Lost S3: Na twee uitstekende seizoenen, was dit een seizoen van (veel) dieptepunten maar er waren ook hoogtepunten. Een beetje onderzoek leverde me de info op dat de makers een tijdlang in de clinch lagen met de omroep wat betreft de lengte van de show. De makers wilden een vast einde, de omroep wou de koe blijven uitmelken. Classic. Dat resulteerde daarom in een heel zwak seizoensbegin waarin de plot niet vooruitgaat en de hoofdpersonages zelfs letterlijk worden vastgezet. Eigenlijk nog wel te begrijpen, en het is daarom misschien extra knap te noemen dat de makers deze Gordiaanse knoop na een 14-tal zwakke afleveringen wisten te ontwarren en de show weer op de juiste rails brachten. Uiteindelijk resulteert dat in een heel sterke 7 slotafleveringen die tot de beste van de show mogen gerekend worden.
(Goed dat je in deze bingetijden je door dit soort langere zwakkere periodes kan heen poweren
)
Wat af en toe stoort zijn de terugkerende en erger wordende Hollywoodclichés: iedereen heeft wel een cursus Jiu Jitsu gevolgd, een slag op iemands hoofd brengt mensen een tijdlang buiten bewustzijn (zolang het voor de plot noodzakelijk is), en er worden bondgenootschappen gesloten met vijanden, die weer uit elkaar spatten, waarna nieuwe kliekjes worden gevormd en na een tijdje heeft iedereen elkaar weleens onder schot genomen.
Maar ...!
Als Lost werkt, werkt het ook wel écht. Als Murakami-fan hou ik van magisch realisme, en dat komt hier telkens weer tot zijn recht. Het is ook duidelijk dat de makers nog steeds op hun beginkoers varen en toewerken naar een magisch/scifi-verklaarbaar verhaal. Ook in seizoen 3 worden nog mysteries onthuld waarvan de setup reeds in seizoen 1 plaatsvond. Heel cool! En dat magsiche tintje helpt misschien ook om die Hollywoodclichés te verklaren
