Zelfmoordgedachten

[Mormel]

Als dit topic tegen de forumregels indruist dan gelieve het te verwijderen, ik zag niet direct een overtreding.

Nog mensen hier die ermee kampen? Niet om tips uit te wisselen om de daad zelf.
Hoe onderdrukken jullie deze en gaan jullie door met het dagelijkse leven?

Persoonlijk: ik heb deze gedachte sinds mijn tiende. Al enkele pogingen ondernomen en mijn laatste poging bijna 20 jaar geleden had ik niet mogen overleven (daarna ook besloten om de rit uit te zitten).

Voor zij die dit herkennen: hoe doorstaan jullie het leven?

 

[mazzi]

Deze alleszins hier al zetten: https://www.zelfmoord1813.be/.

Moedig dat je er over wil praten, weet dat er professionele hulpverlening beschikbaar is.

 

[Galaxy]

Donkere gedachten heb ik wel al gehad, maar ga zeker nooit zelfmoord plegen, dat gun ik niemand haha
Voor mijn moeder zou het ook verschrikkelijk zijn en dat ga ik haar nooit aandoen.
Ik zou het nooit doen als ik u was Mormel, sommige dingen werken wel tegen depressieve gevoelens, wandelen best in klaarlichte dag voor stemming fietsen, sporten in het algemeen is een goede keuze...
Heb je geen hobbies?
Collega van mij heeft ook zelfmoord gepleegd en een Kameraad zijn Vader ook.
Alcohol is niet zo goed, als je donkere gedachten hebt..
Cannabis kan uw slechte gevoelens ook versterken dus das ook niet de beste keuze...

 

[StarSeeker]

Deze zal ik ook al even toevoegen, alhoewel ik vermoed dat je dit al wel kent:

Zoek een psycholoog of psychotherapeut | Vind-een-Psycholoog.be

Vind eenvoudig een geschikte psycholoog bij jou in de buurt via ons handig overzicht. Lees ook alle info over therapie, mentale klachten, ...

www.vind-een-psycholoog.be

 

[Sir.Killalot]

Ik heb het nooit echt overwogen, maar wel in mijn donkerste periodes de gedachte gehad "als er nu een auto op mij zou afkomen, weet ik niet of ik uit de weg zou springen". In die periodes tot de conclusie gekomen dat de reden waarom ik er over dacht was dat ik net een leven wou, en dat valt dan niet te rijmen met doodgaan. Ook het besef dat er wel degelijk mensen zijn die ik gigantisch in het verdriet zou storten. Ik heb echt een muur van rationaliteit opgebouwd. Ik doe ook niets van drugs, ook geen alcohol, dus dat helpt ook om die muur recht te houden . Nu, ik ben ook gewoon bang van de dood, dus dat is ook handig ... De dag dat ik mijn vrouw, een van mijn kinderen of mijn zelfredzaamheid (ik strijd al 20 jaar tegen een bindweefselziekte) zou verliezen, dan ga ik echt wel serieuze hulp moeten zoeken, want dan haal ik het niet.

 

[Tijdloos]

Hier een gelijkaardig verhaal gelijk jou. Van op jonge leeftijd gedachten, hoop pogingen, ...

Laatste poging 2 jaar geleden. Toen niet gelukt en ook de keuze gemaakt van "Ach, dan maken we er maar het beste van".

Ik probeer er mee om te gaan door dat deel van mezelf niet te serieus te nemen. Er zijn dagen dat ik in de keuken sta, en uit het niets ineens denk "Kan mezelf ook gewoon een kogel door de kop jagen", en dan probeer ik gewoon in mezelf te denken "lol, pittig, ach ja, waar staan de kipkruiden nu weer".

Is het de ideale manier? Nee. Maar het werkt. Ik probeer sinds dit jaar echt gewoon de wereld even zo delusional mogelijk naar mezelf te vormen. Ik ga all-in op vrienden die goed voor me zijn, en kap ook meteen met mensen die me negatieve ideeën geven, energie nemen,...
Heb sinds dit jaar ook een "goals for 2026" lijstje als achtergrond op de gsm staan. Het helpt in zekere zin wel om het constant te zien.

Hopelijk kan je toch wat rust vinden in je day-to-day leven.

 

[Galaxy]

Ik heb al veel vrienden die al dood zijn, persoonlijk denk ik dan ook het is heel kort het leven, beter wat genieten voor hoe lang we nog kunnen.
Een dodelijk virus of oorlog.
Een ongeval, kort ziektebed kan allemaal.
Mormel heeft natuurlijk ook Autisme zoals ik dan heb je meer depressieve gedachten, dan "Normale" mensen.

 

[makila]

Mijn verhaal is al wel geweten niet? Kort samengevat ..

19 jaar: Eerste jaar unif: Niet geslaagd. Herexamen voor 'alles'.
20 jaar: Eerste jaar unif: Opnieuw niet geslaagd. Alweer herexamen voor 'alles'. Tot iedereen z'n verbazing was ik na herexamens alsnog geslaagd (wat een vergiftigd geschenk was )
21 jaar: 2de jaar unif: Niet geslaagd. Herexamen voor 'alles'.
22 jaar: 2de jaar unif: Opnieuw niet geslaagd. Alweer herexamen voor 'alles'. Herexamens geskipt en het opgegeven. Ik was mentaal letterlijk pieredood.

Ik voelde mij ne waardeloze nietsnut en ik was ook van plan zelfmoord te plegen. Maar net toen kreeg ik een brief in de bus van een ex-liefje. (Dat was uitgeraakt tussen ons, omdat haar ouders haar 4 jaar daarvoor te jong vonden zijn voor een relatie). Swoit terug een relatie aan gegaan maar ik was eigenlijk één hoopje ellende en ik was eigenlijk niet klaar voor een nieuwe relatie. Ze heeft mij echter volop gesteund en mij ook gepusht om het toch opnieuw te proberen (hoge school ipv unif) ipv te gaan werken. En mij "chronisch / non stop" ingeprent dat ik gene loser ben of was.

Lang verhaal kort: Ze heeft mij terug op de rails gekregen, en ik was eigenlijk glansrijk geslaagd voor mijn 1ste jaar hoge school (en zo fier als een gieter). Ik had ook weer vrienden (die had ik ook niet meer). Eigenlijk ging alles terug goed. Mijn zelfvertrouwen was terug. Helaas is onze relatie toen gestrand (het is complex maar de schuld was zo'n beetje fifty fifty).

Ik heb toen echter nog ne laatste afscheids / haatbrief gekregen van haar met daarin mmm het kwam er op neer dat ze zei dat ze gelogen had, dat ik weldegelijk ne dikke vette loser was en ik toch gewoon van de brug moest springen. Met eveneens nog als extra motivatie: Waar wacht je op Makila? Spring!

Ik was en ik ben nog steeds 'verward'. Ik heb het er 28+ jaar nog steeds moeilijk mee. Ik heb toen wel ergens ne mentale klik gemaakt. Ik heb even in de spiegel gekeken en gezegd: Wie maakt wie wat blaasjes wijs? En waar ben ik toch mee bezig? En ik heb eigenlijk nooit meer om gekeken.

Mormel heeft natuurlijk ook Autisme zoals ik dan heb je meer depressieve gedachten, dan "Normale" mensen.

Ik ben meermaals getest en daar komt steeds uit: Makila heeft geen autisme. Maar ik heb blijkbaar wel (en ik merk dit ook in praktijk) een hoog cognitief empatisch vermogen. (in het echte leven)

 

[Avondland]

Een keer toch aan gedacht, al weet ik niet of ik daadwerkelijk op het randje stond of dat ik dat gewoon maar dacht uit een soort zelfmedelijden. Uit dat dal ben ik gelukkig geraakt, al besef ik wel dat mentale gezondheid geen vanzelfsprekendheid is en dat het een drempel is om hulp te zoeken en dat die eerste stap om uit dat dal te geraken best zwaar is. Zoals bij zoveel zaken is het altijd gemakkelijk om voor een ander te beslissen hoe hij of zij moet denken.

 

[Galaxy]

Ik ben meermaals getest en daar komt steeds uit: Makila heeft geen autisme. Maar ik heb blijkbaar wel (en ik merk dit ook in praktijk) een hoog cognitief empatisch vermogen. (in het echte leven

Ik had een Psychose en werd getest bij een specialist met de computer moest ik testen doen en een muts met pinnen op uw hoofd EEG denk ik dat dit was.
Was dus doodziek toen, en die mens was gespecialiseert in Autisme en dan zegt hij doodleuk dat ik NIETS mankeer een maand later gedwongen opname in de psychiatrie en daar vertellen ze doodleuk tegen mijn moeder, mevrouw weet u dat uw kind Autisme heeft?
Persoonlijk wist ik van men eigen wel al de voorgaande jaren dat er iets niet in de haak was lol
Weet ge wat mensen met Autisme ook meestal hebben? Hoge hartslag, daarom sterven we ook sneller, pak daar bisoprolol voor 2.5mg

 

[Jipser]

Ik had een Psychose en werd getest bij een specialist met de computer moest ik testen doen en een muts met pinnen op uw hoofd EEG denk ik dat dit was.
Was dus doodziek toen, en die mens was gespecialiseert in Autisme en dan zegt hij doodleuk dat ik NIETS mankeer een maand later gedwongen opname in de psychiatrie en daar vertellen ze doodleuk tegen mijn moeder, mevrouw weet u dat uw kind Autisme heeft?
Persoonlijk wist ik van men eigen wel al de voorgaande jaren dat er iets niet in de haak was lol
Weet ge wat mensen met Autisme ook meestal hebben? Hoge hartslag, daarom sterven we ook sneller, pak daar bisoprolol voor 2.5mg

En wat waren dan de symptomen die ervoor zorgde dat je door had dat er iets niet in de haak was?

Er is me onlangs door twee verschillende personen ook vermeld geweest dat ze add en autisme symptomen opmerkte bij mij, maar ik snapte totaal niet wat ze bedoelde. Als ik nu is ´symptomen autisme´ opzoek kan ik er wel heel wat afvinken, maar ja dokter Google..

 

[Galaxy]

Ik had hoge hartslag in normale rustige omstandigheden, als ik kind was en de lerares keek over mijn schouder kon ik ineens niet meer denken, dat is dus add, heel snel afgeleid.
Bv Balpen medeleerling valt, alle concentratie ineens weg.
Ik had veel vrienden wat uitzonderlijk was, maar merkte toch dat die ander gasten sociaal iets beter waren.
Kwa motoriek merkte ik ook wel dingen op, die was niet altijd perfect zoals het hoorde.

 

[Madeen]

Meerdere jaren last van gehad na meerdere tegenslagen.
1) Jongste nicht overleden aan epilepsie-aanval in de hersenen
2) diagnose van zwaar autisme bij zoontje
3) diagnose van autisme bij dochtertje
4) Breuk met de moeder van de kinderen.

Die diagnose van mijn dochtertje is ook hetgeen mij volledig kapot heeft gemaakt. Toen is het besef goed gekomen dat mijn beide kinderen eigenlijk geen zelfstandig leven zouden hebben. Ook het idee van hoe ik mezelf inbeeldde als vader met mijn kinderen is daar begraven geweest.

Hun autisme is van beide gewoon te zwaar om een "normaal" zelfs "semi-normaal" leven te hebben. Mijn psycholoog heeft mij uitgelegd dat men dan spreekt over "levend verlies" en dat hoe ik me voelde, een vorm van PTSS was. Eerst moest er omgegaan worden met het levend verlies om afscheid te kunnen nemen van dat ideaalbeeld van "gezin". Het vervolg daarvan zou zijn dat ik in een depressie zou vallen omdat je geen afscheid wil nemen omdat je denkt dat het mss nog goed komt maar dat wordt het nooit. Het wordt anders, maar nooit hoe je het in je gedachten had. In die periode, meerdere malen met een overdosis anti-depressiva voor me gezeten, overwogen om met auto in kanaal of vangrail te rijden, etc...

Ik voelde mij alleen met mijn pijn, iedere ouder die ik zag lopen met een gezond kind verwenstte ik, ik genoot van iedere tegenslag die iemand had, etc... Ik wou zo niet meer leven want ik herkende mezelf niet meer.

Heeft me meerdere jaren aan psychologen, medicatie, psychiaters en een hoop steun van vrienden en vriendin gekost om terug te kunnen omgaan met mezelf tot waar ik weer met mezelf kan leven. Het is dus wel degelijk mogelijk om verder te gaan en ermee te leren omgaan.