Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?
De extended fan cut van Prometheus maakte de film wel beter imo. Rammelt veel minder en de motivaties van personages waren een pak duidelijker.
Nuja, het gaat voor de haters hier misschien weinig verschil maken
Das Weisse Band (Michael Haneke, 2019)
Samen met Caché voor mij de beste film van Michael Haneke, zoals zo vaak word je er niet vrolijk van. Een verontrustende film waarin hij toont hoe in een klein Duits dorpje voor WO1 de kiem van het kwade kan ontluiken. Bij Haneke wordt dit een soort horrorfilm waaruit de horrorscènes (grotendeels) geknipt zijn, hoewel hij ook een wat lichtere toets heeft met de romance tussen de schoolleraar en een oppas. De film wordt gedragen door prachtige zwart wit beelden, een goed gevoel voor tempo en sterke vertolkingen, vooral ook door de kinderen.
Le Cercle Rouge (Jean-Pierre Melville, 1970)
Een stijlvolle, sterke misdaadthriller waarvoor Melville nu het best gekend is, met als hoogtepunt de zeer lange, dialoogvrije heist scene. 4.5 Deckards op 5.
Dolor y Gloria (Pedro Almodovar, 2019)
Ik ga nooit een heel grote Almodovar fan zijn, maar zijn recentere films liggen me grotendeels wel meer dan zijn ouder werk waarmee hij doorgebroken is. Deze vind ik één van zijn beste films, een peinzende studie over ouder worden met een mooi bitterzoete, eerder treurige ondertoon die goed bij het onderwerp past.
Spielberg - Wat een man en wat een legacy. Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden maar ik ben toch echt wel fan van de man en zijn werk, misschien nog wel meer dan twee uur geleden.
Een van de eerste shorts die ik wellicht zag na 5 jaar tijd, en ook één van de eerste shorts uit de 21ste eeuw of zeg maar in het algemeen. Wel overduidelijk de beste short die ik al gezien heb. Het is alleen jammer dat dit een short is, maar de lat voor een goede film over eetstoornissen ligt niet al te bijster hoog. Deze short steekt kop en schouder uit boven de rest, als een haas die de andere schildpadden ver, heel ver achter zich laat. Duidelijk is dat de regisseuse over talent beschikt, en geschikt is om met dit thema om te gaan, er een boeiende film over te maken en vooral ook het thema beter kent dan eender ander persoon die er al iets mee trachtte te doen (wat er in duidelijkheid niet veel zijn). Misschien ligt het thema te gevoelig, of is het in de praktijk moeilijk om dit te verfilmen gezien een personage met een eetstoornis spelen op zich ook al een trigger kan zijn, alsook het kijken ervan. Maar op zich moet het wel gebeuren. The Dark Knight of Joker bekijken kan ook een trigger zijn om een terroristische aanslag te plegen of lukraak mensen te doden voor het plezier. Dat betekent daarom niet dat die films er niet mogen zijn natuurlijk, voor die paar zotten die er rondlopen. Het maakt me wel benieuwd naar My Skinny Sister, maar wel blij deze geslaagde short gezien te hebben.
Xing kong [Starry Starry Night] (2011): 10/10
Fantastisch mooie en lief aandoenend filmpje uit Taiwan. Dit is echt zo een film waar ik wederom de waardering niet goed begrijp (buiten MM dat het wel naar waarde schat), en die ook belachelijk weinig aandacht krijgt. Als je weet wat soms dan wel de aandacht krijgt, onbegrijpelijk. Maar goed. Voor een Aziatische film ook opvallend toegankelijk, maar dat maakt de film niet slechter. Integendeel zelfs.
Muziek heel mooi, zweept wel de boel wat op. Cinematografie is ook fantastisch mooi, met enkele enorme hoogtepunten zoals
de puzzel die uit elkaar valt, of de trein die door de hemel reist
, maar over het algemeen is het erg lastig om lelijke scènes te vinden. Het is allemaal consistent mooi, en muzikaal ook erg goed. Qua plot ook vrij sterk, naar het einde toe valt het meer en meer in zijn plooien. Wat gebruik van symboliek maar niet ten koste van het verhaal, zelfs in functie van door escapisme. Maar op zich kan je de film ook wel als een vlucht zien voor de soms bitterharde realiteit,
zoals o.a. het verwerken van de scheiding van de ouders en de vele ruzies, en minder wordende aandacht voor haar, maar ook de dood van haar grootvader met wie ze een goede band had.
Daarmee heeft het plot ook veel te bieden. Ik geef er de volle lap aan.
Spielberg - Wat een man en wat een legacy. Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden maar ik ben toch echt wel fan van de man en zijn werk, misschien nog wel meer dan twee uur geleden.
Pre 2000 Spielberg was weergaloos. Duel, Close encounters, Jaws, E.T, de Indy's, Jurassic Park, Saving Private Ryan, Schindler's List.
Na 2000 heeft hij niks meer van DAT kaliber gemaakt, hoewel hij met Minority Report en Munich wel erg dicht kwam. Los daarvan heeft hij ook niks gemaakt dat minder dan erg kijkbaar was en toont hij af en toe met dingen als Bridge of Spies zijn oude klasse, dus is het uitkijken naar West Side Story dit jaar, blijven gaan Steve.
Grappig genoeg een film gekeken over de slechtste filmmaker, Ed Wood door Burton.
Van de eerste minuut voel je dat dit een aanstekelijke ode aan film maken, het oude Hollywood en het volgen van je passie gaat worden. Prachtige cinematografie, een heerlijk levendige jonge Depp en Martin Landau die Lugosi spot on neerzet. Waarschijnlijk één van de mooiste dingen die Burton ooit gemaakt heeft.
Dolor y Gloria (Pedro Almodovar, 2019)
Ik ga nooit een heel grote Almodovar fan zijn, maar zijn recentere films liggen me grotendeels wel meer dan zijn ouder werk waarmee hij doorgebroken is. Deze vind ik één van zijn beste films, een peinzende studie over ouder worden met een mooi bitterzoete, eerder treurige ondertoon die goed bij het onderwerp past.
Ik heb meer goede dan slechte Almodovars gezien, maar hij is geen regisseur waarvan ik al zijn films echt ga opzoeken. Meestal ga ik zijn nieuwe film in de cinema kijken want zijn oog voor felle kleuren en prachtige vrouwen is op zich al de moeite om op het grote scherm te bewonderen. Maar als ik hem mis dan gebeurt het zelden dat ik hem thuis bekijk.
Dolor y gloria is wel een van de echt goede films en een uitstekende instapper voor mensen die zijn films willen leren kennen.
Is voor mij al te lang geleden om die echt naar waarde te schatten, maar hij maakte wel een enorme indruk en ik ben sowieso al fan van de meeste Hanekes die ik al heb gezien.
Ik heb meer goede dan slechte Almodovars gezien, maar hij is geen regisseur waarvan ik al zijn films echt ga opzoeken. Meestal ga ik zijn nieuwe film in de cinema kijken want zijn oog voor felle kleuren en prachtige vrouwen is op zich al de moeite om op het grote scherm te bewonderen. Maar als ik hem mis dan gebeurt het zelden dat ik hem thuis bekijk.
Dolor y gloria is wel een van de echt goede films en een uitstekende instapper voor mensen die zijn films willen leren kennen.
Ik heb er nu een achttal van hem gezien denk ik, en I’m So Excited! was de enige die ik echt niet goed vond. Heb nu Todo Sobre Mi Madre klaar staan voor een rewatch. De eerste Almodovar die ik gezien heb, maar toen had ik verkeerde verwachtingen en was ik niet bekend met de link naar oa Cassavetes en All About Eve, benieuwd wat ik er nu van ga vinden.