Archief - Vrienden maken

Anoniempje · 25 aug 2009

djtuningboy zei:
bestaat er ok trouwe vrienschap ,??

Waarvoor maak je voor deze vraag een forumaccount?

De logica ontgaat mij of je bent gewoon aan het trollen :doc:

Posidon · 25 aug 2009

J.F. zei:
Haha, ik ken dat wel dat ik me zo 'vriendloos' voel En het rare is: ik ben wel sociaal. Als ik bij mensen ben, ben ik constant aan het praten en aan het lachen. En nee, ik dring mij niet op ofzo. Ik ken ook heel veel mensen. Als ik even hier in de winkelstraten ga wandelen groet ik iedereen en sla ik een babbeltje ofzo. Maar buh, echt vriendinnen waar ik iets mee kan doen? Dat zijn er maar 2.. En 't is niet een groepje ofzo.. Die vriendinnen kennen elkaar niet en hebben voor de rest ook nog anderen, dusja vaak zijn ze ook 'bezet' om het zo te zeggen En ik ben gewoon heel hard daarin, ik ben niet zo van het type dat zichzelf gaat uitnodigen. Ik vind dat als ze me meewillen ze het zelf moeten vragen.. Aan de andere kant, als ik het initiatief neem om ergens te gaan, vraag ik wel iedereen mee Ik weet gewoon niet hoe da komt, ik denk gewoon dat ik moeite heb met mensen te vertrouwen mja..

²

n9ne · 25 aug 2009

Bij mij net omgekeerd, ons vriendengroepke is nogal hecht en ik vertrouw iedereen stuk voor stuk. Gebt er dan natuurlijk nog wel maar dat zijn eerder maten, en daar ga ik niet rap iets in vertrouwen tegen zeggen.

freakykiller · 25 aug 2009

JoeCatshoe zei:
Tja, dat is ook chance hebben hé, dat je op zo'n toevallige manier iemand leert kennen die zo'n grote invloed heeft op jou, niet iedereen heeft die chance.

En freakykiller, dat van die mood swings ik heb net hetzelfde voor, alleen ben ik niet echt happy
Vanaf dat ik thuis kom slaagt mijn stemming compleet over tot onder nul.
Heb nooit zin om met mijn ouders te praten, maar met vrienden of op het werk wil ik niks liever dan een klapke te doen.

Ik wil niks liever dan vrienden maken en eindelijk iemand leren kennen waarmee ik mee kan afspreken om dingen te gaan doen enzo maar het lukt gewoon niet. Als ik ergens heen ga ben ik altijd zo sociaal als ik kan zonder opdringerig te zijn. Ik heb nooit problemen om met iemand te praten en ik kan nu al ten minste een gesprek op gang houden, wat mij vroeger helemaal niet lukte. Het klinkt kinderachtig maar het is alsof niemand vrienden met mij wil zijn.
Ik weet dat dat niet altijd zo is, maar als je al meer dan 3 jaar in die situatie zit is het toch moeilijk dat te geloven en het geeft je niet bepaald meer zelfvertrouwen.
De laatste tijd ga ik amper nog weg want ik leer toch geen nieuwe mensen kennen en ik krijg het er alleen maar van op mijn heupen en word er depressief van, ik hoop dat ik meer geluk heb in september als hogeschool begint en het daar met iemand klikt.

Heb ik ook zowat, mijn hoop rust op Universiteit daar nieuwe mensen te leren kennen, nu ga ik naar het 6de eerst nog. Ik heb zo'n vast groepje vrienden, maar na 5 jaar komde die ook wel beu en ik zoek dan andere mensen... maar dat lukt ook niet. De ene groep heeft echte giechel humor, de andere groep is er een meisje die precies altijd in aar gat gebeten is, de andere gast is een echte lul (we hebben zowat een vijandige geschiedenis) en het andere meiske heb ik héél graag mja als die altijd met die mensen weg gaat

.

Nuja dit jaar heb ik héél wat kenissen/vrienden bij maar het probleem is dat ik meestal eerder een close vriend word op vlak van persoonlijke gesprekken. Je weetwel, persoon waarmee geniet hele dagen uitgaat, maar dat ge altijd mee kunt een gesprek hebben over vanalles (van kleine tot grote dingen). Ik weet dan van al die mensen persoonlijkere dingen, ik vind dat niet slecht maarja soms wil ik ook wel eens echte fun hebben zoals zij doen met hun uitgaans-vrienden, het is niet omdat ge goed kunt praten over persoonlijke dingen dat het ook klikt op vlak van humor enzo. Ook een probleem is dat 90% van de nieuwe vrienden die ik leer kennen, meisjes zijn, precies of ik geen andere mannelijke vrienden kan maken naast degene van mijn "vast groepje vrienden" die bestaat uit allemaal mannen en één meisje. Somehow lukt het mij niet om nieuwe echte vrienden te vinden (waarmee je interesses deelt en mee kan uitgaan) zoals mijn vaste groep vrienden (de ene is ook ne metal, de andere gaat ook graag uit, den andere gamet ook, met de andere kan ik héél goed zeveren). Iedereen die ik leer kennen zijn gewoon vrienden waar ik veel mee praat op MSN of die meegaan met mijn vaste vrienden, waar ik dus niet mee alleen kan uit gaan omdat we gewoonweg niet veel hebben om over te praten (geen gemeenschappelijke interesses/humor). Praten via msn is nu eenmaal makkelijker dan in het echt, stiltes op MSN is wat anders dan in het echt

.

Stomme is dan ook dat ze altijd zo enthousiast zijn om me te zien op café maar toch is het niet wat ik zoek, ik zoek mensen waar ge constant mee kunt zeveren... niet mensen die zo super-enthousiast zijn over u. Liever gewoon rustig, waar ge mee kunt zeveren over vanalles. Ik vind da gewoon raar als mensen zo héél luidruchtig op uw afkomen :unsure:

. Liever alles op het gemak

coax^ · 25 aug 2009

freakykiller zei:
Heb ik ook zowat, mijn hoop rust op Universiteit daar nieuwe mensen te leren kennen, nu ga ik naar het 6de eerst nog. Ik heb zo'n vast groepje vrienden, maar na 5 jaar komde die ook wel beu en ik zoek dan andere mensen... maar dat lukt ook niet. De ene groep heeft echte giechel humor, de andere groep is er een meisje die precies altijd in aar gat gebeten is, de andere gast is een echte lul (we hebben zowat een vijandige geschiedenis) en het andere meiske heb ik héél graag mja als die altijd met die mensen weg gaat .

Nuja dit jaar heb ik héél wat kenissen/vrienden bij maar het probleem is dat ik meestal eerder een close vriend word op vlak van persoonlijke gesprekken. Je weetwel, persoon waarmee geniet hele dagen uitgaat, maar dat ge altijd mee kunt een gesprek hebben over vanalles (van kleine tot grote dingen). Ik weet dan van al die mensen persoonlijkere dingen, ik vind dat niet slecht maarja soms wil ik ook wel eens echte fun hebben zoals zij doen met hun uitgaans-vrienden, het is niet omdat ge goed kunt praten over persoonlijke dingen dat het ook klikt op vlak van humor enzo. Ook een probleem is dat 90% van de nieuwe vrienden die ik leer kennen, meisjes zijn, precies of ik geen andere mannelijke vrienden kan maken naast degene van mijn "vast groepje vrienden" die bestaat uit allemaal mannen en één meisje. Somehow lukt het mij niet om nieuwe echte vrienden te vinden (waarmee je interesses deelt en mee kan uitgaan) zoals mijn vaste groep vrienden (de ene is ook ne metal, de andere gaat ook graag uit, den andere gamet ook, met de andere kan ik héél goed zeveren). Iedereen die ik leer kennen zijn gewoon vrienden waar ik veel mee praat op MSN of die meegaan met mijn vaste vrienden, waar ik dus niet mee alleen kan uit gaan omdat we gewoonweg niet veel hebben om over te praten (geen gemeenschappelijke interesses/humor). Praten via msn is nu eenmaal makkelijker dan in het echt, stiltes op MSN is wat anders dan in het echt .

Stomme is dan ook dat ze altijd zo enthousiast zijn om me te zien op café maar toch is het niet wat ik zoek, ik zoek mensen waar ge constant mee kunt zeveren... niet mensen die zo super-enthousiast zijn over u. Liever gewoon rustig, waar ge mee kunt zeveren over vanalles. Ik vind da gewoon raar als mensen zo héél luidruchtig op uw afkomen . Liever alles op het gemak

ik heb geen probleem met vrienden maken enzo , maar dat laatste heb ik ook liever alles op het gemak dan iemand die veel te overdreven is . En gemoet niet veel vrienden hebben maar wel goeie en daar kunnen sommige wel eens anders overkomen dan je denkt . En als je zo op café gaat vraag eens wat nieuwe vrienden mee , leg nen pot ofzo en na nen tijd loopt da vanzelf los met je huidige vrienden ook . Of zoals ik ook soms die gewoon naar dezelfde locatie gaan maar zo eens bij alle 2 de groepen staan op feestjes , café ,.. er zijn zoveel plaatsen . grtz

awesome · 25 aug 2009

Strawberry zei:
Ik was ook vree stil en nog altijd een van de stillere, wa hielp bij mij was die dingen nie willen. Vrienden etc... als ge daar mee bezig zijt "oh en ik leer niemand kennen en oh er praat iemand tegen mij nu volhouden skipper" fuck wa ne stress en ongeluk daarvan kwam. Ge vindt geen vrienden als ge ze zoekt, die komen gewoon en altijd zeer random toevallig, zeker bij stillere mensen. Mijn moodswings, ik kon er ook wa van, echt gemeen doen om niks soms. Kwam vooral door de verkeerde dingen te willen, nu er meer duidelijkheid is in waarmee ik bezig ben, en wat ik belangrijk vin in mijn leven heb ik niet echt moodswings meer. Ongeluk, verdriet en eenzaamheid zijn aspecten van het leven, niemand die eraan ontsnapt. Gelukkig willen zijn is dom. Is een beetje een fout beeld dat iedereen gelukkig moet zijn. En de maatschappelijke druk dat iedereen "een leven" moet hebben is ook stom.

Sjans moet ge ook nie hebben, waar sommige mensen sjans mee hebben kunt ge evengoed zelf alleen doen. Tverhaaltje van dat vriendinnetje laat enkel zien dat die anderen redelijk kortzichtig waren.

Als ge eens met iemand praat is de kans zeer klein dat het u beste vriend/vriendin wordt, als ge wat dezelfde interesses hebt, komt ge die waarschijnlijk nog tegen, als ge die echt nog wil tegenkomen ensceneerd ge da maar, nodig die uit op een feesje waar ge ook heengaat ofzo... als da meevalt kunt ge het nog doen of doen ze het zelf.

Socialere mensen zoeken vaker contact met anderen en hierbij creëren ze meer kansen dan mensen die minder sociaal zijn. Op deze manier hebben ze een veel grotere groep potentiële vrienden dan minder sociale mensen en zodus een veel grotere kans er vrienden aan over te houden. Dan heb ik het nog niet over kennissen leren kennen

Alsook, gelukkig (willen) zijn is dom? De maatschappij geeft inderdaad een verkeerd beeld van wat je nodig hebt om gelukkig te zijn maar dat neemt niets weg van het feit dat iedereen gelukkig wil zijn... Dit is ook niet dom om na te streven, het is alleen dom als je denkt het te bereiken door meer uiterlijk vertoon te bekomen.

Geluk is in principe een relatief begrip en dat woord omvat een heleboel emoties, hier spreek ik over innerlijke vrede wat één van de meest intense emoties is die er zijn.

Strawberry · 25 aug 2009

Goed mens is mooi om na te streven. Geluk nastreven is minder mooi. Veel heb je niet nodig om gelukkig te zijn. Niet iedereen wil gelukkig zijn, zeker niet op elk moment.
Have a nice day sir! I can have any fuckin day I fuckin like!
Geluk bereiken gaat mss eerder gepaard met andere dingen nastreven dan geluk zelf?

Ken toch paar mensen die geluk nastreven, maar tlijkt meer of ze leegtes vullen en ook wel nieuwe maken, zn toevallig ook de meest egoistische/egocentrische die zeggen kwil gelukkig zijn.
Ken mensen die er totaal niet met bezig zijn, wel het mooie zoeken in alles, het echte mooie, niet wat de maatschappij ons oplegd mooi te vinden, zij zijn denk ik de gelukkigste mensen die ik ken.
Denk niet dat ze iets willen zijn, ze zijn mss wel een voorbeeld voor anderen.

Inspector Monkfish · 25 aug 2009

Kan uw karakter op latere leeftijd wel nog veranderen?

moehaa! · 25 aug 2009

captain asshole zei:
Kan uw karakter op latere leeftijd wel nog veranderen?

Vraag ik me ook af. Een stijging in zelfvertrouwen is voor mij niet een verandering van karakter. Het geeft je gewoon meer de kans om je karakter te uiten, wat wel grote invloed op je dagelijks leven kan hebben.

Conqie · 25 aug 2009

'kvind praten op msn moeilijker..vooral met vrouwen eigenlijk

Anoniempje · 25 aug 2009

Valt mij op dat er zoveel mensen dit probleem hebben :crazy:

In mijn oude klas in belgie zaten ook een paar vreemde vogels. Altijd dezelfde kleren. Bril + pet. Vooral die pet omdat ze schuw waren voor oogcontact.

Voelt iemand zich aangesproken als ik deze mensen beschrijf? :rofl:

squan · 25 aug 2009

Verata zei:
Deze nieuwe mentaliteit is moeilijk uit te leggen denk vooral dat je dit voor jezelf moet ontdekken. Vanaf nu doe ik gewoon alles voor mezelf. Noem het egoistisch, het is mischien ook zo maar, voor mij werkt het. Ik doe wat ik wil. En door mezelf centraal te stellen maak ik me geen zorgen meer over wat andere mensen eventueel over me denken. Who cares? Ik doe wat ik wil, wat ik denk dat goed is voor mezelf, en anderen komen pas op de tweede plek.

Dit geeft me een enorm gevoel van zelfvertrouwen. Je zal met 1 persoon heel je leven verder moeten leven, en dat is jezelf? Dus waarom het jezelf zo moeilijk maken?

Ken er zo nog die op die manier veel veranderd zijn, probeer zelf ook op die manier te denken... al is 't niet altijd even makkelijk.

pieter27 · 26 aug 2009

Verata zei:
Is inderdaad moeilijk, ik sukkel er al maanden mee. Een vriend van me heeft me dit ooit eens verteld, en sindsdien probeer ik dit meer en meer te doen. De ene dag gaat het al beter dan de andere.

Maar plots van de ene dag op de andere heb ik het gelijk door. Plots weet ik hoe het moet. Klinkt raar, maar is zo. Probeer het gewoon steeds toe te passen, zoveel je kan, dan ooit zal je een moment krijgen waarop je zegt: Heeeeeeeey! zo!

Praat niet met andere mensen opdat ze je leuk zouden vinden, praat ermee zodat jij je plezier erin hebt etc etc
Probeer in alles het voordeel voor JOU in te zien.

Dat kan een mogelijke manier zijn om "uit uw schelp" te komen, maar je moet toch opletten dat je niet overdrijft denk ik.
Met een dergelijke attitude bestaat de kans dat je van die "stille jongen" naar de egoistische eikel evolueert en nog steeds niemand u moet/leuk vind.
En ok, dan doet ge misschien wel wat ge zelf graag doet, maar ge doet het wel nog steeds alleen

En geloof me, het is bijna altijd leuker om dingen met 2 of meer te doen dan helemaal alleen.
Want jij haalde in een vorige post aan dat de enige persoon waarmee je je hele leven verder moet jezelf is, maar persoonlijk heb ik toch niet de intentie om mijn hele leven alleen door te brengen hoor. En als dat betekent dat je af en toe wat water bij de wijn moet doen, of ook eens met andere mensen rekening houden zal ik dat ook doen.

Pas op, ik beweer niet dat je een altruïst moet worden, maar het is gewoon zeer belangrijk om een goed evenwicht te vinden tussen doen wat je zelf graag doet, en af toe je eigenbelang opzij schuiven om dingen te doen die echt gedaan moeten worden.

$uB^ · 26 aug 2009

Herkenbaar, herkenbaar !

Op mijn werk, in de voetbal, bij maten ofzo, daar ben ik op mijn gemak en heb ik geen probleem om tegen mensen te praten .. Vb. een nieuwe collega opt werk, die kan ik direct aanspreken enzo, das allemaal geen probleem ;-)

Ik ben eigenlijk een heel sociale typ, alleen wil ik het nie

Ik heb zo mijn groepke maten, da zijn mijn beste maten en we gaan altijd samen weg .. En dan heb ik ook nie de behoefte om andere mensen te leren kennen .. Maja, komt er dan iemand bij da nen maat van mij kent, tja dan ga'k daar mss wel keer een woord tegen zeggen ;-) De laatste weken heb ik ook een paar mensen leren kennen, gewoon door op cafe te gaan, of te sporten ofzo, maten van maten die bij ons komen zitten en da we dan wa mee babbelen enzo .. 'probleem' is gewoon da veel mensen hetzelfde 'zijn' .. En daarmee bedoel ik dan da ze nie direct tegen iemand 'vreemds' iets durven zeggen ... Als ik bij nen maat zit op cafe ofzo, en die komt nen gast tegen dat ie kent dan hangt er veel af van hoe je gaat gedragen .. Ge kunt zo verveeld wegkijken, naart wc gaan, drank gaan bestellen omda je maat toch bezig is met die kerel .. Of ge kunt uw 'neus' dertussen duwen, luisteren naart gesprek, keer meelachen, eventueel iets zelf zeggen, waardoor die maat van uw maat u rapper opmerkt en mss later als em u alleen keer tegenkomt ook een praatje gaat maken ;-)

Ge moet gewoon durven ! Ikzelf heb ook al op cafe geweest met maten dat er zo nen maat van nen maat bij komt staan en da mijn eerste gedacht is van 'ej makker, bol het keer af jongen, tis hier ons groepke goeie maten' ma dan denk ik van 'ah, tis mss wel nen toffen ofzo' en dan zegde er ook iets tegen .. Tkan geen kwaad nieuwe mensen te leren kennen eh ..

_Nothing_ · 26 aug 2009

ik denk dat eenmaal je wat terughoudend bent, dat er altijd wel wat blijft inzitten, maar mits de nodige "training" kan je idd een pak meer dan dat je zelf denkt.

Ik heb heel wat geleerd door jaren lang krijgskunsten te beoefenen(in mijne jongen tijd

). Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen, ben socialer geworden en voelde me algemeen veel gelukkiger. Ik zal altijd een wat introvert iemand blijven, maar toch ...

Ik las hiervoor dat sommige nog steeds graag alleen zijn ... ik heb dat ook, MAAR enkel als ik ze zelf voor kies.

Btw ik vind dat het toch iets meer moed vereist om hier je hart bloot te leggen (ondanks de anonimiteit) dan gewoon tegen een vreemd iemand al eens "hoi" te zeggen

if you catch my drift

joeylee · 26 aug 2009

Mijn vriendenkring is ook niet zo uitgebreid. Ik heb 1 hele goeie vriend die ik regelmatig zie. Een goei vriendin van mij is nu getrouwd, dus veel samen weggaan doen we niet echt, het is meer bij haar thuis een bezoekje brengen en bijkletsen.

Ik heb een collega die echt tegen iedereen (echt wildvreemden op straat) een hele klap kan doen. Ik kan zoiets echt niet, ik vind dat ook vrij weird als iemand dat bij mij zou doen.

Ik ben nogal vrij verlegen op dat vlak om vreemden eerst aan te spreken maar eens dat zij me aanspreken kan ik er wel een klapke mee doen (als ze op eerste gezicht meevallen). Eens ik ze wat beter ken, dan is geen probleem.

Mijn collega's vinden dat ik veel te afstandelijk ben en daarom nog single. Ik ga niet ontkennen dat ik tegen wildvreemden vrij afstandelijk ben.
Vanmiddag gingen we met collega's samen iets drinken, mijn collega vond dat ik vrij afstandelijk was tegen de dienster omdat ik direct alleen tegen haar zei wat ik wou bestellen terwijl ik haar een korte blik toewierp, hij zou haar wat vragen hebben gesteld of "de dagsoep lekker was ofzo en haar langer in de ogen hebben gekeken tijdens het bestellen."
Ik had zoiets van: das maar de dienster in een café, tis niet dat ik haar wou versieren ofzo.

pieter27 · 26 aug 2009

Verata zei:
Ik snap wat je bedoelt, maar dit helpt op verschillende manieren.
Aan de ene kant krijg je een pak meer zelfvertrouwen, en aan de andere kant vind je het eigenlijk niet meer erg om alleen te zijn.
Ik vond het steeds ambetant dat ik dagen alleen zat gewoon omdat andere mensen wel vrienden hebben en wél weggaan. Nu heb ik de mentaliteit om niet die anderen als "juist" te nemen, maar mezelf.

Je moet egoïstisch zijn op je eigen manier, niet de rotzak uithangen die alles voor zichzelf neemt, helemaal niet. Dit is het verschil:

ff dom voorbeeld: je bent op cafe met een paar vrienden en er staat een potje nootjes op tafel.

- de rotzak zou het van tafel nemen en alles voor zichzelf nemen en opeten.
- de goede egoïst gaat er af en toe eentje nemen, maar biedt het meer aan de andere mensen aan zodat hij zichzelf goed plaatst bij die mensen.

Ik kuis mijn kamer niet op zodat mijn kamer wat properder is, ik kuis ze op zodat mijn ouders een beter idee van MIJ krijgen.
Ik ga niet mee met vrienden omdat zij dat willen, ik ga mee om voor mezelf wat plezier te beleven, en goed te staan bij die vrienden, mocht ik ze ooit nodig hebben.
Ik reageer niet op dit topic om anderen te helpen, ik reageer hierop omdat het me voldoening geeft hierover te praten.

Ik ga hier niet te diep op ingaan, want het is helemaal niet mijn bedoeling om mijn gelijk, of uw uw "fout-zijn" te bewijzen, maar toch het volgende:

Het kan natuurlijk altijd aan de keuze van uw voorbeelden liggen, maar de voorbeelden die jij hier geeft, spreken een beetje tegen wat ge daarvoor beweerde.

Het eerste is gewoon een slecht voorbeeld, dus dat laat ik even links liggen.

Dat van de kamer opruimen toont uw tegenstrijdigheid veel beter aan.
Moest je namelijk dingen voor uzelf doen, zou ge uw kamer niet opruimen zodat andere mensen een beter beeld van u hebben.
Het is de bedoeling dat ge uw kamer opruimt omdat ge zelf graag een propere kamer wilt, niet omdat andere vinden dat uw kamer proper moet zijn, snap je wat ik bedoel?

Ook bij het volgende voorbeeld spreekt de sidenote (en goed te staan bij die vrienden) uw mening weer tegen.

Maar goed, ik begrijp ook wel dat uw voorbeelden zo gekozen waren om het verschil aan te tonen tussen dingen voor jezelf doen, maar toch in functie van anderen, en tussen puur egoisme.

Een beter voorbeeld van wat ik bedoelde is:
Je gaat met vrienden naar een fuif en je hebt dorst, maar de meeste van je vrienden hebben nog drank vast. Nu zijn er een paar mogelijkheden waarvan ik er 3 zal verduidelijken.
1. De stille jongen die gewoon al blij is dat hij mee mocht, zal zijn dorst negeren en gewoon wachten tot iemand anders initiatief neemt om drank te gaan halen.
2. Een "normaal" persoon zal zijn dorst niet onderdrukken en dus drank gaan halen voor zichzelf, maar niet zonder eerst aan de rest van de groep te vragen of er nog iemand iets moet hebben.
In dit geval voldoe je in de eerste plaats aan uw eigen behoeften, maar tegelijk denk je aan de groep => ideale scenario dus

3. De persoon die uw theorie te ver doordrijft en enkel naar zichzelf kijkt, zal ook drank gaan halen, maar enkel voor zichzelf en zich zo natuurlijk niet echt geliefd maken.

Uw laatste voorbeeld is trouwens gelijkaardig: je vervult in de eerste plaats je eigen behoeftes, maar toch doe je het op een manier waardoor ook anderen er beter van worden.

Inspector Monkfish · 26 aug 2009

moehaa! zei:
Vraag ik me ook af. Een stijging in zelfvertrouwen is voor mij niet een verandering van karakter. Het geeft je gewoon meer de kans om je karakter te uiten, wat wel grote invloed op je dagelijks leven kan hebben.

Na wat opzoekingswerk heb ik gelezen dat er een verschil wordt gemaakt tussen karakter (onveranderlijk) en persoonlijkheid (wel veranderlijk, want gevormd door externe invloeden).

Simpel gezegd, het tweede zou dus moeten veranderen

Psychologen of studenten mogen altijd wat meer uitleg komen geven ^^

Troj · 26 aug 2009

Onder karakter kan je zaken als temperament klasseren. Een luide baby, een stille baby. Een exploratieve baby, een eerder angstige baby - maar zelfs bij dat laatste begin je al op het vlak van persoonlijkheid te komen. Karakter en persoonlijkheid worden trouwens ook constant door elkaar gebruikt.

Persoonlijkheidsverandering is mogelijk, maar is een werk van lange adem en is soms niet echt wenselijk. Als ik een blokje uit een toren neem, wordt die onstabiel - zoiets.

Introvertie en extraversie zijn, voor mij, vooral gedrag met een basis in de persoonlijkheid. Als je introvert gedrag je stoort, kan je daaraan werken, maar je zal nooit de meest extraverte fuifganger worden. Al is die "nooit" opnieuw ter discussie

.

Ik zeg 'voor mij' omdat psychologen van andere stromingen wat dat betreft er vaak andere meningen op nahouden

.

joeylee · 26 aug 2009

Anoniempje zei:
Valt mij op dat er zoveel mensen dit probleem hebben

In mijn oude klas in belgie zaten ook een paar vreemde vogels. Altijd dezelfde kleren. Bril + pet. Vooral die pet omdat ze schuw waren voor oogcontact.

Voelt iemand zich aangesproken als ik deze mensen beschrijf?

is dat niet een clichébeeld van verlegen mensen dat ze zeker wel "losers" zijn?
dan ga ik je toch moeten ontgoochelen als ik zeg da ik althans ni aan dat beeld beantwoord
ik ben hoogopgeleid, draag vaak merkkledij, heb een trendy appartement waar veel mensen jaloers op zijn, gaat vaak uiteten in plaatsen die voor veel mensen al te duur zijn

Archief - Vrienden maken

Anoniempje

Legacy Member

Posidon

Legacy Member

n9ne

Legacy Member

freakykiller

Legacy Member

coax^

Legacy Member

awesome

Legacy Member

Strawberry

Legacy Member

Inspector Monkfish

Legacy Member

moehaa!

Legacy Member

Conqie

Legacy Member

Anoniempje

Legacy Member

squan

Legacy Member

pieter27

Legacy Member

$uB^

Legacy Member

_Nothing_

Legacy Member

joeylee

Legacy Member

pieter27

Legacy Member

Inspector Monkfish

Legacy Member

Troj

Legacy Member

joeylee

Legacy Member