Hier is het ieder om de beurt afwassen, daar is eigenlijk nooit ruzie rond. Ik denk dat we beiden ook wel hetzelfde niveau van netheid/orde hebben, dat helpt wel als er eentje niet veel slordiger is dan de andere.
Welke eigenschap van je partner stoort je (mateloos)?
- Onderwerp starter Mr.Fingers
- Startdatum
Holocene
Well-known member
we hebben de onze nog maar een halfjaar ofzo. ik vond handwas niet erg maar holy fuck is het tijdbesparend
@Green Mamba hier is het een lade voor het bestek dus kunnen ze niet lepelen
Hier ook een lade en wij sorteren die per type, dus lepels bij elkaar, messen bij elkaar, ...we hebben de onze nog maar een halfjaar ofzo. ik vond handwas niet erg maar holy fuck is het tijdbesparend
@Green Mamba hier is het een lade voor het bestek dus kunnen ze niet lepelen
Mijn ma deed dat niet, we waren daar een paar weken geleden en ik was aan 't helpen met de vaatwas in te laden, zag dat en zei direct: waarom sorteren jullie het bestek niet? Sindsdien doen ze dat dus wel
.Ik heb dat ook met het inladen van de afwasmachine.
Gewoon twee plastic containertjes uitgespreid over een plek waar anders letterlijk 20 borden kunnen staan.
Ahja machine is vol he. Twee borden, twee kleine containertjes, twee deksels. En het bestek allemaal doo elkaar zodat het 5x zo lang duurt om uit te laden.
Pure waanzin.
Laatst bewerkt:
anonymousMF
Well-known member
Ik was door dit topic aan het scrollen en dacht dat ik nog in het kinder topic zat.
Dus alle ergernissen gelezen vanuit het oogpunt dan jullie op je kinderen klagen. Het meeste past eigenlijk verassend goed en het duurde een paar pagina's voor ik het doorhad
.
Dus alle ergernissen gelezen vanuit het oogpunt dan jullie op je kinderen klagen. Het meeste past eigenlijk verassend goed en het duurde een paar pagina's voor ik het doorhad
.
Tijdloos
Active member
Een iets serieuzere: Mijn vriendin is heel probleemgericht terwijl ik heel oplossingsgericht ben. In mijn hoofd valt alles op te lossen tot ik echt alles uitgezocht heb en kan besluiten dat er echt niets te doen valt. Zij is eerder de persoon die denkt dat er geen oplossing is dus de moeite ook niet gaat doen om het uit te zoeken.
Met dat we langer samen zijn komt dit ook terug in serieuzere aspecten, en het begint me echt enorm tegen te zitten, tot het punt waar dit misschien/waarschijnlijk wel het einde van onze relatie kan betekenen.
Met dat we langer samen zijn komt dit ook terug in serieuzere aspecten, en het begint me echt enorm tegen te zitten, tot het punt waar dit misschien/waarschijnlijk wel het einde van onze relatie kan betekenen.
Général Zantas
Well-known member
En is de relatie beeindigen de enige oplossing die je je kan bedenken? Zoja, dan weet je wat je te doen staat.
Pompi
Active member
da's ook gewenning natuurlijk. probleemoplossend denken is iets wat je kan leren.
Probeer haar problemen niet telkens voor haar op te lossen, maar stap voor stap een oplossing te zoeken.
wel nie gewoon arrogant beginnen mansplainen, beginnnen met zeggen van "kijk u can't-do attitude is wel iets dat mij soms stoort, wil je af en toe je best doen om iets daadkrachtiger je problemen aan te pakken, en ik werk er graag samen met je aan"
Bij ons heeft dat alleszins gewerkt
Tijdloos
Active member
Het is iets wat al wel langer speelt, en er zijn redelijk wat gesprekken gekomen waar ik inderdaad aan haar vraag hoe ze ons bepaalde aspecten van ons leven ziet aanpakken, en dan krijg ik altijd een "ik weet het niet". Ik probeer ze enorm te coachen als ik het zo mag noemen, dit door haar gewoon te vragen hoe ze denkt en wat ze zou willen. Maar het resultaat is vaak dat ze zegt ik ga dit of dat doen, en dan x aantal weken/maanden later blijkt daar dan niets van in huis gekomen. Dit gaat dan over dingen die ons leven op termijn enorm beïnvloeden en het brengt voor mij een enorme lading extra stress mee, dit weet ze ook.da's ook gewenning natuurlijk. probleemoplossend denken is iets wat je kan leren.
Probeer haar problemen niet telkens voor haar op te lossen, maar stap voor stap een oplossing te zoeken.
wel nie gewoon arrogant beginnen mansplainen, beginnnen met zeggen van "kijk u can't-do attitude is wel iets dat mij soms stoort, wil je af en toe je best doen om iets daadkrachtiger je problemen aan te pakken, en ik werk er graag samen met je aan"
Bij ons heeft dat alleszins gewerkt
Bedankt voor het advies in ieder geval! Even kijken waar het de komende dagen heen gaat en als de wil er nog is van zowel haar als mij om er aan te blijven werken.
Mulan
Well-known member
Fantastische woordspeling!
Tijdloos
Active member
Explain please? hahaFantastische woordspeling!
Mulan
Well-known member
Jij bent oplossingsgericht -> is dat de ENIGE OPLOSSING die je kan bedenken?
Mijn hoofd maakt daar van: "Precies toch niet ZO oplossingsgericht hè makker?
"
Tijdloos
Active member
Niet echt een woordspeling denk ik maar I'll take it!Jij bent oplossingsgericht -> is dat de ENIGE OPLOSSING die je kan bedenken?
Mijn hoofd maakt daar van: "Precies toch niet ZO oplossingsgericht hè makker?
Tgoh, het probleem is niet per se dat jij oplossingsgericht bent, denk ik.
Soms moet je wel gewoon even luisteren naar 'gezaag' omdat iemand gewoon eens zijn/haar hart wilt luchten. Soms is dat effectief alles wat er nodig is.
In sommige gevallen doet het al veel als je haar gevoelens valideert en dat het terecht is dat ze iets ervaart als een probleem om dan jouw oplossing voor te stellen.
Maar waar ik absoluut niet tegen kan is een barrage aan gezaag, geknies en geklaag dat steeds terugkomt en waar men niets aan doet. Aanvaard de situatie of doe er wat aan. Maar ga niet zitten huilen en stilzitten. Daar heb ik totaal geen begrip voor. Je kan al eens iets tegenkomen dat je even tegenhoudt of vertraagt, maar ga niet verzuipen in zelfmedelijden terwijl er ook oplossingen zijn. Ik klaag 5-10 seconden (eerder vloeken) en dan begin ik te kijken hoe ik het oplos. Misschien dat ik soms eens een second opinion vraag om een knoop door te hakken. Maar eindeloos zagen over een situatie? Bah. Het leven is zo kort en dan ga je zoveel tijd verdoen met niets doen en verzuipen in miserie?
Ik ken veel mensen die nu al 30+ jaar lang dezelfde fout(en) blijven maken en op hetzelfde punt eindigen keer op keer. En dan telkens bleiten waarom het alweer zo loopt... Maar dan doen ze niets anders dan zich afvragen waarom hen niets gegund wordt. Mjah, ge gaat toch geen vlees bakken in uw diepvriezer denk ik he? Altijd hetzelfde doen en verschillende uitkomsten verwachten. Dat is quasi hopen dat een deus ex machina u komt redden.
Tijdloos
Active member
Ik ga akkoord wat je zegt. Om in onze situatie een voorbeeld te geven, we hebben wat legal-stuff ivm mogelijks verhuizen naar een ander continent. Echter zijn er wat twijfels bij onze aanvragen etc. Haar vader woont er al. Dus ik vraag als ze het eens bij de vader/de advocaat van de vader kan navragen, want ondanks dat ik enorm veel info online kan vinden, zal die man heel misschien nog iets meer vinden.
Zij zegt dan "Wat gaat die nog zeggen, het is toch zo."
Ach ja, we zitten nog midden in de shit op het moment. Zullen zien als de relatie het kan houden of niet, ik hoop van wel.
Hellsdinner
Crew Member
Ik wil hier gewoon even een ergernis van me afschrijven, niet meteen op zoek naar advies.
Ik ben van nature een heel optimistisch persoon. Ik ga er vaak vanuit dat de dingen wel goed zullen lopen, en als iets fout loopt dan pas ik me snel aan en probeer ik er nog het beste van te maken. Dit betekent niet dat ik niet af en toe keihard kan balen, uiteraard, maar dan communiceer ik dat ook naar mijn partner.
Mijn vriendin is zowat het compleet tegenovergestelde. Als er iets fout loopt of niet volgens verwachtingen dan is meteen alles slecht en is haar hele dag/week om zeep. Ik probeer er op zo een momenten voor haar te zijn, moedig haar aan om haar gedachten erover te uiten of als ze liever tijd of ruimte heeft dit ook zo te uiten, probeer wat extra moeite te doen om haar dag zo comfortabel mogelijk te maken...
Maar ik merk dat constant met iemand die zo een negatieve energie uitstraalt samenleven, mij ook gigantisch begint te beïnvloeden. Ik begin zelf sneller geïrriteerd te worden, het gevoel van "walking on eggshells" begint ook na een tijd te komen en ik krijg het gevoel dat ze haar frustratie vooral op mij afreageert (alhoewel dit ook een "me-problem" zou kunnen zijn aangezien ik wel nogal snel dingen persoonlijk opneem).
Gisteren was de specifieke trigger de volgende:
- Zij kwam thuis en zegt dat ze graag een kort reisje wilt en dat ze verlof heeft gepakt 19 en 20 oktober.
Ik wist al langer dat ze graag op reis wou omdat ze 3 heel stresserende maanden op het werk/prive (familie) heeft gehad.
Ik zeg dus "Awel ja, laten mij eerst zien of ik verlof kan pakken die twee dagen want ik heb zelf een aantal grote projecten in de volgende 2 maanden". Gecheckt en die twee dagen stond er niets op de planning dat ik niet kon verzetten dus ik zeg, ok laten we dat doen dan.
-Zij begint vluchten op te zoeken en begint eigenlijk al bijna te boeken, tot ik mij plots realiseer dat ik momenteel geen passport heb, deze is momenteel door de Vietnamese overheid aan het gaan (proces van 2 maanden ondertussen...) voor een nieuwe workpermit en residence permit. De persoon die dit behandelt vertelde me dat ik mijn pas voor 14 oktober zou terugkrijgen, maar met de Vietnamese overheid weet je nooit...
- Ze zegt dus "ja nevermind dan, das te riskant en dus gaat het gewoonweg niet."
Ik probeer oplossingen aan te reiken zoals op een latere datum op reis te gaan, wanneer ik mijn passport terug heb, maar ze had dus al verlof gepakt en wou eigenlijk niet denken aan later verlof aanvragen.
Rest van de avond eigenlijk geen woord meer uit gekregen en sinds deze ochtend ze op haar werk is, enkel berichten over hoe haar leven nu "boring" is, hoe niks goed gaat en haalde ze aan dat ik haar een taart voor haar verjaardag had gekocht maand geleden die ze niet lekker vond en dat ze vanaf nu dan maar zelf haar taarten zal kopen voor haar verjaardag zeker (had haar btw ook een schoon cadeau gekocht en aantal activiteiten+restaurantje geboekt, die ze wel heel tof vond maar nu klaarblijkelijk vergeten is).
Mja pakt dat dan maar eens niet persoonlijk op...
Probeer wat op haar in te praten, zowel door mee te leven als door eventueel oplossingen aan te bieden maar alles bleef negatief, en de taart anekdote deed me toch wat pijn waardoor ik haar wees op dat ze mij heel weinig geeft om mee te werken, dat ik zou willen dat ze me verteld wat er scheelt, wat ze nodig heeft, ...
Waarop ze dan gewoon zei dat ze al gezegd heeft wat ze nodig heeft: een reis. Punt.
Dus ten eerste had ze al verlof gepakt zonder het er eerst met mij over te hebben om te zien of ik dan ook kan, en dan lijkt ze het mijn schuld te vinden dat ik dan niet kan door zaken waar ik totaal niets aan kan doen...
Ik denk dat ik eens wat duidelijkere emotionele grenzen moet trekken, ik kan niet constant mijzelf het gevoel geven van verantwoordelijk te zijn voor het geluk van 2 personen, of haar geluk voor op het mijne stellen. Ik moet ook beginnen met mijzelf minder aangevallen voelen want ik weet dat ik vaak ook "meer" lees in wat ze zegt/doet dan ze eigenlijk zegt/doet.
Anyway, was vooral om het even van me af te schrijven want ik ben nogal nen binnenfretter.
Ik ben van nature een heel optimistisch persoon. Ik ga er vaak vanuit dat de dingen wel goed zullen lopen, en als iets fout loopt dan pas ik me snel aan en probeer ik er nog het beste van te maken. Dit betekent niet dat ik niet af en toe keihard kan balen, uiteraard, maar dan communiceer ik dat ook naar mijn partner.
Mijn vriendin is zowat het compleet tegenovergestelde. Als er iets fout loopt of niet volgens verwachtingen dan is meteen alles slecht en is haar hele dag/week om zeep. Ik probeer er op zo een momenten voor haar te zijn, moedig haar aan om haar gedachten erover te uiten of als ze liever tijd of ruimte heeft dit ook zo te uiten, probeer wat extra moeite te doen om haar dag zo comfortabel mogelijk te maken...
Maar ik merk dat constant met iemand die zo een negatieve energie uitstraalt samenleven, mij ook gigantisch begint te beïnvloeden. Ik begin zelf sneller geïrriteerd te worden, het gevoel van "walking on eggshells" begint ook na een tijd te komen en ik krijg het gevoel dat ze haar frustratie vooral op mij afreageert (alhoewel dit ook een "me-problem" zou kunnen zijn aangezien ik wel nogal snel dingen persoonlijk opneem).
Gisteren was de specifieke trigger de volgende:
- Zij kwam thuis en zegt dat ze graag een kort reisje wilt en dat ze verlof heeft gepakt 19 en 20 oktober.
Ik wist al langer dat ze graag op reis wou omdat ze 3 heel stresserende maanden op het werk/prive (familie) heeft gehad.
Ik zeg dus "Awel ja, laten mij eerst zien of ik verlof kan pakken die twee dagen want ik heb zelf een aantal grote projecten in de volgende 2 maanden". Gecheckt en die twee dagen stond er niets op de planning dat ik niet kon verzetten dus ik zeg, ok laten we dat doen dan.
-Zij begint vluchten op te zoeken en begint eigenlijk al bijna te boeken, tot ik mij plots realiseer dat ik momenteel geen passport heb, deze is momenteel door de Vietnamese overheid aan het gaan (proces van 2 maanden ondertussen...) voor een nieuwe workpermit en residence permit. De persoon die dit behandelt vertelde me dat ik mijn pas voor 14 oktober zou terugkrijgen, maar met de Vietnamese overheid weet je nooit...
- Ze zegt dus "ja nevermind dan, das te riskant en dus gaat het gewoonweg niet."
Ik probeer oplossingen aan te reiken zoals op een latere datum op reis te gaan, wanneer ik mijn passport terug heb, maar ze had dus al verlof gepakt en wou eigenlijk niet denken aan later verlof aanvragen.
Rest van de avond eigenlijk geen woord meer uit gekregen en sinds deze ochtend ze op haar werk is, enkel berichten over hoe haar leven nu "boring" is, hoe niks goed gaat en haalde ze aan dat ik haar een taart voor haar verjaardag had gekocht maand geleden die ze niet lekker vond en dat ze vanaf nu dan maar zelf haar taarten zal kopen voor haar verjaardag zeker (had haar btw ook een schoon cadeau gekocht en aantal activiteiten+restaurantje geboekt, die ze wel heel tof vond maar nu klaarblijkelijk vergeten is).
Mja pakt dat dan maar eens niet persoonlijk op...
Probeer wat op haar in te praten, zowel door mee te leven als door eventueel oplossingen aan te bieden maar alles bleef negatief, en de taart anekdote deed me toch wat pijn waardoor ik haar wees op dat ze mij heel weinig geeft om mee te werken, dat ik zou willen dat ze me verteld wat er scheelt, wat ze nodig heeft, ...
Waarop ze dan gewoon zei dat ze al gezegd heeft wat ze nodig heeft: een reis. Punt.
Dus ten eerste had ze al verlof gepakt zonder het er eerst met mij over te hebben om te zien of ik dan ook kan, en dan lijkt ze het mijn schuld te vinden dat ik dan niet kan door zaken waar ik totaal niets aan kan doen...
Ik denk dat ik eens wat duidelijkere emotionele grenzen moet trekken, ik kan niet constant mijzelf het gevoel geven van verantwoordelijk te zijn voor het geluk van 2 personen, of haar geluk voor op het mijne stellen. Ik moet ook beginnen met mijzelf minder aangevallen voelen want ik weet dat ik vaak ook "meer" lees in wat ze zegt/doet dan ze eigenlijk zegt/doet.
Anyway, was vooral om het even van me af te schrijven want ik ben nogal nen binnenfretter.
Tin_Cricket
Active member
Dit is geen kwestie van anders redeneren en omgaan met problemen. Dit is je eisen stellen en achten dat een ander ervoor springt. Om dan via manipulatie (want dat is de silent treatment) en oude koeien alsnog je zin te krijgen.
Silent treatment is nooit oke. Je kan even afstand nemen van een meningsverschil, maar niet van de persoon.
Silent treatment is nooit oke. Je kan even afstand nemen van een meningsverschil, maar niet van de persoon.
Hellsdinner
Crew Member
Mee eens, daar hebben we ook al over gecommuniceerd en volgens haar is het niet gemeend maar zit ze dan zo in zichzelf gekeerd dat er gewoon niets uitkomt behalve frustraties... Moeilijk in in te leven als je zelf gemakkelijk dingen van je af zet en wel nog duidelijk kunt communiceren dus met momenten begrijp ik het (probeer ik toch), andere momenten niet.
oh boy....
Strijkijzer
Redactiechef
Is dat echt met alles zo @Hellsdinner? Want dat kan niet blijven duren vrees ik.
