweest, tot nu dan, en ben ik echt opengebloeid.

Vorig dan weer een echt kutjaar gehad, de overstap naar hogeschool niet goed gemaakt, ik voelde mij ook totaal niet thuis waar ik zat, elke dag kreeg ik meer en meer het gevoel dat ik daar echt "verkeerd" zat.

Ik ben dan ook terug iets anders gaan studeren, en dan klikte het meteen.
Vanaf de eerste week al voelde ik dat ik bij mensen zat die op dezelfde golflengte als mij zaten, ondertussen ben ik ook 1 van de meest sociale mensen van mijn jaar geworden.

Dus eind goed al goed. De moeilijkste stap is uitendelijk het overwinnen van die "angst" dat ik niet belangrijk genoeg zou zijn voor mee te praten.
Want eigenlijk werkt dat elkaar alleen maar in hand, door jezelf "asociaal" op te stellen, drijf je de mensen nog verder van je weg. Ik weet wel dat niemand dat echt bewust doet, ikzelf ook niet, maar zo komt het blijkbaar wel over bij anderen.
Dus de beste raad die ik kan geven is gewoon terug vanaf nul beginnen als je in een nieuwe omgeving terecht komt, proberen om het beter te maken dan het was, en er niet vanuit gaan dat het wel weer exact zo zal zijn als ervoor, want dan is het ook effectief zo.

freakykiller · 23 aug 2009

Troj hebde gij mij hier gequote ofzo :unsure:

Ik krijg een notification maar ik zie uwe post nie !

Troj · 23 aug 2009

freakykiller zei:
Troj hebde gij mij hier gequote ofzo Ik krijg een notification maar ik zie uwe post nie !

Woops

.
Ik wou u quoten om te zeggen dat een bipolaire stoornis (manisch-depressief) toch nog, gelukkig, iets helemaal anders is. Dat zijn echt zowat de schrijnendste gevallen die ik zie.

Maar toen dacht ik: daar gaat de thread niet over!

freakykiller · 23 aug 2009

Troj zei:
Woops .
Ik wou u quoten om te zeggen dat een bipolaire stoornis (manisch-depressief) toch nog, gelukkig, iets helemaal anders is. Dat zijn echt zowat de schrijnendste gevallen die ik zie.

Maar toen dacht ik: daar gaat de thread niet over!

Waar in verschilt het dan ?

Troj · 23 aug 2009

freakykiller zei:
Waar in verschilt het dan ?

Een bipolaire stoornis klinkt natuurlijk als "stemmingswisselingen", maar het is iets uitgebreider omwille van de extreme kenmerken van die positieve en negatieve stemming. Zo gaat een manische episode vrij vaak gepaard met psychotische symptomen en moet de depressieve episode ook effectief aan de kenmerken van een depressie voldoen, inclusief bijvoorbeeld slaap- en eetproblemen.

"Gewone" stemmingswisselingen horen bij het leven.

Ik wil daarmee uw mood swings niet minimaliseren, maar ik wou even nuanceren

.

freakykiller · 23 aug 2009

Troj zei:
Een bipolaire stoornis klinkt natuurlijk als "stemmingswisselingen", maar het is iets uitgebreider omwille van de extreme kenmerken van die positieve en negatieve stemming. Zo gaat een manische episode vrij vaak gepaard met psychotische symptomen en moet de depressieve episode ook effectief aan de kenmerken van een depressie voldoen, inclusief bijvoorbeeld slaap- en eetproblemen.

"Gewone" stemmingswisselingen horen bij het leven.

Ik wil daarmee uw mood swings niet minimaliseren, maar ik wou even nuanceren .

Wel ik had wel verwacht dat je dit ging zeggen in feite

Maar hja wat noem je nog mood swings, slaapproblemen heb ik nu wel al jaren en eetproblemen met momenten. Het is net alsof ik gewoon geen 'normale staat' heb en ofwel negatief/pessimistische bui heb of happy ben, en dan bedoel ik wel HAPPY

Nuja ik besef dat manisch-depressief nog heel wat extremer is, maar soms neig ik er wel naar. Eenzaamheid doet rare dingen met mij, de ene avond verschrikkelijk mottig en dan de volgende dag ben ik plots happy

Dat wisselt gewoon iedere keer af

Troj · 23 aug 2009

freakykiller zei:
Wel ik had wel verwacht dat je dit ging zeggen in feite Maar hja wat noem je nog mood swings, slaapproblemen heb ik nu wel al jaren en eetproblemen met momenten. Het is net alsof ik gewoon geen 'normale staat' heb en ofwel negatief/pessimistische bui heb of happy ben, en dan bedoel ik wel HAPPY
Nuja ik besef dat manisch-depressief nog heel wat extremer is, maar soms neig ik er wel naar. Eenzaamheid doet rare dingen met mij, de ene avond verschrikkelijk mottig en dan de volgende dag ben ik plots happy Dat wisselt gewoon iedere keer af

Zonder hier de e-Psych te worden (daar hebben we Goedele voor :love:

) denk ik dat het laatste criterium van zowat elke psychiatrische stoornis u redding kan brengen: je moet er (aanzienlijke) problemen door ondervinden in je dagelijks leven, bijvoorbeeld op persoonlijk, sociaal of arbeidsvlak.
Als je dat niet hebt, is er normaal geen sprake van een stoornis in se.

Dat wil echter niet zeggen dat je bijvoorbeeld wel een 'beetje' last van die mood swings kan ondervinden, of dat het je na verloop van tijd begint te irriteren. Niets houdt je tegen daar eens met iemand over te gaan praten.

Archief - Vrienden maken

kay-gell

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

Bart Religion

Legacy Member

Recipe4hate

Legacy Member

Bart Religion

Legacy Member

kingjulie

Legacy Member

Joeshoe

Legacy Member

_ns_

Legacy Member

Tha_nOn

Legacy Member

SideShow

Legacy Member

Bart Religion

Legacy Member

Deekay

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

pieter27

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

Troj

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

Troj

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

Troj

Legacy Member