Archief - redelijkheid van leerkrachten?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Quilombo
Legacy Member
Math'ke zei:
hoe kan jij dat nu verzekeren? je weet toch nooit of het ooit goed gekomen was met dat meisje?? trouwens, eeuwig ongelukkig en depressief blijven lijkt me ook niet echt "eruit komen". zoals ik al zei hangt dat vooral af van de chemische stoffen in uw hersenen, erfelijke toestanden dus.
Tha_nOn zei:
't Is bv. replies ipv reply's x-)
killgore
Legacy Member
Djack zei:
Mag ik u eens zeggen, ben ook al genoeg (serieus) depressief geweest wegens mijn geweldige sociale vaardigheden of dus eerder het complete gebrek eraan. Waar de grens is tussen serieus denken aan zelfmoord of gewoon "down/depressief" zijn is nogal moeilijk, velen gaan daar eens aan denken maar laten het gauw varen, zodus die 75% is mssch voor jouw statement wat overdreven. Je hebt wel ergens gelijk over "het blij zijn dat je het niet deed".
Maar waar jij doet alsof zelfmoord bestaat uit "het lef hebben" zit je er mooi naast.
Zelfmoord plegen is (toch in dergelijke gevallen bij de jeugd, we gaan niet over euthanasie beginnen of volwassenen die al 40j in een benedenwaardse spiraal leven) een wanhoopsdaad die uiteindelijk vrij "laf" uitkomt, in plaats van je problemen aan te pakken zeg je gewoon: tgaat niet meer, ik stap eruit. "Laf" hier aub niet te letterlijk nemen, zie hieronder wat ik ermee bedoel
.Klinkt mssch hard t.o.v. de mensen die het ooit gedaan hebben en ik wil deze zeker niet als complete lafaards afschilderen, want dit zijn meestal de mensen die de jaren voor hun wanhoopsdaad een leven hebben gehad dat je praktisch niemand toewenst, maar a.u.b., begin het zeker niet te romantiseren. Zelfmoord is nog steeds de makkelijke weg, het lef hebben om 1 bepaalde actie te doen i.p.v. JAREN het lef hebben om op te zien tegen je situatie en deze te verbeteren. Dit houdt ook in dat je jaren mssch moet toezien hoe het even erg blijft of zelfs verslechtert.
Ik ben zoals ik zei genoeg depressief geweest om dus mijn immense introvertie en geloof mij, als je daar zelf geen last van hebt kan je je niet voorstellen hoe immens klote dat is, mssch weet jij het wel, ik weet natuurlijk niet wat de reden van je zelfmoordpoging was. Bij mij was het ook niet zomaar een periode van een paar maand of zo, kheb daar echt jaren last van gehad voor dat dat iets begon te beteren, laat ons zeggen dat het zowat van ergens in het 6e middelbaar tot nu toe een klein beetje verbeterd is, waar ik zelfs al vreselijk blij voor ben.
Ik heb dus nog steeds genoeg moeite om te communiceren met bepaalde mensen/over bepaalde onderwerpen, maar ik begin gelukkig al niet meer sporadisch hevig te trillen van de seconde dat ik tegen een vreemde praat :/. Ik voel me zelfs nu nog soms down omdat ik wat opener zou willen zijn & vind het vooral spijtig dat ik echt vele jaren heb "verspild" door gewoon zo teruggetrokken te zijn (ik ben al bij al wel zeer blij dat ik nooit erg gepest ben geweest, dan zou ek er mssch wel erger onder doorgegaan zijn). Maar geen haar op men hoofd die er aan denkt dat zelfmoord, hoewel mssch VEEL "simpeler", de oplossing is met het meeste lef, niet nu en zelfs niet op momenten dat ik mij het slechtste voelde. Opkijken tegen die problemen en de moed scheppen om er iets aan te doen, hoewel je weet dat het voor een groot deel verdomd zwaar is, dat is verdomme lef hebben (en ik geef eerlijk toe dat ik dat lef voldoende keren niet had/heb en me wentel in zelfbeklag
!).my 0.02€, met iets meer persoonlijke inbreng dan ik oorspronkelijk van plan was
.Thales
Legacy Member
Frontpage zei:
het is mss laf (al ben ik daar niet geheel mee akkoord ) dat ze voor zelfmoord kiezen, maar ik vind het respectvol dat ze het kunnen. De pijn terwijl ze het doen, je leven langzaam voelen wegglijden. Ik vind de dood angstaanjagend en ben er erg bang voor om die momenten mee te maken wanneer je de dood voelt naderen. Maar zij kiezen bewust voor de dood, die gevoelens, de pijn, dat wegglijden... respect dat ze het kunnen. Wetent dat ze binnen de 5 min dood zullen zijn...
je polsen oversnijden doe je niet in 1 2 3.
jezelf ophangen ook niet, ... noem maar op
overdosis pillen enzo, weten dat je je voelt wegvallen.
ik vind het een tweestrijd. Laf? kweenie. maar ze hebben mijn begrip en ook respect dat ze het kunnen. Hoe raar het ook klinkt
edit: in welke school was dat? in Ka centrum was er vorig jaar ook ene gestorven en daar werd toch een hele herdenkingsdienst gegeven
lttuvix
Legacy Member
Frontpage zei:
daar geef ik u wel groot gelijk in, als je zelfmoord wilt plegen moet je andere mensen daar geen trauma's aan overhouden
daar heb ik wel een bloedhekel aan, mensen die van een dak springen en op de straat landen, mensen die voor de trein of auto springen, meer manieren kan ik eigenlijk nie bedenken
bulldog567
Legacy Member
aan zelfmoord houden mensen altijd een trauma aan overlttuvix zei:
niets is leuker voor een ouder om zijn kind doodbloedend in bad terug te vinden.
jaren terug heeft de dochter van de buren zelfmoord gepleegd, toen ze haar in de ambulance wouden zeggen, vloog het laken van de brancard af en ik had da gezien (kwas toen 6 jaar ofzo) en das iets da bijblijft.
dusja zonder het zelf te willen heeft ze daar toch ook andere mensen mee geraakt...
Hmgrwngd
Legacy Member
Quilombo zei:
Pff ja, de omgeving doet er ook veel toe hoor...
Erfelijke aanleg is slechts een aanleg. En moesten we stoppen met het overleven in een luxueus land zo onaangenaam te maken voor elkaar; zou het volgens mij resulteren in een spectaculaire daling van het aantal depressies en zelfmoordenaars.
Maarja; zeggen dat je je wereld een aangenamere plek zult maken en het effectief doen is een universum van verschil.
Problemen worden ook eigenlijk nooit echt aangepakt vind ik.
En mij lijkt het dat oudere mensen niet meer of minder respect hebben voor het leven dan jongere mensen.
Ik noem jezelf dood-tobben/stressen op je ouwe dag ook gewoon een trage manier van zelfmoord hoor.
Al die vragen, tis goe, kga stoppen.
Hmgrwngd
Legacy Member
killgore zei:Dat zijn gevolgen van escapistische middelen, je kan het beschouwen als een vorm van zelfmoord, maar moeilijk vergelijken met 1 plotse wanhoopsdaad imho
Ik zag het net in dat ik de persoonlijke intentie vergeten was.
"Nu pleeg ik zelfmoord door teveel te roken..."
Hmgrwngd
Legacy Member
Math'ke zei:
->
1 of ander verzekeringssite zei:
In Nederland zijn ze dus nog menselijk ; maar hier in België is het echt grof vind ik.
Nadat de nabestaanden een dagje of 2-3 aant rouwen zijn, krijgen ze een brief waar de NMBS -hoogstwaarschijnlijk- op een botte en directe manier ergens 15.000€ vordert ...
Djack
Legacy Member
killgore zei:Mag ik u eens zeggen, ben ook al genoeg (serieus) depressief geweest wegens mijn geweldige sociale vaardigheden of dus eerder het complete gebrek eraan. Waar de grens is tussen serieus denken aan zelfmoord of gewoon "down/depressief" zijn is nogal moeilijk, velen gaan daar eens aan denken maar laten het gauw varen, zodus die 75% is mssch voor jouw statement wat overdreven. Je hebt wel ergens gelijk over "het blij zijn dat je het niet deed".
Maar waar jij doet alsof zelfmoord bestaat uit "het lef hebben" zit je er mooi naast.
Zelfmoord plegen is (toch in dergelijke gevallen bij de jeugd, we gaan niet over euthanasie beginnen of volwassenen die al 40j in een benedenwaardse spiraal leven) een wanhoopsdaad die uiteindelijk vrij "laf" uitkomt, in plaats van je problemen aan te pakken zeg je gewoon: tgaat niet meer, ik stap eruit. "Laf" hier aub niet te letterlijk nemen, zie hieronder wat ik ermee bedoel
Klinkt mssch hard t.o.v. de mensen die het ooit gedaan hebben en ik wil deze zeker niet als complete lafaards afschilderen, want dit zijn meestal de mensen die de jaren voor hun wanhoopsdaad een leven hebben gehad dat je praktisch niemand toewenst, maar a.u.b., begin het zeker niet te romantiseren. Zelfmoord is nog steeds de makkelijke weg, het lef hebben om 1 bepaalde actie te doen i.p.v. JAREN het lef hebben om op te zien tegen je situatie en deze te verbeteren. Dit houdt ook in dat je jaren mssch moet toezien hoe het even erg blijft of zelfs verslechtert.
Ik ben zoals ik zei genoeg depressief geweest om dus mijn immense introvertie en geloof mij, als je daar zelf geen last van hebt kan je je niet voorstellen hoe immens klote dat is, mssch weet jij het wel, ik weet natuurlijk niet wat de reden van je zelfmoordpoging was. Bij mij was het ook niet zomaar een periode van een paar maand of zo, kheb daar echt jaren last van gehad voor dat dat iets begon te beteren, laat ons zeggen dat het zowat van ergens in het 6e middelbaar tot nu toe een klein beetje verbeterd is, waar ik zelfs al vreselijk blij voor ben.
Ik heb dus nog steeds genoeg moeite om te communiceren met bepaalde mensen/over bepaalde onderwerpen, maar ik begin gelukkig al niet meer sporadisch hevig te trillen van de seconde dat ik tegen een vreemde praat :/. Ik voel me zelfs nu nog soms down omdat ik wat opener zou willen zijn & vind het vooral spijtig dat ik echt vele jaren heb "verspild" door gewoon zo teruggetrokken te zijn (ik ben al bij al wel zeer blij dat ik nooit erg gepest ben geweest, dan zou ek er mssch wel erger onder doorgegaan zijn). Maar geen haar op men hoofd die er aan denkt dat zelfmoord, hoewel mssch VEEL "simpeler", de oplossing is met het meeste lef, niet nu en zelfs niet op momenten dat ik mij het slechtste voelde. Opkijken tegen die problemen en de moed scheppen om er iets aan te doen, hoewel je weet dat het voor een groot deel verdomd zwaar is, dat is verdomme lef hebben (en ik geef eerlijk toe dat ik dat lef voldoende keren niet had/heb en me wentel in zelfbeklag
my 0.02€, met iets meer persoonlijke inbreng dan ik oorspronkelijk van plan was
Met dat van lef hebben duid ik gewoon op het feit dat de kleine meerderheid
ook werkelijk zal overgaan tot het zelfmoord plegen. Ik wou er gewoon op wijzen dat de gedachte "zelfmoord" al in veel hoofden heeft rondgespookt, en dat het, zoals jij ook beweerd, enkel maar bij gedachten blijft. Omdat iedereen hier zo hoog van de toren zit te blazen dat het allemaal lafaards,enz ... zijn.
Hoe meer mensen het niet doen, hoe beter uiteraard. Het stoort me enkel
dat mensen niet durven toegeven dat ze er al wel eens aan gedacht hebben, en zo zitten er hier genoeg. Maar toegeven zullen ze niet doen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.