Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?
Moeilijke filmmaker vind ik persoonlijk. Ik denk dat Fallen Angels van de films die ik gezien heb me het best ligt (meer dan Chungking Express, In The Mood for Love, Happy Together). In een ver verleden ook al eens My Blueberry Nights gezien. Maar "Fallen Angels" ligt me het best, visueel vind ik het de sterkste en het is ook de meest sfeervolle en dromerige WKW. Happy Together vind ik 'te' deprimerend. Chungking Express vind ik een mindere versie dan Fallen Angels en In The Mood for Love begrijp ik niet goed. Anderen nog niet gezien.
Avondland
Well-known member
Ja lap hé, om een of andere absoluut belachelijke technische kakreden kan ik dus niks casten via de Mubi app ... geen idee waarom. Ik kan de app openen en zie nergens een chromecast teken. Ik kan nochtans streamen via Spotify en bij VRT.nu lukt het ook.
Dan maar lezen. Sjans dat het een goed boek is.
Godvermiljaar. Daar gaat mijn Wong Kar Wai-experience van de avond.
Dan maar lezen. Sjans dat het een goed boek is.
Godvermiljaar. Daar gaat mijn Wong Kar Wai-experience van de avond.
Green Mamba
Well-known member
Avondland
Well-known member
Via de laptop geprobeerd, maar dat lukte ook maar half. Ik heb een stuk dan op de laptop gezien en ik zal voor de rest mijn HDMI-kabel dan maar eens gaan zoeken om de rest te streamen via de laptop.
De eerste twintig minuten van 2046 vond ik wel al buitengewoon mooi om te zien. Wauw!
Wat een prachtig kleurenspel.
FlyingHorseman
Well-known member
Ik heb gisteren ook Men gezien en ik weet niet goed wat ik er van vind. Ik denk dat ik minder enthousiast ben dan sommige reacties hier maar wel blij ben dat ik 'm gezien heb. Ergens ook wel weer de zoveelste film waar een personage via horror door persoonlijk trauma moet werken.
Jessie Buckley en Rory Kinnear waren geweldig, erg genoten van de soundtrack en het visuele (vooral het felle groen in de natuur) maar ik denk dat de film voor mij ofwel niet zo heel diep was als Garland dacht, ofwel er niet goed in slaagde om me alle puzzelstukjes te geven om de diepere betekenis te achterhalen. Ik vond eigenlijk ook de eerste helft wat beter dan de tweede.
Soit ik heb ondertussen ook gelezen dat Garland zegt dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn maar momenteel overheerst het gevoel dat de film minder diep is dan hij denkt en dat het vooral verwarrend is door de nogal slordige manier van vertellen. Maar uiteindelijk heb ik liever een film als deze die wat risico neemt, ook al komt de boodschap niet helemaal over, dus ik blijft geïnteresseerd in de films van Garland. Op Letterboxd krijgt deze film trouwens een hele hoop bagger over zich heen, veel één ster recensies van voornamelijk vrouwen (denk ik?) die geschoffeerd zijn dat een bevoorrechte man een film over toxische mannelijkheid maakt. Mja ok dan.
Jessie Buckley en Rory Kinnear waren geweldig, erg genoten van de soundtrack en het visuele (vooral het felle groen in de natuur) maar ik denk dat de film voor mij ofwel niet zo heel diep was als Garland dacht, ofwel er niet goed in slaagde om me alle puzzelstukjes te geven om de diepere betekenis te achterhalen. Ik vond eigenlijk ook de eerste helft wat beter dan de tweede.
Voor mij is het punt van de film ook niet zozeer dat alle mannen hetzelfde zijn/slecht zijn, maar dat toxische mannelijkheid iets is dat over generaties doorgegeven wordt en door bepaalde interacties met vrouwen in mannen uitgelokt kan worden ofzo? Maar dat mannen nog steeds voor de keuze staan of ze er op in gaan of niet. Garland onderzoekt ook een beetje een soort historische context ervoor. Deels door de focus op religie met veel toespelingen op Adam en Eva en het personage van the Vicar, deels door toe te spitsen op de heidense traditie met de Green Man als vruchtbaarheidsgod (klein weetje: het heidens beeldje van de vrouw met opengesperde vulva is een sheena-na-gig, bekend door het gelijknamige nummer van PJ Harvey).
De geboorte-scène is voor mij dan ook het doorgeven van die slechte mannelijke trekken over generaties heen. Daarom dat alle personages ook door Kinnear gespeeld worden, voor Harper zijn het gewoon manifestaties van hoe mannen de schuld van hun tekortkomingen steeds bij vrouwen leggen, tot dat uiteindelijk de vorm aan nam van een man die zij kende, namelijk haar echtgenoot James. Voor mij betekent het einde dat Harper tot inzicht gekomen is dat zij er niks aan kan doen en haar schuldgevoel kan los laten, vandaar dat ze relatief kalm die geboortes onderging.
Het enige wat ik nu wat slordig vind of niet helemaal snap: heel de film kan je zo symbolisch opvatten, dat veel ervan zich afspeelde in het hoofd van Harper om haar trauma te verwerken. Alleen toont Garland dan op het eind heel duidelijk de sporen van wat er gebeurd is wanneer die vrouw (was het haar zus?) op het eind komt. Dus een deel ervan zou dan toch in de echte wereld gebeurd zijn... Ik denk dat @Lint zijn opmerking over Geoffrey dat kan verklaren.
De geboorte-scène is voor mij dan ook het doorgeven van die slechte mannelijke trekken over generaties heen. Daarom dat alle personages ook door Kinnear gespeeld worden, voor Harper zijn het gewoon manifestaties van hoe mannen de schuld van hun tekortkomingen steeds bij vrouwen leggen, tot dat uiteindelijk de vorm aan nam van een man die zij kende, namelijk haar echtgenoot James. Voor mij betekent het einde dat Harper tot inzicht gekomen is dat zij er niks aan kan doen en haar schuldgevoel kan los laten, vandaar dat ze relatief kalm die geboortes onderging.
Het enige wat ik nu wat slordig vind of niet helemaal snap: heel de film kan je zo symbolisch opvatten, dat veel ervan zich afspeelde in het hoofd van Harper om haar trauma te verwerken. Alleen toont Garland dan op het eind heel duidelijk de sporen van wat er gebeurd is wanneer die vrouw (was het haar zus?) op het eind komt. Dus een deel ervan zou dan toch in de echte wereld gebeurd zijn... Ik denk dat @Lint zijn opmerking over Geoffrey dat kan verklaren.
Soit ik heb ondertussen ook gelezen dat Garland zegt dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn maar momenteel overheerst het gevoel dat de film minder diep is dan hij denkt en dat het vooral verwarrend is door de nogal slordige manier van vertellen. Maar uiteindelijk heb ik liever een film als deze die wat risico neemt, ook al komt de boodschap niet helemaal over, dus ik blijft geïnteresseerd in de films van Garland. Op Letterboxd krijgt deze film trouwens een hele hoop bagger over zich heen, veel één ster recensies van voornamelijk vrouwen (denk ik?) die geschoffeerd zijn dat een bevoorrechte man een film over toxische mannelijkheid maakt. Mja ok dan.
Oh maar hier ben ik helemaal akkoord mee hoor. Dat zeg ik ook in mijn eerste post een dikke week geleden. Er rammelt veel aan de film, en zeker aan de metafoor. Ik vind de film ook veel minder "inzichtsvol" dan hij zelf lijkt te denken.
Maar ik ben evengoed akkoord met uw volgende statement:
Bold swings kunnen we alleen maar aanmoedigen imo.
Dat is dan ook onnozel, did not know. Ik lees het internet niet echt buiten dit forum.
D
Deleted member 451
Guest
The Man From Toronto.
Tja had het te laat gezien dat het een netflix productie is.... toch nog een kansje gegeven, maar halfweg uitgezet wegens geen enkele keer moeten lachen tijdens die "comedy". Wat een flauwe hoop kak weeral.
Enkel de setting kon me bekoren, van miami naar puerto rico, naar utah , washington DC..... precies een wereldreis bij momenten.
Tja had het te laat gezien dat het een netflix productie is.... toch nog een kansje gegeven, maar halfweg uitgezet wegens geen enkele keer moeten lachen tijdens die "comedy". Wat een flauwe hoop kak weeral.
Enkel de setting kon me bekoren, van miami naar puerto rico, naar utah , washington DC..... precies een wereldreis bij momenten.
Hellsdinner
Crew Member
Dr Strange and the Multiverse of Madness
Zit gewoon niet veel in eigenlijk. Zou wel heel graag nog eens een nieuwe Sam Raimi horror film zien
.
Zit gewoon niet veel in eigenlijk. Zou wel heel graag nog eens een nieuwe Sam Raimi horror film zien
.
FlyingHorseman
Well-known member
Ugetsu (Kenji Mizoguchi, 1953) - 9/10
Sansho The Bailiff (Kenji Mizoguchi, 1954) - 9/10
Twee wondermooie films van Mizoguchi in prachtig zwart-wit met een humanistische boodschap. De hand van Mizoguchi was bij beide duidelijk maar toch verschillen de films van elkaar. Sansho was een wat meer rechttoe rechtaan melodrama maar ik heb persoonlijk nog iets meer genoten van Ugetsu. Dit was een spookachtige parabel over hebzucht en trots die sterk uit de verf kwam door de creepy sfeer die Mizoguchi wist op te wekken via geluid en beeld.
Mon Oncle (Jacques Tati, 1958) - 8/10
Trafic (Jacques Tati, 1971) - 7/10
Ik heb nu 5 van de 6 films van Tati gezien en hoewel geen enkele echt naast Playtime kan staan voor mij, heeft elke film wel z'n eigen charme. Bij de films van Tati moet ik zelden hardop lachen maar ik bekijk ze wel met een constante glimlach. Mon Oncle is voor mij zijn tweede beste film maar duurt wel iets te lang. Trafic had een goed basisidee wat zich normaal wel zou moeten lenen voor de humor van Tati, maar had in de praktijk minder goede grappen.
The Worst Person In The World (Joachim Trier, 2021) - 8/10
Cry-Baby (John Waters, 1990) - 7/10
Een high school film overgoten met de typische John Waters saus. Gelukkig niet té campy en geregeld goed moeten lachen. Ook echt een heerlijk bizarre cast met naast Johnny Depp in de hoofdrol ook nog Iggy Pop, Warhol icoon Joe Dallesandro, ex-pornoactrice Traci Lords en Willem Dafoe in een scène stelend bijrolletje.
Spiderhead (Joseph Kosinski, 2022) - 4/10
Enkele dagen geleden gezien en ik weet hier al amper meer iets van. Als ik kijk welke films Netflix als originals heeft uitgebracht de laatste tijd, begin ik te denken dat ze die specifiek ontwikkelen voor mensen die ondertussen de hele tijd op hun smartphone zitten en weinig op de film letten. Dit is gebaseerd op een kortverhaal van George Saunders, op zich wel jammer want ik heb onlangs een erg goede verzameling kortverhalen van hem gelezen.
Sansho The Bailiff (Kenji Mizoguchi, 1954) - 9/10
Twee wondermooie films van Mizoguchi in prachtig zwart-wit met een humanistische boodschap. De hand van Mizoguchi was bij beide duidelijk maar toch verschillen de films van elkaar. Sansho was een wat meer rechttoe rechtaan melodrama maar ik heb persoonlijk nog iets meer genoten van Ugetsu. Dit was een spookachtige parabel over hebzucht en trots die sterk uit de verf kwam door de creepy sfeer die Mizoguchi wist op te wekken via geluid en beeld.
Mon Oncle (Jacques Tati, 1958) - 8/10
Trafic (Jacques Tati, 1971) - 7/10
Ik heb nu 5 van de 6 films van Tati gezien en hoewel geen enkele echt naast Playtime kan staan voor mij, heeft elke film wel z'n eigen charme. Bij de films van Tati moet ik zelden hardop lachen maar ik bekijk ze wel met een constante glimlach. Mon Oncle is voor mij zijn tweede beste film maar duurt wel iets te lang. Trafic had een goed basisidee wat zich normaal wel zou moeten lenen voor de humor van Tati, maar had in de praktijk minder goede grappen.
The Worst Person In The World (Joachim Trier, 2021) - 8/10
Cry-Baby (John Waters, 1990) - 7/10
Een high school film overgoten met de typische John Waters saus. Gelukkig niet té campy en geregeld goed moeten lachen. Ook echt een heerlijk bizarre cast met naast Johnny Depp in de hoofdrol ook nog Iggy Pop, Warhol icoon Joe Dallesandro, ex-pornoactrice Traci Lords en Willem Dafoe in een scène stelend bijrolletje.
Spiderhead (Joseph Kosinski, 2022) - 4/10
Enkele dagen geleden gezien en ik weet hier al amper meer iets van. Als ik kijk welke films Netflix als originals heeft uitgebracht de laatste tijd, begin ik te denken dat ze die specifiek ontwikkelen voor mensen die ondertussen de hele tijd op hun smartphone zitten en weinig op de film letten. Dit is gebaseerd op een kortverhaal van George Saunders, op zich wel jammer want ik heb onlangs een erg goede verzameling kortverhalen van hem gelezen.
PBR Streetgang
Well-known member
Die twee zijn echt Mizoguchi op zijn best. Maar Life of Oharu, The Crucified Lovers en Streets of Shame horen ook tot mijn favorieten. Ongelooflijk sterke cinema.
Pleeeeeaaaaase, mister jailer!! Cool dat je ook genoten hebt van Cry Baby, by far mijn favoriete John Waters film, een regisseur die ik doorgaans niet zo graag heb.
Pleeeeeaaaaase, mister jailer!! Cool dat je ook genoten hebt van Cry Baby, by far mijn favoriete John Waters film, een regisseur die ik doorgaans niet zo graag heb.
Twee geschifte filmkes.
www.imdb.com
Ik vond hem wel goed. Vrij origineel, creepy en ook genoeg gore. 7/10.
Echt wel vrij ziek en gaat nergens over ... of althans het is niet echt duidelijk. De ene geschifte scene na de andere. 7/10.
Men - Was dich sucht, wird dich finden (2022) ⭐ 6.0 | Drama, Fantasy, Horror
1h 40m | 16
www.imdb.com
Ik vond hem wel goed. Vrij origineel, creepy en ook genoeg gore. 7/10.
Echt wel vrij ziek en gaat nergens over ... of althans het is niet echt duidelijk. De ene geschifte scene na de andere. 7/10.
Twee geschifte filmkes.
Men - Was dich sucht, wird dich finden (2022) ⭐ 6.0 | Drama, Fantasy, Horror
1h 40m | 16
Ik vond hem wel goed. Vrij origineel, creepy en ook genoeg gore. 7/10.
Echt wel vrij ziek en gaat nergens over ... of althans het is niet echt duidelijk. De ene geschifte scene na de andere. 7/10.
Waar heb je Mad God bekeken?
Twee geschifte filmkes.
Men - Was dich sucht, wird dich finden (2022) ⭐ 6.0 | Drama, Fantasy, Horror
1h 40m | 16
Ik vond hem wel goed. Vrij origineel, creepy en ook genoeg gore. 7/10.
Echt wel vrij ziek en gaat nergens over ... of althans het is niet echt duidelijk. De ene geschifte scene na de andere. 7/10.
Bekijk deze ook eens dan, die past in het rijtje.
Crimes of the Future (2022) - IMDb
Crimes of the Future: Directed by David Cronenberg. With Viggo Mortensen, Léa Seydoux, Scott Speedman, Kristen Stewart. Humans adapt to a synthetic environment, with new transformations and mutations. With his partner Caprice, Saul Tenser, celebrity performance artist, publicly showcases the...
www.imdb.com
SnakeGodRovinin
Well-known member
Wut? Leg eens uit wat je er slecht aan vond?
Het komt net niet aan de eerste, maar als requel vond ik die best dik in orde.
Wie ietwat de filmactualiteit op het internet volgt heeft misschien al flarden van de hype rond RRR opgevangen, en bij deze kan ik bevestigen dat die hype terecht is.
3-uur durend epos uit Tollywood (Bollywood maar dan extremer, uit een ander deel van het land) waarna ik het gevoel had dat ik mijn zetel door de muur kon smijten. De energie is tastbaar, de emoties zijn intens en oprecht, de actie is heerlijk over the top, en de muziek en de dans zouden op zich al het Britse rijk omver kunnen werpen. Het doet me allemaal een beetje treuren dat hier bij ons de focus zo hard op naturalisme en realisme is komen liggen, zelfs bij actiefilms. Iedereen gaat zo hard, en het resultaat is een gigantische brok puur plezier.
Liefst te bekijken in een Indische cinema, en als dat niet mogelijk is op netflix met wat gezelschap.
Dan ga je wel dit soort taferelen missen.
3-uur durend epos uit Tollywood (Bollywood maar dan extremer, uit een ander deel van het land) waarna ik het gevoel had dat ik mijn zetel door de muur kon smijten. De energie is tastbaar, de emoties zijn intens en oprecht, de actie is heerlijk over the top, en de muziek en de dans zouden op zich al het Britse rijk omver kunnen werpen. Het doet me allemaal een beetje treuren dat hier bij ons de focus zo hard op naturalisme en realisme is komen liggen, zelfs bij actiefilms. Iedereen gaat zo hard, en het resultaat is een gigantische brok puur plezier.
Liefst te bekijken in een Indische cinema, en als dat niet mogelijk is op netflix met wat gezelschap.
Dan ga je wel dit soort taferelen missen.
Laatst bewerkt:
Dr strange in the multiverse of madness.
Blij dat ik niet in de cinema geraakt ben achteraf gezien, vond er eigenlijk weinig/niets aan ondanks dat ik Strange wel een leuk personage vind normaal. Zat op geen enkel moment echt mee in het verhaal of met de bad guy ofzo.
Wat leuke cameo's as usual, maar dat houdt je film niet recht uiteindelijk. Wel bruut soms qua beelden (voor een marvel film), dat was wel eens leuk.
Blij dat ik niet in de cinema geraakt ben achteraf gezien, vond er eigenlijk weinig/niets aan ondanks dat ik Strange wel een leuk personage vind normaal. Zat op geen enkel moment echt mee in het verhaal of met de bad guy ofzo.
Wat leuke cameo's as usual, maar dat houdt je film niet recht uiteindelijk. Wel bruut soms qua beelden (voor een marvel film), dat was wel eens leuk.
PBR Streetgang
Well-known member
Ik heb hem in maart tijdens het Offscreen filmfestival gezien. Ik vond hem heel goed. Er is geen heldere plot in deze film, maar ik zou niet zeggen dat de film nergens over gaat.
