Ik heb gemengde gevoelens bij deze film. Voor mij persoonlijk voelt het alsof de film een nogal stereotiep beeld heeft van Amerika, de invloed van God en hoe het omgaat met scènes en het verhaal. Hoe het verhaal uiteindelijk is geëvolueerd en geëindigd, vind ik ook een beetje overdreven, maar misschien was dat nodig, want aan het einde geeft het interessante thoughts, zoals wat denk je dat het beste zou zijn voor het kind aan het einde. Het is een interessante vraag, en ik kan er echt geen antwoord op geven. Maar nogmaals, dit is alleen mogelijk, omdat sommige personages niet echt op een echt menselijke manier zijn ontworpen en er dingen gebeuren die niet echt logisch zijn. Er zijn andere oplossingen in dergelijke gevallen, zoals het plaatsen van een kind in hechtenis, wat al lang had moeten gebeuren voordat de ontvoering begon. Moreel gezien is bijna iedereen in de film absoluut walgelijk, maar dat is wat ik bedoel met overdreven en niet echt realistisch voor zo een case. De eindscène was echter goed, terwijl "de moeder" in de media zei met het advies: laat je kind nooit alleen. Het eerste wat ze doet is weggaan op een date, zonder oppas. Patrick werd uiteindelijk de babysit en zij liet het kind uiteindelijk toch bij een vreemde in huis. Dat was een sterke slotscène.
. En na Vertigo waarschijnlijk het beste dat ik al van de Fred gezien heb.
.
. Trouwens, een 6 is bij mij geen slechte film.
