Kben ook al enige tijd aan het denken wat ik eigelijk nog wil doen in het leven, welk soort leven mij voldoening gaat geven. 'K ben nu 22, ik werk EN studeer, en zit echt in een moment da'k vanalles wil doen, maar 't komt er gewoon niet van.
Vroeger was ik tamelijk schuchter maar khad (en heb nog steeds) een vaste vriendengroep waar 'k mij echt goe en veilig bij voel. We waren nooit van de populairste op school (verre van) ma onder ons was 't altijd fun. Ik klampte me daar echt aan vast en was, en ben nog steeds, echt content met die gasten. Maar kben de laatste jaren echt gegroeid en sinds ik afgestudeerd ben en een jaartje gewerkt heb wil ik meer uit het leven halen en dingen doen die ik al altijd had willen doen: Meer uitgaan, snowboarden, vechtsport beoefenen, muziek maken, meer festivals doen, concerten, mensen ontmoeten, zalige reisjes maken, etc ...
Probleem is dat ik zowat
de enige ben van mijn maten die daar echt zin in (en voor sommige dingen ook 't geld voor) heb. Diegene die al werken zijn fel bezig met settlen, diegenen die nog studeren hebben 't geld niet en doen maar weinig. Misschien een minder punt, ma toch wel hatelijk soms is dat ik vrijwel de enige ben die wel eens deftig drink. En ja drinken is gewoon een gezellige bedoening met de juiste gasten. Alleen echter is ma triestig ... Kben ook nie vies van wa soft-drugs (alles met mate is mijn motto) maar again, de meeste van mijn maten zien da als DE DUIVEL é, sjeez ... Soms denk ik gewoon da'k een andere vriendengroep (bijkomende, niet in de plaats van die ander want die wil ik voor geen geld ter wereld kwijt) nodig heb, gasten die er gewoon willen voor gaan zonder al te decadent te worden. Ik let er soms op op festivals of fuiven of zo, van "waarom heb ik zo geen maten, waarom willen de mijne altijd zo vroeg weer gaan maffen, waarom gaan we nie gewoon nog wa plezier beleven nu dawe nog kunnen ..." Heb ook spijt da'k nooit in de KSA gebleven ben, da gevoel van bende heb 'k echt nodig. Kzit wel bij een jeugdwerking, maar da's dan weer met mijn vriendengroep, ook weer niet wa'k wil. Ben door die reden ook voor een stuk weer gaan studeren, mensen leren kennen en genieten van 't leven. Kheb gewoon efkes die burn-out nodig.
Ik merk da nu ook aan mijn pa, die is nu zijn tweede jeugd aant beleven, gewoon alles proberen te doen dattie nooit eeft kunnen doen vroeger. Kzie da gewoon aan hem dattie alles zou geven om weer student te zijn, en terecht. En mij ma snapt da nie want die zit hele dagen thuis. Ma godver laat die vent toch zijn goesting doen nu dattie nog kan. Ie eeft 20 jaar kinders opgevoed, laat em nu nog keer plezier beleven ook.
Kweenie, tis nu efkes volledig typen wa'k voel voor de moment dus 't kan zelf zijn da'k morgen denk van "Sander, ge zijt weere zielig bezig é vent"
Mijn vraag is, oe geraakte daar é, HOE. Kheb al heel mijn leven een deftige sociale cirkel uitgebouwd om nu te beseffen da'k meer wil, en da'k andere mensen ga moeten ontmoeten die 't zelfde willen of 't ga der niemer van komen.
De levenstijl van Heroin totnutoe is misschien er net iets over, maar ie eeftet maar beleeft é. Ik zou der geld voor geven om zo'n leven te hebben nu (iets minder mag ook
), nu da'k nog kan. Laat mij later maar kinderen opvoeden, laat mij later maar carriere maken, laat mij later maar trouw-recepties doen en gazons maaien. NU wil ik genieten!
Kent er iemand da liedje van Millencolin:
Twenty-Two, zit constant in mijne kop nu, weet gewoon nie hoe'k mijn dromen moe vervullen ...
.
