Archief - Vrienden maken

Troj zei:

Zonder hier de e-Psych te worden (daar hebben we Goedele voor ) denk ik dat het laatste criterium van zowat elke psychiatrische stoornis u redding kan brengen: je moet er (aanzienlijke) problemen door ondervinden in je dagelijks leven, bijvoorbeeld op persoonlijk, sociaal of arbeidsvlak.
Als je dat niet hebt, is er normaal geen sprake van een stoornis in se.

Dat wil echter niet zeggen dat je bijvoorbeeld wel een 'beetje' last van die mood swings kan ondervinden, of dat het je na verloop van tijd begint te irriteren. Niets houdt je tegen daar eens met iemand over te gaan praten.

Klik om te vergroten...

Iets zou mij beter tegenhouden van dat te doen , mijn gedrag (zowel gewoon, als in gesprekken met vrienden) door die slechte moodswings heeft geen al te positieve gevolgen gehad voor bepaalde vriendschappen (wat mij er nog dieper heeft geduwd in een negatieve spiraal) Ik heb dat dit jaar kunnen wegwerken (bijna nooit meer negatieve moodswings, wel één keer om de 2 maanden ofzo), maar door de vakantie komt het terug (hiermee bedoel ik, gewoon de hele dagen negatief zijn, gesprekken vermijden met ouders enzo). Gelukkig is het bijna school en lukt het me weer.
Kortom het is niet zomaar wat irritatie hoor , iets dat 2-3 jaar aansleept is iets meer dan irriterend

freakykiller zei:

Iets zou mij beter tegenhouden van dat te doen , mijn gedrag (zowel gewoon, als in gesprekken met vrienden) door die slechte moodswings heeft geen al te positieve gevolgen gehad voor bepaalde vriendschappen (wat mij er nog dieper heeft geduwd in een negatieve spiraal) Ik heb dat dit jaar kunnen wegwerken (bijna nooit meer negatieve moodswings, wel één keer om de 2 maanden ofzo), maar door de vakantie komt het terug (hiermee bedoel ik, gewoon de hele dagen negatief zijn, gesprekken vermijden met ouders enzo). Gelukkig is het bijna school en lukt het me weer

Klik om te vergroten...

Ik bedoelde eigenlijk iemand professioneel.
Overigens denk ik dat er meer dan genoeg mensen zijn die door eenzaamheid (om het dan zo te noemen) wat prikkelbaar of negatief worden. Vakantie is nogal kunstmatig op dat vlak, ineens uit die routine enzo.

freakykiller zei:

Iets zou mij beter tegenhouden van dat te doen , mijn gedrag (zowel gewoon, als in gesprekken met vrienden) door die slechte moodswings heeft geen al te positieve gevolgen gehad voor bepaalde vriendschappen (wat mij er nog dieper heeft geduwd in een negatieve spiraal) Ik heb dat dit jaar kunnen wegwerken (bijna nooit meer negatieve moodswings, wel één keer om de 2 maanden ofzo), maar door de vakantie komt het terug (hiermee bedoel ik, gewoon de hele dagen negatief zijn, gesprekken vermijden met ouders enzo). Gelukkig is het bijna school en lukt het me weer.
Kortom het is niet zomaar wat irritatie hoor , iets dat 2-3 jaar aansleept is iets meer dan irriterend

Klik om te vergroten...

Daar heb ik ook last van, van die vakantie-eenzaamheid dan.
En 5 herexamens waardoor ik weinig tot geen tijd heb om af te spreken helpt ook echt niet.
Mijn ouders zijn dan ook nog al bijna de hele vakantie niet thuis waardoor ik echt hele dagen alleen zit. Nu op zich heb ik er geen probleem mee dat mijn ouders niet thuis zijn (liever niet dan wel), maar ik mis leuven gewoon

Man ik kan echt niet wachten tot het weer les is.

Ik was in het lager altijd zeer verlegen en stil, en toen ik in het eerste middelbaar toekwam, kende ik echt niemand. Het heeft mij maanden geduurd vooraleer ik een vriend had, en dan nog zat ik wel héél laag op de "sociale ladder". Af en toe wordt je aan die leeftijd dan wel eens uitgelachen, en met populaire jongens en meisjes praten lijkt dan een onbereikbaar waanbeeld. Zo geraak je in een negatieve spiraal terecht. Maar dan, net voor de paasvakantie van het derde middelbaar, brak een heel mooi en populair meisje uit mijn klas haar arm. In de paasvakantie zat ze dan ook veel op msn enzo, wat ze normaal gezien bijna nooit doet. Heel veel gepraat toen, en het klikte echt wel, maar toen ze met mij kwam praten na de vakantie op school klapte ik weer wat dicht, en leek ik weer de vriendschap kwijt te spelen. Maar de tweede week school na de paasvakantie gingen we op schoolreis, en zat ze op de terugrit voor mij op de bus, compleet toevallig. We zijn dan wel aan het praten geraakt, opeens voelde ik me veel rustiger, en we hebben uren zitten lachen toen. Daarna begonnen we af te spreken buiten school, en bij het begin van de vakantie werd ze zelfs mijn eerste lief.

In september, bij het begin van het vierde middelbaar, merkte ik dat ik er opeens wél bijhoorde. Zij was heel populair, en opeens krijgt iedereen wel het idee van, als iemand als zij hem als lief heeft, moet het toch wel "nen toffen" zijn. Als zij er dan bij was, kreeg ik altijd automatisch een grote boost in zelfvertrouwen, en praatte ik goed mee met de "populars". Na acht maande raakte het echter uit, maar we zijn altijd beste vrienden gebleven, en we komen nu zelfs beter overeen dan ooit. Maar toch hoorde ik er al bij, en werd mijn vriendenkring behouden. Smijt mij nu in een groep waar ik niemand ken, en ik ga niet zoveel zeggen in het begin, maar na een uurtje zal ik wel geregeld het woord nemen. Als ik bij 1 of 2 personen ben die ik niet ken (kleiner aantal dus), dan ga ik zelfs meteen veel zeggen. Op feestjes begin ik nu ook gewoon te praten tegen mensen die ik niet ken. Ik en mijn beste vriendin studeren nu ook al een jaar hetzelfde aan de unief, dus met haar erbij is het enorm gemakkelijk voor mij om vrienden te maken.

Voor mij is het dan ook grappig om terug te blikken op mijn middelbaar. De eerste jaren was ik alleen en allesbehalve populair. Op het einde van het zesde hoorde ik echter bij de populairste jongens en meisjes van de school, en zijn enkele meisjes waarvan ik in het eerste jaar enkel kon dromen dat ze ooit iets tegen mij zouden zeggen, zowat mijn beste vriendinnen waar ik nu nog steeds geregeld mee afspreek. Nu lijkt mijn huidige situatie zo vanzelfsprekend, alsof het altijd zo gemakkelijk geweest is. Maar jaren geleden durfde ik in klas nauwelijks mijn mond open doen, en had ik geen echte vrienden. Die transformatie is achteraf bekeken wel ongelofelijk eigenlijk. Ik sta er eigenlijk zelf van te kijken, als ik er stil bij sta.

Dit alles heb ik in feite aan dat ene meisje. 1 persoon kan eigenlijk het verschil maken tussen sociaal angstig zijn of het tegenovergestelde zijn. Niet iedereen heeft natuurlijk hetzelfde geluk als mij, maar in principe moet je maar 1 hele goed vriend (of lief) vinden, en dan komt het wel in orde. Ga dan gewoon samen uit, en met hem/haar erbij zal je veel meer zelfvertrouwen hebben om met mensen te praten.

Idd, 1 persoon kan een groot invloed hebben op uw leven

1 persoon kan inderdaad zeer veel teweeg brengen, maar het heeft ook een keerzijde.
Zo had ik het middelbaar ook zo een vriend, mijn beste vriend toen, waar ik echt alles aan kwijt kon.
En dan door een misverstand (omwille van een meisje, zijn ex ondertussen, en neen ik heb er niets mee gehad ) is dat plots allemaal "verloren" gegaan. We praten nog wel, maar hetzelfde als vroeger zal het nooit worden, en in het begin heb ik daar echt problemen mee gehad.
Dan vraag je je soms echt af waarom je het allemaal doet omdat die vriendschappen blijkbaar toch niet zoveel betekenen als je dacht. Soms vraag ik mij dat nog af bij mijn huidige vrienden, hoeveel dat ik echt voor hen beteken. Maar vanaf je daaraan begint te denken loopt het meestal mis omdat je dan automatisch in de negatieve richting denkt


Ik denk trouwens dat zeer veel mensen zich ietwat comfortabeler voelt in een kleinere groep. Zelf kan ik bijvoorbeeld als met 1 andere persoon op cafe zit echt uren aan stuk praten over vanalles en nogwat.
Maar vanaf de groepen groter worden, 10 man laten we zeggen, dan houd ik mij toch meer op de achtergrond. Het begint wel te beteren ondertussen, mijn werk voor het presidium zit daar ook voor enorm veel tussen. Nu durf ik al veel beter mijn mening uiten en daar ook achter blijven staan in een grote groep ipv van gewoon de rest te volgen in iets waar ik maar half achtersta. (wat ik vroeger wel deed)

Verata zei:

Ik heb hetzelfde op dit moment met mijn beste vriend. Als hij erbij is kan ik véél beter met mensen praten dan als hij er niet is jammer genoeg...

Vanaf volgend jaar hogeschool, en we zitten allebei in een compleet andere richting, dus ik ben wat bang dat ik zonder hem niet veel nieuwe vrienden ga maken,.. maja, we zien wel zeker?...

Klik om te vergroten...

sounds like superbad.
Anyway, ik heb ook niet al te veel vrienden, en wordt vaak beschouwt als 'den stille' etc, vroeger was da wel veel erger en ergens rond m'n 14e ofzo is er een gans jaar is geweest dat ik bijna nx zei tegen niemand. Ma bon, dan ben ik naar een soort internaat gegaan om te vermageren, enja in 't begin was ik daar ook den stille van de groep, maar ben na een tijdje wel moeten openbloeien want jah, ge zit toch hele dagen bij die mensen eh. Zo heb ik daar wel nog veel vrienden gemaakt, maar die zie ik nu wel allemaal niet meer omdat die ver weg wonen. Ma bon ja, ik zou wel meer vrienden kunnen maken als ik wil,zeker nu dat ik mager ben heb ik al sneller het zelfvertrouwen om gwn iemand aan te spreken ofzo, wat vroeger totaal het geval niet was, maar ik heb er voor het moment niet zo'n nood aan om vriendjes maken met iedereen.

fiqm zei:

*knip*

Klik om te vergroten...

Tja, dat is ook chance hebben hé, dat je op zo'n toevallige manier iemand leert kennen die zo'n grote invloed heeft op jou, niet iedereen heeft die chance.

En freakykiller, dat van die mood swings ik heb net hetzelfde voor, alleen ben ik niet echt happy
Vanaf dat ik thuis kom slaagt mijn stemming compleet over tot onder nul.
Heb nooit zin om met mijn ouders te praten, maar met vrienden of op het werk wil ik niks liever dan een klapke te doen.

Ik wil niks liever dan vrienden maken en eindelijk iemand leren kennen waarmee ik mee kan afspreken om dingen te gaan doen enzo maar het lukt gewoon niet. Als ik ergens heen ga ben ik altijd zo sociaal als ik kan zonder opdringerig te zijn. Ik heb nooit problemen om met iemand te praten en ik kan nu al ten minste een gesprek op gang houden, wat mij vroeger helemaal niet lukte. Het klinkt kinderachtig maar het is alsof niemand vrienden met mij wil zijn.
Ik weet dat dat niet altijd zo is, maar als je al meer dan 3 jaar in die situatie zit is het toch moeilijk dat te geloven en het geeft je niet bepaald meer zelfvertrouwen.
De laatste tijd ga ik amper nog weg want ik leer toch geen nieuwe mensen kennen en ik krijg het er alleen maar van op mijn heupen en word er depressief van, ik hoop dat ik meer geluk heb in september als hogeschool begint en het daar met iemand klikt.

JoeCatshoe zei:

Het klinkt kinderachtig maar het is alsof niemand vrienden met mij wil zijn.
Ik weet dat dat niet altijd zo is, maar als je al meer dan 3 jaar in die situatie zit is het toch moeilijk dat te geloven en het geeft je niet bepaald meer zelfvertrouwen.

Klik om te vergroten...

Dat is omdat uw definitie van "vrienden" niet gelijk staat aan die van de algemene massa.

JoeCatshoe zei:

Tja, dat is ook chance hebben hé, dat je op zo'n toevallige manier iemand leert kennen die zo'n grote invloed heeft op jou, niet iedereen heeft die chance.

En freakykiller, dat van die mood swings ik heb net hetzelfde voor, alleen ben ik niet echt happy
Vanaf dat ik thuis kom slaagt mijn stemming compleet over tot onder nul.
Heb nooit zin om met mijn ouders te praten, maar met vrienden of op het werk wil ik niks liever dan een klapke te doen.

Ik wil niks liever dan vrienden maken en eindelijk iemand leren kennen waarmee ik mee kan afspreken om dingen te gaan doen enzo maar het lukt gewoon niet. Als ik ergens heen ga ben ik altijd zo sociaal als ik kan zonder opdringerig te zijn. Ik heb nooit problemen om met iemand te praten en ik kan nu al ten minste een gesprek op gang houden, wat mij vroeger helemaal niet lukte. Het klinkt kinderachtig maar het is alsof niemand vrienden met mij wil zijn.
Ik weet dat dat niet altijd zo is, maar als je al meer dan 3 jaar in die situatie zit is het toch moeilijk dat te geloven en het geeft je niet bepaald meer zelfvertrouwen.
De laatste tijd ga ik amper nog weg want ik leer toch geen nieuwe mensen kennen en ik krijg het er alleen maar van op mijn heupen en word er depressief van, ik hoop dat ik meer geluk heb in september als hogeschool begint en het daar met iemand klikt.

Klik om te vergroten...

Bij mij is het juist omgekeerd allemaal blijkbaar
Als ik ergens nieuw ben, ben ik de eerste om contact te zoeken en te praten meestal, was al als kind zo. Ik kom met een gans pak mensen overeen en ik ken ook vrij veel volk overal.

Tprobleem is dat ik steeds wil dat die mensen kenissen blijven ipv vrienden. Kheb daar echt geen nood aan. Ik heb een geweldige vriendin die mijn beste vriend(in) al is. Kheb belachelijk hoge eisen die ik aan mijn omgeving stel op dat gebied blijkbaar, maar kstel die ook aan mezelf dusja.

Ik kom gewoon niemand tegen die ik het waard vind om vriend te noemen.

Anyway succes op de hogeschool, da loopt normaal gezien wel vanzelf vlot.

Afotai zei:

Dat is omdat uw definitie van "vrienden" niet gelijk staat aan die van de algemene massa.

Klik om te vergroten...

Niet echt, als ik met iemand aan het praten ben heb ik totaal geen hoge verwachtingen, hoogstens dat hij/zij een goeie kennis blijft, maar zelfs dat gebeurt niet. Het is niet dat ik wil dat elke vreemde die ik tegen kom een hechte vriend wordt hé.

Ik was ook vree stil en nog altijd een van de stillere, wa hielp bij mij was die dingen nie willen. Vrienden etc... als ge daar mee bezig zijt "oh en ik leer niemand kennen en oh er praat iemand tegen mij nu volhouden skipper" fuck wa ne stress en ongeluk daarvan kwam. Ge vindt geen vrienden als ge ze zoekt, die komen gewoon en altijd zeer random toevallig, zeker bij stillere mensen. Mijn moodswings, ik kon er ook wa van, echt gemeen doen om niks soms. Kwam vooral door de verkeerde dingen te willen, nu er meer duidelijkheid is in waarmee ik bezig ben, en wat ik belangrijk vin in mijn leven heb ik niet echt moodswings meer. Ongeluk, verdriet en eenzaamheid zijn aspecten van het leven, niemand die eraan ontsnapt. Gelukkig willen zijn is dom. Is een beetje een fout beeld dat iedereen gelukkig moet zijn. En de maatschappelijke druk dat iedereen "een leven" moet hebben is ook stom.

Sjans moet ge ook nie hebben, waar sommige mensen sjans mee hebben kunt ge evengoed zelf alleen doen. Tverhaaltje van dat vriendinnetje laat enkel zien dat die anderen redelijk kortzichtig waren.

Als ge eens met iemand praat is de kans zeer klein dat het u beste vriend/vriendin wordt, als ge wat dezelfde interesses hebt, komt ge die waarschijnlijk nog tegen, als ge die echt nog wil tegenkomen ensceneerd ge da maar, nodig die uit op een feesje waar ge ook heengaat ofzo... als da meevalt kunt ge het nog doen of doen ze het zelf.

Zoek ook iets dat ge goed kunt en wordt daar beter in, mensen zullen u ervoor aprecieren en sneller geintreseerd zijn. Ik maak foto's van meisjes en mijn sociaal leven draait daar voor het grootste deel rond. Nieuwe meisjes zoeken, ze strikken voor ne shoot en dan vis ik wel uit of ze cool zijn, als ze cool zijn raak ik er wel mee bevriend en doen we meer dan shoots. Als ik ze strik praat ik er nieveel tegen tenzij het goed uitkomt, ma zijn meestal feesjes en op feesjes leer ik geen mensen kennen, daar is iedereen geintreseerd en sociaal etc... leren kennen is iets anders. Voor de rest leer ik vooral mensen kennen via vrienden of als ik ergens alleen naartoe ga zal ik uiteindelijk wel met iemand aan de praat geraken (die mensen leer ik dan veel sneller veel beter kennen). Da werkt voor mij, theeft lang geduurd.

"Ik maak foto's van meisjes" Hah toen ik dat las, dacht ik wel ff . Dat lijkt me trouwens nog een leuk en sociaal beroep .

Kben ook meestal een stil iemand..
Maar als ik ergens naartoe ga en kwil actief zijn fzo, drink een 2-tal pintjes na elkaar op en ge wordt al direct snel losser
Lees ook eens The Game van Neil Strauss ofzo, in dien boek wordt iemand als jij een pickup artist
Je leert daar zowat da gesprekken in patronen kunnen gaan om het allemaal gemakkelijker te maken enzo... Kheb redelijk veel e-books van die soorten, stuur maar eens ne pm ofzo

Tkomt allemaal bekend voor ... Ik was op school geen stille jongen maar andere mensen boeiden me gewoon niet .. Ik had mijn vaste groep maten, da was meer dan genoeg. Ma zelf vond'k mij nie direct 'Mr Popular' ofzo, just an ordinary boy .. Op een bepaald moment heb ik dan met een meisje beginnen vrijen ( via vakantiejob ) en da was zo een knappe & toffe meid da mijn zelfvertrouwen gewoon nen superboost gekregen heeft .. Ik werd vroeger door mijn pa altijd gekleineerd, ik kon nooit iets goed doen en da heeft mij toch een minderwaardigheidsgevoel gegeven ... Ik vond mij dan ook nie speciaal maar dat ik opeens zo'n meid als lief kon hebben .. damn !! Da is het engiste meisje geweest in mijn leven waar ik al echt echt verliefd op geweest ben en kheb veel aan haar te danken ... Later, als ik ging werken komde weer in een heel onbekende wereld terecht .. eerste dagen wa stil maar kben vanaf het begin door mijn bazen gesteund, ze hebben mij veel vertrouwen gegeven waardoor ik dus al een 'carriere' heb gemaakt en nu 4 jaar later ben ik op mijn werk een leidinggevend persoon.. Ik zit daar gewoon boordevol zelfvertrouwen da het soms arrogant overkomt maja En moest je mij vertellen, een jaar of 8 terug ( voor ik met da meisje een relatie begon ) van 'gij gaat met zon knap meisje vrijen en gij gaat op uw werk chef zijn van 45 man, ge gaat verantwoordelijkheid dragen enzo', kging je gewoon uitgelachen hebben .. maar kijk nu

Ergens wel tof hoe een 'karakter' kan veranderen, dat je opeens iemand wordt die je vroeger dacht nooit te kunnen zijn ..

En da zelfvertrouwen heb je nodig om mensen te leren kennen .. Als je aan jezelf al twijfelt, ga je ook denken van 'waarom zou die persoon mij willen leren kennen ?' ..

Heb ik veel vrienden nu ? Nee, ik heb veel kennissen ;-). Door de evolutie op mijn werk ehb'k al veel mensen leren kennen daar, ik speel in 4 minivoetbalploegen waardoor ik daar ook heel wat mensen ken ..
En ik wil ook niet veel vrienden hebben, ik wil gewoon mijn beste vrienden houden .. Ik heb nu een groep echte vrienden, een stuk of 7 en da zijn echt mijn maten .. We zijn een tijd terug met 4 een 'hechte' groep beginnen worden, met de jaren zijn er daar een paar bijgekomen en voor mij is da genoeg .. Ik heb een groepke goeie vrienden & heel wat kennissen ( kennissen in de vorm van 'hey, hoe ist, cava, ja cava ..' ge weet wel, ge komt ze tegen, kort babbelke ) ..

Dus eigenlijk is de oplossing tot 'uw probleem' heel simpel .. Probeer die 'onbereikbare' meid te krijgen, waardoor je zelfvertrouwen een boost krijgt en al de rest komt vanzelf

Haha, ik ken dat wel dat ik me zo 'vriendloos' voel En het rare is: ik ben wel sociaal. Als ik bij mensen ben, ben ik constant aan het praten en aan het lachen. En nee, ik dring mij niet op ofzo. Ik ken ook heel veel mensen. Als ik even hier in de winkelstraten ga wandelen groet ik iedereen en sla ik een babbeltje ofzo. Maar buh, echt vriendinnen waar ik iets mee kan doen? Dat zijn er maar 2.. En 't is niet een groepje ofzo.. Die vriendinnen kennen elkaar niet en hebben voor de rest ook nog anderen, dusja vaak zijn ze ook 'bezet' om het zo te zeggen En ik ben gewoon heel hard daarin, ik ben niet zo van het type dat zichzelf gaat uitnodigen. Ik vind dat als ze me meewillen ze het zelf moeten vragen.. Aan de andere kant, als ik het initiatief neem om ergens te gaan, vraag ik wel iedereen mee Ik weet gewoon niet hoe da komt, ik denk gewoon dat ik moeite heb met mensen te vertrouwen mja..

JoeCatshoe zei:

Ik heb nooit problemen om met iemand te praten en ik kan nu al ten minste een gesprek op gang houden, wat mij vroeger helemaal niet lukte. Het klinkt kinderachtig maar het is alsof niemand vrienden met mij wil

Klik om te vergroten...

Misschien gebruik je de foute criteria om potentiele vrienden te zoeken ?

UIt een groep mensen potentiele vrienden selecteren doe je niet door je te basseren op uiterlijk, rijkdom enz..

Ik persoonlijk basseer al mijn vriendschappen op humor, al de rest intresseert mij zelf niet.

Blackadder7 zei:

Hopelijk ben ik hier niet de enige, maar ik worstel enorm met het maken van vrienden. Ik lijd al jaren aan sociale angst en blijkbaar schrikt dat veel mensen af. Ik heb steeds het geluk gehad een goede vriend te hebben, maar ze hebben me telkens weer laten vallen, en nu zit ik weer zonder vrienden of zelfs een goeie kennis.

Sinds september/oktober neem ik medicatie voor mijn sociale angst, en dat heeft goed gewerkt. Ik kan nu veel makkelijker een gesprek voeren met iemand. Maar nooit komt het verder dan dat. Ik heb het gevoel dat ik gewoon niet interessant genoeg ben voor anderen, ook al is het dat misschien niet zo.

Op één vlak kan ik echter totaal nog niet functioneren en dat is in groep. En je kan eigenlijk geen dag verder vooraleer je met een groep wordt geconfronteerd. Ik verdwijn steeds in de achtergrond, weet niets te zeggen, en als ik dan eindelijk iets weet ben ik ofwel te laat of moet ik iemand onderbreken die ondertussen naar een ander onderwerp uitwijkt.

Het grote probleem is dat het enorm veel tijd vergt vooraleer iemand me echt leert kennen en ik openbloei. In het middelbaar was dat nooit moeilijk, je was steeds verplicht bij elkaar in kleine groepen en zo leer je elkander kennen. Maar in het hoger onderwijs ligt dat een pak ingewikkelder. En het is moeilijk om gewoon aan iemand te vragen of je mee mag na de les, er is steeds die angst dat je dan weinig zegt en dan ben je weer die stille, creepy jongen.

Zijn er anderen die dit probleem ervaren? Eventueel overwonnen? Wat advies is steeds welkom

Klik om te vergroten...

ik begrijp je situatie. maar ik stel voor niet teveel wakker van liggen. Meestal ligt het probleem bij iemand anders en niet bij jou.

Wat je kunt doen, is een hobby zoeken, een vereniging, toneel, muziek of iets anders. mensen met dezelfde interesses als jij. En van daaruit beginnen, langzaam en de rest komt vanzelf. Maar jij moet wel éérste stap zetten.
Voila, ik hoop dat ik jou een beetje geholpen heb.
Verder, wens ik je veel succes toe!

Gaylord zei:

UIt een groep mensen potentiele vrienden selecteren doe je niet door je te basseren op uiterlijk, rijkdom enz..

Ik persoonlijk basseer al mijn vriendschappen op humor, al de rest intresseert mij zelf niet.

Klik om te vergroten...

Mee eens, al vind ik dat de ander vaak ook dezelfde interesses moet hebben. Anders ligt het soms toch wat anders.

bestaat er ok trouwe vrienschap ,??