Gemeten bij onze huisdokter een paar jaar geleden: 1m945
Weeg al jaren exact 70kg en geen gram bij te krijgen (en ik eet nochtans veel).
Gevolg: ben ik eens ziek, dan denkt de dokter dat ik anorexia heb
Epyon zei:
... soms hangt er wel eens een luster in de weg (hé Cyberkef

), maar daar valt mee te leven.
Die luster hangt er nog steeds en nog steeds loop ik er ook nog tegen ^^
Ook op trappen en deuren van exact 2 meter moet ik opletten, want als ik snel wandel, dan "hobbel" ik (wat nogal grappig is om te zien blijkbaar). Als ik net een hobbeltje doe vlak onder zo'n lage deur/traphal, dan plak ik er gegarandeerd tegen. Op reis vorige maand met een klein keukentje: mezelf een hoofdletsel gelopen tegen de dampkap -_-
Kleine tafeltjes in café's (argh, de walhalla in roeselare bvb, krijg ik zelfs men benen nie onder), op trein constant tegen andere mensen hun knieën blijven haperen....
In Walibie ben ik ook al es geweigerd voor de daltons

hoe erg was da nie, een half uur aanschuiven en dan geweigerd worden omdat je te groot bent
Op men werk ben ik ook de enigste die hoogtewerken kan doen zonder ladder, soms tot groot joleit van mijn collega's en klanten (geen ladder in de buurt? -> "kun je dat es afhalen", "kun je die poster es verhangen", ... "toch handig hé als je groot bent"... yeah right)
Nu, ik ga ook zelden met een gestrekte rug lopen, meestal loop ik zowa "ingezakt", anders blijf ik nog veel meer aan stuff haperen. Zo lijk ik ook wel stukken kleiner
Schoenmaat 46, wat ik niet echt zohard als een nadeel ervaar. In een schoenwinkel moet ik dan maar kiezen tussen 6 soorten schoenen ofzo, meer ga je zelden vinden
Heel lange benen en een smal heupje = miserie om deftige broeken te vinden. Voor zover ik weet heeft enkel de JBC mijn maat, als ik dan es broeken nodig heb bestel ik er gewoon een stuk of 5 daar
Ook het "kleine meisjes syndroom" is soms wel knap lastig. Slowen met men vriendin = zij op toppen van haar tenen en ik me een rugletsel buigen. Dan kan ze gewoon es goed mijn borsthaar knuffelen ^^