Archief - Vrienden maken
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
subsunday
Legacy Member
Fliblit zei:
Klopt wel wat je zegt, maar dat is meestal gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Ik ben zelf ook niet de vlotste en als mensen "tips" geven, die zo goed als altijd neerkomen op uw instelling/mindset te veranderen, beseft ge wel dat die een punt hebben, maar theorie & praktijk liggen vaak heel ver uit elkaar.
Je instelling, zelfbeeld & mindset veranderen is ontzettend moeilijk, zeker als je al altijd met gedachten als "die mensen zullen mij wel stom vinden" hebt gezeten. Een positiever zelfbeeld, zelfvertrouwen en al die dingen, volgen imo uit een positieve vicieuze cirkel. Positieve ervarigen --> meer zelfvertrouwen, positievere mindset --> positiever gedrag waardoor je dan weer sneller contacten zal leggen. En één negatieve ervaring of dipje zorgt heel snel voor een terugval waardoor ge terug onzeker wordt en dat opnieuw uitstraalt in uw gedrag.
$uB^
Legacy Member
Ik heb mijn zelfvertrouwen gekregen door het meisje waarmee ik een tijdje samen geweest ben .. Zelfde vakantiejob, na het werk wachtte ze me op om samen naar huis te fietsen enzo .. Vanaf dan heeft mijn zelfvertrouwen een serieuze boost gekregen ( cause she was fine, lay her down, fine ! ( Pablo Francisco voor de mensen die het nie kennen 
) ).
Daarna op mijn werk beginnen 'carriere' maken en op jonge leeftijd al wa chef .. Nog meer zelfvertrouwen, soms 'te' veel, op het arrogante af ;-)
Waarmee ik dus wil zeggen .. Tis idd allemaal gemakkelijk in theorie ..'Ga ervan uit dat die mensen je wel interessant vinden en babbel ermee' enzo .. In praktijk is da heel iets anders .. Ik heb de chance gehad dat da meiske op mij afgekomen is, dan begon ik zo te denken van 'gvd, der moeten dan toch wel een paar dingen goe zijn aan mij' en sindsdien .. ;-)
) ).Daarna op mijn werk beginnen 'carriere' maken en op jonge leeftijd al wa chef .. Nog meer zelfvertrouwen, soms 'te' veel, op het arrogante af ;-)
Waarmee ik dus wil zeggen .. Tis idd allemaal gemakkelijk in theorie ..'Ga ervan uit dat die mensen je wel interessant vinden en babbel ermee' enzo .. In praktijk is da heel iets anders .. Ik heb de chance gehad dat da meiske op mij afgekomen is, dan begon ik zo te denken van 'gvd, der moeten dan toch wel een paar dingen goe zijn aan mij' en sindsdien .. ;-)
YaMo
Legacy Member
Stabby zei:Ik ken eigenlijk nog niemand van één van mijn vakgroepen (niet zoveel les). Tijdens de pauze gaan de meesten naar buiten in twee groepen, ik kan daar al helemaal niet functioneren. Idee om iemand uit een groep te isoleren?
Met 'diffindo' laat je iemands boekentas scheuren en als die zijn boeken aan het oprapen is, kan je er een gesprek mee aanknopen.
Lord Kveldulv
Legacy Member
Eén van de grootste ontgoochelingen die ge kunt hebben is ontdekken dat uw vrienden geen echte vrienden zijn imo.
Mijn verhaal. Normale jeugd en vriendenkring in het lager. 1ste en 2de middelbaar ook nog normaal en daar een paar heel goeie vrienden aan over gehouden. Dan van school veranderd en in een slechte klas terecht gekomen voor de rest van het middelbaar. Had er ook wel vrienden maar niet van het soort dat je buiten de school nog zag. Was door de afstand ook niet mogelijk. Uitgaan op die leeftijd, ging niet. Afstand te groot. Ma die geen rijbewijs heeft. Pa die 2 weekends op 4 moest werken en ne mens die om 9h zijn bed in kruipt moet ge nie vragen om u zelfs nog maar om middernacht ergens te komen oppikken. Woensdag en zaterdagmiddag kwamen mijn maten wel naar mij thuis maar die zaten dan op een andere school, andere vriendenkring. En uiteindelijk kom je tot de vaststelling dat ze u te vriend houden omdat het hen goed uit komt. En van de moment ze u niet meer nodig hebben hoor je er niet meer van. Dat is wel een zware ontgoocheling geweest. Jaren later ben ik er daar ene nog van tegen gekomen op een optreden. Deed die kerel 'vriendelijk' maar tegelijk ook neerbuigend terwijl ik het op elk vak verder geschopt had dan hij. "Ja ge moet nog maar eens mailen he, en dan moet ge maar eens langskomen op mijn appartement". Khad zo iets van dude, ge hebt mij laten vallen gelijk ne baksteen. Ik heb u als laatste gemaild en nog eens gemaild en nog es gemaild en ge hebt nooit geantwoord en nu probeert ge mij te kleineren in het bijzijn van iemand die wel iets met mij inzit. Fuck you. Toen is eigenlijk het echte besef gekomen van al die jaren ervoor dat de vriendschap gewoon iets was dat hem goed uit kwam. Ben ik toch een tijdje nie goed van geweest. Dat heeft mijn kijk op bepaalde dingen toch drastisch veranderd.
Mijn leven is eigenlijk begonnen toen ik op kot ging in Gent. Da eerste jaar bijna elke avond uit geweest, toffe mensen leren kennen. Tweede jaar waren de meesten van die maten gebuisd en meteen veel minder volk om mee uit te gaan. En als toppunt werd ik om één of andere reden dat jaar in een andere klas gezet waar ik niemand kende. Dat jaar was een pak minder. Na 2 jaar gestopt en iets anders gaan studeren in Leuven, niet meer op kot. In die tijd had niemand een gsm, de meesten zelfs nog geen email (die ze regelmatig checkten). Die contacten waren na 2 maanden al compleet verwaterd. Zegt misschien ook al iets over het soort vrienden.
In Leuven eerste jaar ook vrijwel meteen een paar goei vrienden gemaakt. En geloof het of niet maar het 2de jaar werd ik weer als enige in een andere klas gezet waar ik helemaal niemand kende. U daar integreren is enorm moeilijk omdat die elkaar al kennen en de groepkes een jaar eerder al gevormd waren. Misschien had ik nog terug naar mijn vorige klas kunnen gaan maar heb het bewust niet gedaan omdat die uurrooster zoveel beter was en ik daardoor mijn vriendin veel meer kon zien. Uiteindelijk toch ook wel een paar vrienden gehad in die klas maar om eerlijk te zijn. Ik weet van meer dan de helft van die klas de naam niet meer. De dagen gingen vlot voorbij. Ik had een paar vrienden om in de les naast te zitten en groepswerken te maken. Meer moest da nie zijn.
Dan beginnen werken en dat is eigelijk ook altijd al tegen geslagen. Heel mijn carriere al in bedrijven gezeten waar ze allemaal Frans spreken. Ik kan zelf geen woord Frans btw. Sociaal contact is dan ook miniem. Daar toch ook wel een goei vriendin aan over gehouden die mij door één van de moeilijkste momenten in mijn leven gesleurd heeft. En ja het was een Waalse (maar ze spreekt quasi perfect Nederlands). En de directe collega's ook altijd goed mee overeen gekomen maar dat zijn niet de types om een persoonlijk gesprek mee te hebben. Nu ook geen ramp. Ik wil werk en privé toch strikt gescheiden houden.
Daarnaast heb ik eigenlijk maar 2 echte vrienden die al 10 jaar mee gaan, waar ik 100% zeker op kan vertrouwen. Er is nu nog wel een bevriend koppel die regelmatig naar ons komen en wij naar daar gaan. Ik ken ze ook al bijna 10 jaar maar ook maar eerder oppervlakkig tot een paar maanden geleden toen we toevallig bij hen in de buurt kwamen wonen. Is ook altijd wel leuk natuurlijk. Voorts ken ik wel veel mensen maar die vallen niet onder mijn definitie van vrienden.
Op vlak van relaties heb ik nooit moeten klagen. Dat was de één na een ander. Eens 5 jaar bij dezelfde geweest. Dan terug de één na de ander. Nu bijna 3 jaar samen, begin van het jaar huis gekocht en gaan samen wonen.
Om één of andere reden is dat nooit een probleem geweest. Integendeel, zij kwamen naar mij. Ik heb zelf nooit de eerste move moeten zetten. Maar dat komt omdat ik extroverte types aantrek. Ze zeggen dat tegengestelden elkaar aantrekken. Een ex die met psychologie bezig was omschreef mij ooit als een introvert type. En daarvan een onderverdeling, ben de naam vergeten. Maar het komt er op neer dat ik wel explosief uit de hoek kan komen. Wat ook wel waar is. Velen kennen mij als ne stille maar als het mij nie aan staat dan heb ik er geen probleem mee om iemand publieklijk uit te kafferen. Ook op professioneel vlak is dat geen probleem en dat heeft mij al wel vrij ver gebracht. Maar da is emotioneel vermoeiend. Je kan eigenlijk zeggen dat dat een rol is dat ik speel op het werk.
Anyhow, mijn ex'en en huidige vriendin hebben allemaal ne grote vriendenkring. En ik kon/kan het daar altijd wel goed mee vinden. Ben dan eigenlijk ook altijd bezig geweest met een vriendenkring die de mijne niet is. Ik besef goed genoeg dat dat vrienden van mijn lief zijn en als die relatie eindigt dan zijn die 'vrienden' ook weg.
Is dat dan allemaal zo erg? Ik heb mij al wel veel ongelukkig gevoeld in mijn leven ja. Maar het vergt mij (te) veel energie om de vriendschappen te onderhouden buiten die paar. Maar ik denk niet dat ik het anders zou doen in een volgend leven. Ik ben gewoon een eenzaat. Mijn vriendin werkt in ploegen waardoor ik veel alleen thuis ben en dat stoort mij helemaal niet. Dan kan ik eigenlijk pas echt relaxen. Ik weet dat er veel mis is met mij. Maar er is met iedereen wel iets mis. Te nemen of te laten.
Soit, wat lang uit gevallen post. De misses staat met de vroege dus die is al effe slapen (en ze is wa ziek dus ze snurkt) en ik heb congé en ben wa bored. Oh I love the night...
Mijn verhaal. Normale jeugd en vriendenkring in het lager. 1ste en 2de middelbaar ook nog normaal en daar een paar heel goeie vrienden aan over gehouden. Dan van school veranderd en in een slechte klas terecht gekomen voor de rest van het middelbaar. Had er ook wel vrienden maar niet van het soort dat je buiten de school nog zag. Was door de afstand ook niet mogelijk. Uitgaan op die leeftijd, ging niet. Afstand te groot. Ma die geen rijbewijs heeft. Pa die 2 weekends op 4 moest werken en ne mens die om 9h zijn bed in kruipt moet ge nie vragen om u zelfs nog maar om middernacht ergens te komen oppikken. Woensdag en zaterdagmiddag kwamen mijn maten wel naar mij thuis maar die zaten dan op een andere school, andere vriendenkring. En uiteindelijk kom je tot de vaststelling dat ze u te vriend houden omdat het hen goed uit komt. En van de moment ze u niet meer nodig hebben hoor je er niet meer van. Dat is wel een zware ontgoocheling geweest. Jaren later ben ik er daar ene nog van tegen gekomen op een optreden. Deed die kerel 'vriendelijk' maar tegelijk ook neerbuigend terwijl ik het op elk vak verder geschopt had dan hij. "Ja ge moet nog maar eens mailen he, en dan moet ge maar eens langskomen op mijn appartement". Khad zo iets van dude, ge hebt mij laten vallen gelijk ne baksteen. Ik heb u als laatste gemaild en nog eens gemaild en nog es gemaild en ge hebt nooit geantwoord en nu probeert ge mij te kleineren in het bijzijn van iemand die wel iets met mij inzit. Fuck you. Toen is eigenlijk het echte besef gekomen van al die jaren ervoor dat de vriendschap gewoon iets was dat hem goed uit kwam. Ben ik toch een tijdje nie goed van geweest. Dat heeft mijn kijk op bepaalde dingen toch drastisch veranderd.
Mijn leven is eigenlijk begonnen toen ik op kot ging in Gent. Da eerste jaar bijna elke avond uit geweest, toffe mensen leren kennen. Tweede jaar waren de meesten van die maten gebuisd en meteen veel minder volk om mee uit te gaan. En als toppunt werd ik om één of andere reden dat jaar in een andere klas gezet waar ik niemand kende. Dat jaar was een pak minder. Na 2 jaar gestopt en iets anders gaan studeren in Leuven, niet meer op kot. In die tijd had niemand een gsm, de meesten zelfs nog geen email (die ze regelmatig checkten). Die contacten waren na 2 maanden al compleet verwaterd. Zegt misschien ook al iets over het soort vrienden.
In Leuven eerste jaar ook vrijwel meteen een paar goei vrienden gemaakt. En geloof het of niet maar het 2de jaar werd ik weer als enige in een andere klas gezet waar ik helemaal niemand kende. U daar integreren is enorm moeilijk omdat die elkaar al kennen en de groepkes een jaar eerder al gevormd waren. Misschien had ik nog terug naar mijn vorige klas kunnen gaan maar heb het bewust niet gedaan omdat die uurrooster zoveel beter was en ik daardoor mijn vriendin veel meer kon zien. Uiteindelijk toch ook wel een paar vrienden gehad in die klas maar om eerlijk te zijn. Ik weet van meer dan de helft van die klas de naam niet meer. De dagen gingen vlot voorbij. Ik had een paar vrienden om in de les naast te zitten en groepswerken te maken. Meer moest da nie zijn.
Dan beginnen werken en dat is eigelijk ook altijd al tegen geslagen. Heel mijn carriere al in bedrijven gezeten waar ze allemaal Frans spreken. Ik kan zelf geen woord Frans btw. Sociaal contact is dan ook miniem. Daar toch ook wel een goei vriendin aan over gehouden die mij door één van de moeilijkste momenten in mijn leven gesleurd heeft. En ja het was een Waalse (maar ze spreekt quasi perfect Nederlands). En de directe collega's ook altijd goed mee overeen gekomen maar dat zijn niet de types om een persoonlijk gesprek mee te hebben. Nu ook geen ramp. Ik wil werk en privé toch strikt gescheiden houden.
Daarnaast heb ik eigenlijk maar 2 echte vrienden die al 10 jaar mee gaan, waar ik 100% zeker op kan vertrouwen. Er is nu nog wel een bevriend koppel die regelmatig naar ons komen en wij naar daar gaan. Ik ken ze ook al bijna 10 jaar maar ook maar eerder oppervlakkig tot een paar maanden geleden toen we toevallig bij hen in de buurt kwamen wonen. Is ook altijd wel leuk natuurlijk. Voorts ken ik wel veel mensen maar die vallen niet onder mijn definitie van vrienden.
Op vlak van relaties heb ik nooit moeten klagen. Dat was de één na een ander. Eens 5 jaar bij dezelfde geweest. Dan terug de één na de ander. Nu bijna 3 jaar samen, begin van het jaar huis gekocht en gaan samen wonen.
Om één of andere reden is dat nooit een probleem geweest. Integendeel, zij kwamen naar mij. Ik heb zelf nooit de eerste move moeten zetten. Maar dat komt omdat ik extroverte types aantrek. Ze zeggen dat tegengestelden elkaar aantrekken. Een ex die met psychologie bezig was omschreef mij ooit als een introvert type. En daarvan een onderverdeling, ben de naam vergeten. Maar het komt er op neer dat ik wel explosief uit de hoek kan komen. Wat ook wel waar is. Velen kennen mij als ne stille maar als het mij nie aan staat dan heb ik er geen probleem mee om iemand publieklijk uit te kafferen. Ook op professioneel vlak is dat geen probleem en dat heeft mij al wel vrij ver gebracht. Maar da is emotioneel vermoeiend. Je kan eigenlijk zeggen dat dat een rol is dat ik speel op het werk.
Anyhow, mijn ex'en en huidige vriendin hebben allemaal ne grote vriendenkring. En ik kon/kan het daar altijd wel goed mee vinden. Ben dan eigenlijk ook altijd bezig geweest met een vriendenkring die de mijne niet is. Ik besef goed genoeg dat dat vrienden van mijn lief zijn en als die relatie eindigt dan zijn die 'vrienden' ook weg.
Is dat dan allemaal zo erg? Ik heb mij al wel veel ongelukkig gevoeld in mijn leven ja. Maar het vergt mij (te) veel energie om de vriendschappen te onderhouden buiten die paar. Maar ik denk niet dat ik het anders zou doen in een volgend leven. Ik ben gewoon een eenzaat. Mijn vriendin werkt in ploegen waardoor ik veel alleen thuis ben en dat stoort mij helemaal niet. Dan kan ik eigenlijk pas echt relaxen. Ik weet dat er veel mis is met mij. Maar er is met iedereen wel iets mis. Te nemen of te laten.
Soit, wat lang uit gevallen post. De misses staat met de vroege dus die is al effe slapen (en ze is wa ziek dus ze snurkt
) en ik heb congé en ben wa bored. Oh I love the night...EternalSilence
Legacy Member
ik heb geen moeite om nieuwe mensen te leren kennen, vriendschappen op te bouwen lukt me ook aardig.
maar vriendschappen onderhouden, is bij mij een ramp.
Meestal duurt het een jaar of 2 en dan kom ik door omstandigheden die personen niet meer tegen. Ben ik ook niet geneigd om er mee af te spreken
maar vriendschappen onderhouden, is bij mij een ramp.
Meestal duurt het een jaar of 2 en dan kom ik door omstandigheden die personen niet meer tegen. Ben ik ook niet geneigd om er mee af te spreken
yaris
Legacy Member
Kveldulv,
Ik kan mij wel vinden in jou verhaal. Zelf ben ik naar de scouts / chiro / jeugdhuis geweest en ik heb eigenlijk altijd een hele grote "vriendenkring" gehad. De meeste van die mensen zegden me eigenlijk niks, vind ik gewoon losers. Het klinkt misschien wat cru maar eigenlijk is een teveel aan sociale contacten gewoon ballast en tijdverlies. De meeste mensen faken dat ze je leuk vinden en ik fake gewoon terug ... .
Ik kan het ook niet meer opbrengen om diepere "vriendschappen" aan te gaan met mensen. Ik heb een 3-tal hele goede vrienden en daar stopt het bij. Ik heb ook veel avonden / momenten dat ik alleen ben maar ik heb er vrede mee genomen. Bij mij is deze ommekeer gekomen nadat ik een hele goede vriend ben kwijtgeraakt waarvan ik dacht dat we eeuwig vrienden zouden blijven.
Heel veel samen meegemaakt, jeugd, liefjes, etc... en dan bam .... . De reden was , voor mij dan, heel banaal. Soit, het is zoals het liedje van Boudewijn De Groot nl. vrienden van vroeger : je kan op niemand bouwen, je kan geen mens vertrouwen
.
Ik kan mij wel vinden in jou verhaal. Zelf ben ik naar de scouts / chiro / jeugdhuis geweest en ik heb eigenlijk altijd een hele grote "vriendenkring" gehad. De meeste van die mensen zegden me eigenlijk niks, vind ik gewoon losers. Het klinkt misschien wat cru maar eigenlijk is een teveel aan sociale contacten gewoon ballast en tijdverlies. De meeste mensen faken dat ze je leuk vinden en ik fake gewoon terug ... .
Ik kan het ook niet meer opbrengen om diepere "vriendschappen" aan te gaan met mensen. Ik heb een 3-tal hele goede vrienden en daar stopt het bij. Ik heb ook veel avonden / momenten dat ik alleen ben maar ik heb er vrede mee genomen. Bij mij is deze ommekeer gekomen nadat ik een hele goede vriend ben kwijtgeraakt waarvan ik dacht dat we eeuwig vrienden zouden blijven.
Heel veel samen meegemaakt, jeugd, liefjes, etc... en dan bam .... . De reden was , voor mij dan, heel banaal. Soit, het is zoals het liedje van Boudewijn De Groot nl. vrienden van vroeger : je kan op niemand bouwen, je kan geen mens vertrouwen
.kelly*
Legacy Member
Doom Dragon zei:
Zelfde hier. Ken veel mensen, leer er veel kennen maar kan het gewoon niet opbrengen om regelmatig eens te bellen etc. Laat wel eens wat weten via Facebook en die brol allemaal maar ik doe me nooit de moeite om eens af te spreken. Ik word wel vaak meegevraagd naar parties etc omdat ik geen alcohol drink en dus steeds bob mag zijn. Ik amuseer me ook kostelijk dan maar zelf initiatief nemen om op stap te gaan doe ik gewoon niet.
Ik leg wel makkelijk contacten maar kan ze niet onderhouden. Heb dus een hele berg kenissen maar geen echte vrienden.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.