Welke eigenschap van je partner stoort je (mateloos)?

[Biljart]

oh boy....

Inderdaad.
Run.

 

[kb3n]

Ik wil hier gewoon even een ergernis van me afschrijven, niet meteen op zoek naar advies.

Ik ben van nature een heel optimistisch persoon. Ik ga er vaak vanuit dat de dingen wel goed zullen lopen, en als iets fout loopt dan pas ik me snel aan en probeer ik er nog het beste van te maken. Dit betekent niet dat ik niet af en toe keihard kan balen, uiteraard, maar dan communiceer ik dat ook naar mijn partner.
Mijn vriendin is zowat het compleet tegenovergestelde. Als er iets fout loopt of niet volgens verwachtingen dan is meteen alles slecht en is haar hele dag/week om zeep. Ik probeer er op zo een momenten voor haar te zijn, moedig haar aan om haar gedachten erover te uiten of als ze liever tijd of ruimte heeft dit ook zo te uiten, probeer wat extra moeite te doen om haar dag zo comfortabel mogelijk te maken...
Maar ik merk dat constant met iemand die zo een negatieve energie uitstraalt samenleven, mij ook gigantisch begint te beïnvloeden. Ik begin zelf sneller geïrriteerd te worden, het gevoel van "walking on eggshells" begint ook na een tijd te komen en ik krijg het gevoel dat ze haar frustratie vooral op mij afreageert (alhoewel dit ook een "me-problem" zou kunnen zijn aangezien ik wel nogal snel dingen persoonlijk opneem).

Gisteren was de specifieke trigger de volgende:
- Zij kwam thuis en zegt dat ze graag een kort reisje wilt en dat ze verlof heeft gepakt 19 en 20 oktober.
Ik wist al langer dat ze graag op reis wou omdat ze 3 heel stresserende maanden op het werk/prive (familie) heeft gehad.
Ik zeg dus "Awel ja, laten mij eerst zien of ik verlof kan pakken die twee dagen want ik heb zelf een aantal grote projecten in de volgende 2 maanden". Gecheckt en die twee dagen stond er niets op de planning dat ik niet kon verzetten dus ik zeg, ok laten we dat doen dan.
-Zij begint vluchten op te zoeken en begint eigenlijk al bijna te boeken, tot ik mij plots realiseer dat ik momenteel geen passport heb, deze is momenteel door de Vietnamese overheid aan het gaan (proces van 2 maanden ondertussen...) voor een nieuwe workpermit en residence permit. De persoon die dit behandelt vertelde me dat ik mijn pas voor 14 oktober zou terugkrijgen, maar met de Vietnamese overheid weet je nooit...
- Ze zegt dus "ja nevermind dan, das te riskant en dus gaat het gewoonweg niet."
Ik probeer oplossingen aan te reiken zoals op een latere datum op reis te gaan, wanneer ik mijn passport terug heb, maar ze had dus al verlof gepakt en wou eigenlijk niet denken aan later verlof aanvragen.
Rest van de avond eigenlijk geen woord meer uit gekregen en sinds deze ochtend ze op haar werk is, enkel berichten over hoe haar leven nu "boring" is, hoe niks goed gaat en haalde ze aan dat ik haar een taart voor haar verjaardag had gekocht maand geleden die ze niet lekker vond en dat ze vanaf nu dan maar zelf haar taarten zal kopen voor haar verjaardag zeker (had haar btw ook een schoon cadeau gekocht en aantal activiteiten+restaurantje geboekt, die ze wel heel tof vond maar nu klaarblijkelijk vergeten is).

Mja pakt dat dan maar eens niet persoonlijk op...
Probeer wat op haar in te praten, zowel door mee te leven als door eventueel oplossingen aan te bieden maar alles bleef negatief, en de taart anekdote deed me toch wat pijn waardoor ik haar wees op dat ze mij heel weinig geeft om mee te werken, dat ik zou willen dat ze me verteld wat er scheelt, wat ze nodig heeft, ...
Waarop ze dan gewoon zei dat ze al gezegd heeft wat ze nodig heeft: een reis. Punt.
Dus ten eerste had ze al verlof gepakt zonder het er eerst met mij over te hebben om te zien of ik dan ook kan, en dan lijkt ze het mijn schuld te vinden dat ik dan niet kan door zaken waar ik totaal niets aan kan doen...

Ik denk dat ik eens wat duidelijkere emotionele grenzen moet trekken, ik kan niet constant mijzelf het gevoel geven van verantwoordelijk te zijn voor het geluk van 2 personen, of haar geluk voor op het mijne stellen. Ik moet ook beginnen met mijzelf minder aangevallen voelen want ik weet dat ik vaak ook "meer" lees in wat ze zegt/doet dan ze eigenlijk zegt/doet.

Anyway, was vooral om het even van me af te schrijven want ik ben nogal nen binnenfretter.

Enorm herkenbaar.. Exact hetzelfde wat ik hier dus dagdagelijks meemaak.. Ik kan zelf ook best goed relativeren en als er dingen niet helemaal lopen zoals je ze in gedachten had dan pas je jezelf wat aan en klaar. Mijn vriendin is dus niet zo.. Alles is dan ook slecht en niet goed etc...

Mijn "probleem" is nu wel dat ik ondertussen 2 kinderen heb dus zomaar "run" is niet echt een optie. Toen ik haar jaren geleden heb leren kennen was dit verre van zo extreem. Sinds dat wij 2 kinderen hebben is het echt verschrikkelijk.. Ook elke dag opletten wat ik zeg/doe want het minste kan haar beginnen irriteren. Als ik mijn wekelijkse voetbal moment heb(dit is het enige wat ik nog kan/mag doen op een week) op zondagochtend dan is het ook echt ELKE week drama dat zij alleen met de kinderen zit. En zo kan ik nog wel wat zaken blijven aanhalen. Ik weet ook niet hoe lang ik dit nog ga volhouden..

 

[Biljart]

Niks is lastiger dan die emotionele chantage, silent treatment en steeds de schuld bij de ander leggen.

Mijn laatste relatie was zo. En ik was dan nog de slechterik omdat ik het gedaan maakte, want ik liet haar in de steek (terwijl ik gewoon mentaal op was en zelfvertrouwen aan het verliezen was, want ik was steeds fout).

Kan idd wel begrijpen, met kinderen kan je niet “run” zeggen.
Is dit gedrag ook niet eerder narcistisch te noemen?

Dat van die taart is ook gewoon zo gemeen. Dat is een liefdevol gebaar gewoon belachelijk maken en ook heel die dag van toen was dus soort van gespeeld.
Ook gewoon heel laag, dat is het equivalent van een maagstomp geven of klets in gezicht en voor mij gelijk met fysieke agressie van man tegen een vrouw.

Enfin, ik herken het. Helaas.

 

[Ararauna]

Moesten jullie nog twijfelen: dat is geen normaal gedrag. Meestal komen hier van die kleine ergernissen voorbij maar dit zijn toch dingen die uw volledige relatie verzieken? Hoe houdt ge dat vol?

 

[MisterV]

en steeds de schuld bij de ander leggen

Klassieker inderdaad, hier was dat ook zo. Niet dat ik de perfecte mens was maar het leven is in de meeste gevallen echt wel complexer dan alles wat misloopt afschuiven op uw partner. Samenleven met iemand die u constant de grond inboort, zelfs al is dat niet met grof geschut maar gebeurt het subtiel, is niet bevorderlijk voor uw zelfvertrouwen. (en uiteraard wordt ook dat zelfvertrouwen dan het volgende verwijt)

 

[Green Mamba]

Klassieker inderdaad, hier was dat ook zo. Niet dat ik de perfecte mens was maar het leven is in de meeste gevallen echt wel complexer dan alles wat misloopt afschuiven op uw partner. Samenleven met iemand die u constant de grond inboort, zelfs al is dat niet met grof geschut maar gebeurt het subtiel, is niet bevorderlijk voor uw zelfvertrouwen. (en uiteraard wordt ook dat zelfvertrouwen dan het volgende verwijt)

Wel bevorderlijk voor het zelfvertrouwen van de andere, maar wat zou een narcist natuurlijk geven om een ander

 

[MisterV]

Wel bevorderlijk voor het zelfvertrouwen van de andere, maar wat zou een narcist natuurlijk geven om een ander

Ik ga hier nu niet narcist staan roepen over mijn ex hoor, dat wordt nogal rap gezegd over exen. Heb op het werk met één te maken gehad, dat is nog wel een paar gradaties zwaarder. Ik steek het op een soort onmacht omwille van haar eigen rugzak, het is makkelijker van alles af te schuiven op een derde dan naar uzelf te moeten kijken. Al blijft het voor mij wel een groot mysterie wat die rugzak dan juist is, dat is ook mijn probleem niet meer.

 

[Green Mamba]

Ik ga hier nu niet narcist staan roepen over mijn ex hoor, dat wordt nogal rap gezegd over exen. Heb op het werk met één te maken gehad, dat is nog wel een paar gradaties zwaarder. Ik steek het op een soort onmacht omwille van haar eigen rugzak, het is makkelijker van alles af te schuiven op een derde dan naar uzelf te moeten kijken. Al blijft het voor mij wel een groot mysterie wat die rugzak dan juist is, dat is ook mijn probleem niet meer.

Onmacht is misschien een beter woord in deze context dan. Soms kan het handig zijn om met een rugzak in therapie te gaan, maar dan moet je natuurlijk zelf nog eerst zien dat er een probleem is.

 

[MisterV]

Onmacht is misschien een beter woord in deze context dan. Soms kan het handig zijn om met een rugzak in therapie te gaan, maar dan moet je natuurlijk zelf nog eerst zien dat er een probleem is.

O maar mijn ex volgt al jaren therapie. Geen idee waarover hoor, dat was al een groot mysterie toen we nog samen waren en nu is het mijn zaak niet meer.

 

[Lint]

O maar mijn ex volgt al jaren therapie. Geen idee waarover hoor, dat was al een groot mysterie toen we nog samen waren en nu is het mijn zaak niet meer.

Maar... Whatever de reden ook is, wel goed dat ze iets probeert te doen lijkt me.

 

[Hellsdinner]

Interessant om al de replies hier te lezen enzo, ik durf het bijna niet te zeggen maar uhh alles is terug in orde vandaag hoor .

 

[derp]

Interessant om al de replies hier te lezen enzo, ik durf het bijna niet te zeggen maar uhh alles is terug in orde vandaag hoor .

Al vaker gemerkt dat als iemand hier iets komt zeggen dat ge overstelpt wordt met ‘red flag’ comments en diagnoses over narcisme. Gelukkig weet ge zelf uiteindelijk wel het beste hoe het echt in elkaar zit thuis!

 

[Sylverscythe]

Al vaker gemerkt dat als iemand hier iets komt zeggen dat ge overstelpt wordt met ‘red flag’ comments en diagnoses over narcisme. Gelukkig weet ge zelf uiteindelijk wel het beste hoe het echt in elkaar zit thuis!

Inderdaad. Mensen die kwaad zijn hangen vaak het kind uit, dat maakt ze niet automatisch mensen met een of andere pathologie waarvan je zo snel mogelijk moet weglopen.

 

[Biljart]

Kunnen ook gewoon momenten zijn waarop dat ze beseft dat haar gedrag er een beetje over was en ze nu denkt van ik geef hem wat rust , om daarna een nieuw offensief te starten.

Vraag is/ heeft ze zich geëxcuseerd?

 

[Général Zantas]

Het is niet omdat het nu oke is, dat dat gedrag plots genegeerd of goedgepraat dient te worden. Als je elke keer op eischalen dient te lopen om een volgende escalatie te voorkomen, dat is niet oke.

Vandaag ook weer bij die van mij. We wonen aan de zee voor haar, omwille van de gezonde lucht.
Ik wil gaan joggen voor een half uurtje met mijn zoon van 8, het is zonnig en 17 graden. Zware drama want hij zou ziek kunnen worden "WaNt Er Is WiNd!!!" Letterlijk een uur drama waarbij ze roept, overstuur wordt, de jongen in een trui dwingt, etc.
En ze heeft dan de hoop dat onze zoon tennisser of voetballer wordt later

 

[Str8_6]

Het is niet omdat het nu oke is, dat dat gedrag plots genegeerd of goedgepraat dient te worden. Als je elke keer op eischalen dient te lopen om een volgende escalatie te voorkomen, dat is niet oke.

Vandaag ook weer bij die van mij. We wonen aan de zee voor haar, omwille van de gezonde lucht.
Ik wil gaan joggen voor een half uurtje met mijn zoon van 8, het is zonnig en 17 graden. Zware drama want hij zou ziek kunnen worden "WaNt Er Is WiNd!!!" Letterlijk een uur drama waarbij ze roept, overstuur wordt, de jongen in een trui dwingt, etc.
En ze heeft dan de hoop dat onze zoon tennisser of voetballer wordt later

Nochtans een ideale opvoeding om een voetballer te kweken.

 

[Avondland]

Niet mateloos storend, maar wel een verzuchting:

Het is avond. De huishoudelijke taakjes zijn gedaan. Niets meer dat gedaan "moet" worden. Enfin, dat denk ik dan maar.

"Schattie, mag ik een theetje?"
"Schattie, nog chippies"
"Schattie, mag ik nog iets anders om te knabbelen?"
"Schattie, mag ik het seuzeke?"
"Schattie, nog een theetje!"
"Schattie, ik ga slapen, ruim jij dit hier allemaal op voor je naar boven komt?"

 

[Green Mamba]

Niet mateloos storend, maar wel een verzuchting:

Het is avond. De huishoudelijke taakjes zijn gedaan. Niets meer dat gedaan "moet" worden. Enfin, dat denk ik dan maar.

"Schattie, mag ik een theetje?"
"Schattie, nog chippies"
"Schattie, mag ik nog iets anders om te knabbelen?"
"Schattie, mag ik het seuzeke?"
"Schattie, nog een theetje!"
"Schattie, ik ga slapen, ruim jij dit hier allemaal op voor je naar boven komt?"

Zeker Schattie....

 

[Aprella]

"Schattie, mag ik een theetje?"
"Schattie, nog chippies"
"Schattie, mag ik nog iets anders om te knabbelen?"
"Schattie, mag ik het seuzeke?"
"Schattie, nog een theetje!"
"Schattie, ik ga slapen, ruim jij dit hier allemaal op voor je naar boven komt?"

Oeps... dit ben ik een beetje. Buiten dat laatste. Ik zorg wel dat alles terug in de keuken eindigt.

Mijn partner heeft ADHD en soms is dat zo frustrerend. En hoewel we elkaar steeds beter en beter begrijpen hoe af en toe loopt dat toch nog eens goed mis. Het is niet altijd gemakkelijk samenleven met iemand voor die de wereld net een beetje anders in elkaar steekt. Gelukkig is hij, buiten die momentjes, stiekem een sprookjesprins die echt alles voor mij zou doen

 

[Tomski]

geen ergernis, het levert gewoon soms grappige gesprekken op...

Die van ons kan aan iets denken of iets zien en daar gewoon over beginnen ranten, en dan denkt ze dat ik weet waar ze het over heeft zonder de context....

Vanmorgen was er iemand van het onderhoud van de waterverzachter bezig in de berging en het gesprek ging daarover nadat ie vertrokken was (verbruik van zout, product ed) en opeens zegt mijn madam vanuit de berging "hij heeft godverdomme in de berging gepist!!!!!!"

WTF? Die gast van de waterverzachter??????

Nee, onze Noah (de kater)

Vertelt zo een dinges niet in het midden van een gesprek, ik heb moeite met overschakelen!!!!!!